Ο μεγάλος τιμονιέρης
Ο Κώστας Καίσαρης δεν στέκεται στο 1-0 του Πλατανιά. Συμβαίνουν αυτά, άλλωστε, στο ποδόσφαιρο. Ο Παναθηναϊκός κράταγε σφιχτά την πρόκριση μέχρι το 87. Αυτή η πουτάνα η μπάλα όμως δεν τον ήθελε για μια ακόμα φορά. Από τη στιγμή όμως που η ομάδα είναι στα χέρια των οργανωμένων και του Γιάννη Αλαφούζου δεν έχει να φοβηθεί τίποτα.
ΜΑΚΑΡΙ το ποδόσφαιρο να ήταν τόσο εύκολο. Να διώχνεις τον Κατσουράνη και να νομίζεις ότι λύνεις τα προβλήματά σου. Να διώχνεις τον Φερέιρα και να νομίζεις ότι με τον Ρότσα θα φτιάξεις ομάδα. Να βγάζεις μετά το 0-3 στη Βέροια, Βύντρα και Λάζαρο στη σέντρα επειδή νομίζεις ότι έτσι θα καλοπιάσεις τους οργανωμένους.
Να διώχνεις τον Ρότσα και να φέρνεις τον Φάμπρι επειδή πιστεύεις ότι είναι ο πλέον κατάλληλος για να βάλει στα παλιόπαιδα τους ποδοσφαιριστές τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι. Να στέλνεις, μετά το ένα-ένα με τον Πανθρακικό, τον Βασίλη Κωνσταντίνου για να μιλήσει με τους ποδοσφαιριστές και να βρουν από κοινού το κουτί με τα σπίρτα.
Το ποδόσφαιρο μπορεί να μην είναι πυρηνική φυσική, αλλά αλλά δεν είναι και για μαθητευόμενους μάγους σαν τον Γιάννη Αλαφούζο. Το ποδόσφαιρο, αν δε το ξέρεις και κάνεις κουτουράδες, θα σε τιμωρήσει. Όπως τιμωρεί κάθε φορά τον Παναθηναϊκό. Όπως τον τιμώρησε στα Χανιά. Αν κι εδώ που τα λέμε, να προχώραγε αυτό το συνονθύλευμα στους “8” του Κυπέλλου να κάνει τι;
Κάποια στιγμή θα έπεφτε στον Ολυμπιακό. Και σε διπλά παιχνίδια μάλιστα. Πιο καλά να μείνεις έξω από τον Πλατανιά και να περιοριστεί, πλέον, η ομάδα στον μοναδικό στόχο που της έχει απομείνει. Στην έξοδό της στην Ευρώπη. Άλλωστε, ο μεγάλος τιμονιέρης (κατά τα πρότυπα του Μάο Τσε Τουνγκ στην Κίνα) που ακούει στο όνομα Γιάννης Αλαφούζος, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες δεν πρόκειται να πάρει αποφάσεις εν θερμώ. Όπως, άλλωστε, δεν πήρε εν θερμώ αποφάσεις και μετά το εντός έδρας ένα-ένα παιχνίδι.
Πλατανιάς-Παναθηναϊκός 1-0
Τρίχες κατσαρές. Ζεστοί και κρύοι είναι οι καφέδες. Δεν είναι οι αποφάσεις. Οι αποφάσεις είναι σωστές ή λάθος. Κι όποιος βρει μια σωστή απόφαση που έχουνε πάρει μέχρι τώρα στον Παναθηναϊκό κερδίζει χρυσόν ωρολόγιον. Στον Παναθηναϊκό επιβεβαιώνεται αυτό που έχει λεχθεί ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα. Ο Παναθηναϊκός έχει γυρίσει πέντε χρόνια πίσω. Στη σεζόν 2007-2008 την τελευταία του Γιάννη Βαρδινογιάννη πριν την πολυμετοχικότητα.
Με πρωταγωνιστές επίσης τους οργανωμένους και τον Τζίγγερ να έχει εγκλωβιστεί στη δικιά του εικονική πραγματικότητα. Να βλέπει παντού εχθρούς και φαντάσματα και να κυνηγάει ανεμόμυλους σαν τον Δον Κιχώτη. Τότε που για να πάρεις καλό διαρκείας στη Λεωφόρο έπρεπε να βάλεις μέσον. Κάποιος να σε ξέρει στην ΠΑΕ και να εγγυηθεί ότι δενβ είσαι στου Παύλου ή της Θύρας 13. Τότε που η Λεωφόρος ήταν άδεια.
Η Θύρα 13 έβριζε τον Βαρδινογιάννη, έβριζε τον Πεσέιρο κι από ένα σημείο και μετά σταματήσανε και να πηγαίνουνε στο γήπεδο. Ο Γιάννης Βαρδινογιάννης είχε μείνει μόνος του, με τους αυλικούς του, που τον είχαν εγκλωβίσει σ’ αυτό το αδιέξοδο. Τότε ήταν, λοιπόν, ου η ταπεινότητα μου έγραφε: “το κακό για τον Βαρδινογιάννη δεν είναι ότι έχει απέναντι του τους οργανωμένους. Ότι έχει χάσει τους φανατικούς οπαδούς. Το πολύ χειρότερο είναι ότι ο Παναθηναϊκός έχει χάσει τους φιλάθλους του. Που είναι πολλοί περισσότεροι”.
Φάμπρι: “Κάναμε το καλύτερό μας παιχνίδι”!
Στην ίδια ακριβώς παγίδα έχει πέσει ο Αλαφούζος από την ανάποδη. Άσχετος από το αντικείμενο έχει εγκλωβιστεί από αυτούς που ακούει στον μονόδρομο της συνδιοίκησης με τους οργανωμένους. Έχοντας πεισθεί ότι αν είναι μαζί του ο Φορέας δεν έχει να φοβηθεί τίποτα και κανέναν. Αποτέλεσμα; Τα τρεις χιλιάδες εισιτήρια στο 1-1 με τον Πανθρακικό. Να δεχτούμε, λοιπόν, είναι κράτος εν κράτει οι χούλιγκανς. Ότι έχουνε το ελεύθερο να αποδοκιμάζουνε και να βρίζουνε όποιον ποδοσφαιριστή δεν τους γουστάρει. Ότι έχουνε το νταηλίκι, να κάνουνε τσαμπουκάδες σε οποιονδήποτε άλλον φίλο του Παναθηναϊκού διαφωνεί μαζί τος. Το ακόμα χειρότερο, όμως, είναι ότι έχουν πλέον μείνει μόνοι τους. Αφού όλοι οι άλλοι οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού, έχουν κόψει το γήπεδο και κάθονται σπίτια τους, αποτελούν πλέον πλειοψηφία.
Πάλι οι οργανωμένοι…
Και στην κατάρρευση, λοιπόν, του Παναθηναϊκού επί Βαρδινογιάννη και στην κατάρρευση σήμερα επί Αλαφούζου, πρωταγωνιστές είναι οι οργανωμένοι. Είτε σαν αντίπαλοι το 2007-08, είτε σαν σύμμαχοι και θεματοφύλακες σήμερα. Με τον Τζίγγερ πριν πέντε χρόνια και τον Αλαφούζο σήμερα να ζουν στον φανταστικό μικρόκοσμο τους. Αποκομμένοι και απομονωμένοι από την πραγματικότητα. Περιχαρακωμένος ο Τζίγγερ απέναντι στους οργανωμένους, περιχαρακωμένος ο Αλαφούζος μαζί με τους οργανωμένους.
Αποτέλεσμα; Όπως και τότε είναι και τώρα να μικραίνει ο Παναθηναϊκός. Όχι τόσο από την αγωνιστική κατρακύλα που είναι μια λίστα πολύ μεγαλύτερη σήμερα, αλλά από την εσωστρέφεια. Ποτέ δεν μικραίνει μια μεγάλη ομάδα, επειδή δεν κατακτά τίτλους. Δεν μικραίνει σαν μέγεθος ο Παναθηναϊκός, επειδή βρίσκεται στην 10η θέση της βαθμολογίας. Ούτε θα μικρύνει αν μείνει τελικά εφέτος έξω από την Ευρώπη. Μικραίνει και κατά πολύ μάλιστα όταν κόβει τρεις χιλιάδες εισιτήρια. Όταν την ίδια ώρα στα Ψαχνά στο ντέρμπι της Β’ Εθνικής με τον Ολυμπιακό ήταν στο γήπεδο τέσσερις χιλιάδες κόσμος.
Οι αγωνιστικές σφαλιάρες, όμως, αντέχονται, όσο σκληρές κι αν είναι αυτές. Ακόμα κι αν μείνει εκτός Ευρώπης δεν πρόκειται να χαθεί ο Παναθηναϊκός. “Χάνεται”, όμως, μέρα με την μέρα όταν από ένας τεράστιος σύλλογος έχει μετατραπεί σε καφενείο που κάνουν κουμάντο οι οργανωμένοι, μέσω ενός άσχετου. Αν τόλμαγε, άλλωστε, ο Αλαφούζος ας έβγαζε μια ανακοίνωση για τις αποδοκιμασίες κατά του Βύντρα.