Ο Φουρνιέ των 22.8π στους τελικούς σφράγισε τον 12ο τίτλο σε πέντε χρόνια του κυρίαρχου Ολυμπιακού

Ο Ολυμπιακός εδραίωσε την κυριαρχία της τελευταίας πενταετίας με ένα ακόμη τίτλο. Το 4ο πρωτάθλημα δηλαδή από το 2021 και μετά, που συνιστά και τον χαρακτηρισμό της σύγχρονης δυναστείας του ελληνικού μπάσκετ. Θυμίζουμε ότι σε αυτό το διάστημα, οι “ερυθρόλευκοι” μετράνε επίσης 3 Κύπελλα, 4 Σουπερ Καπ και μια Ευρωλίγκα (σε πέντε σερί συμμετοχές στο φάιναλ-φορ). Σύνολο 12 τίτλοι, για μια ομάδα που εκτός των άλλων έπαιξε και σπουδαίο μπάσκετ το οποίο εκτιμήθηκε δεόντως και σε διεθνές επίπεδο.

Είναι αλήθεια ότι μετά την κατάκτηση της EuroLeague στο T-Center πριν από 20 μέρες, ο Ολυμπιακός αισθανόταν άδειος, καθώς όλη η ενέργεια του είχε διοχετευθεί στην προσπάθεια του να κυριεύσει την Ευρώπη. Το ατέλειωτο πανηγύρι που κράτησε ολόκληρη τη νύχτα της 25ης Μαΐου με την πορεία θριάμβου από το ΟΑΚΑ στο Δημαρχείο του Πειραιά, όλη η απόλαυση του τίτλου που κυνηγούσαν με πάθος ο Μπαρτζώκας και οι παίκτες του και ταυτοχρόνως η ευδαιμονία των οπαδών του, ελλόχευε ένα σοβαρό κίνδυνο, την απώλεια του πρωταθλήματος.

Ο Παναθηναϊκός ερχόταν πεισμωμένος, με λαβωμένο το γόητρο του καθώς είδε τον αιώνιο αντίπαλο να πανηγυρίζει μέσα στο σπίτι του. Ήξερε ότι ένας θρίαμβος στους τελικούς θα διασκέδαζε τις εντυπώσεις από μια γενικώς κακή σεζόν, που σημαδεύτηκε από μια παταγώδη αποτυχία όπως ο αποκλεισμός από το Final Four.

Οι “πράσινοι” πολέμησαν, τα έδωσαν όλα, ωστόσο, στο τέλος δεν μπορούσαν να φτάσουν πιο ψηλά από τον αντίπαλο τους. Είχαν και σοβαρούς τραυματισμούς (ο Σλούκας έπαιξε σε ένα ματς, ο Ρογκαβόπουλος βγήκε νοκ-άουτ και σουτ τέλος υπήρξε πρόβλημα με τον Όσμαν) που του έκοψαν τα πόδια.

Ο Ολυμπιακός, άλλωστε, είχε φροντίσει να έχει το πλεονέκτημα έδρας που αποδείχθηκε και το πιο ισχυρό χαρτί του. Οι Πειραιώτες οχυρώθηκαν στο ΣΕΦ και μετά τις 16 Δεκεμβρίου και την ήττα τους από τη Βαλένθια, δεν έχασαν από κανέναν. Σε ένα εξάμηνο, δηλαδή, μέτρησαν ένα εντυπωσιακό 24-0 που τους κράτησε όρθιους πρώτα στην Ευρωλίγκα και τους έδωσε, εν τέλει, το δεύτερο σερί πρωτάθλημα και 16ο της ιστορίας τους.

Ο Φουρνιέ άχνισε τις κούπες

Εγγυητής αυτής της κόκκινης κυριαρχίας έγινε με τον πλέον εντυπωσιακό τρόπο ο Εβάν Φουρνιέ. Ο Γάλλος μέγκα σταρ, που όπως αποκάλυψε ο Γιώργος Μπαρτζώκας είχε αποκτηθεί πριν από δυο καλοκαίρια με πρωτοβουλίες των αδερφών Αγγελόπουλων, έγινε ο μεγάλος πρωταγωνιστής στα δυο μεγάλα ραντεβού σε Ευρώπη και Ελλάδα.

Μπορεί στο φάιναλ-φορ να ανακηρύχθηκε MVP λόγω του σπουδαίου τελικού που έκανε με τη Ρεάλ, αλλά τη δόξα να την πήρε ισόποσα θα λέγαμε κι ο Άλεκ Πίτερς, στους τελικούς, ωστόσο, δεν τέθηκε καμιά αμφιβολία. Με τον Τάιλερ Ντόρσεϊ στα πιτς λόγω του τραυματισμού που τον έθεσε εκτός ομάδας, ο Φουρνιέ πήρε φόρα και δεν … σταματιόταν.

Τελείωσε τη σειρά των τελικών με απίθανους αριθμούς: 22.8π, 4.8ρ, 6 ασίστ κατά μέσο όρο, με ποσοστά για όσκαρ: 54,5%δ, 43.9%τρ, 72.4%β. Σχεδόν άριστος, αν εξαιρέσει κανείς τα λάθη του (μ.ο) και αρκετές χαμένες βολές (συνολικά εννιά). Παίζοντας κατά μέσο όρο 35 λεπτά σε αυτή την δραματική σειρά, ο Φουρνιέ έδωσε ρέστα. Ηγέτης, σκόρερ, δημιουργός, σπουδαίος από κάθε άποψη.

Ο Ολυμπιακός στηρίχτηκε πάνω του, αυτός δεν είπε όχι στην πρόκληση και γιόρτασε με την ψυχή του αυτό το πρωτάθλημα, παίρνοντας ξανά το βραβείο του πολυτιμότερου παίκτη, μέσα σε γενική αποθέωση…

Στο ύψος του Μιλουτίνοβ και το χέρι του Βεζένκοβ

Ο Φουρνιέ μπήκε με φόρα και στο Game 5. Όταν το δικό του τρίποντο έκανε το +20, ο Ολυμπιακός ήταν σε φανερή θέση ισχύος. Ναι μεν ο Παναθηναϊκός, έκανε μια σπουδαία αντεπίθεση, χάρη στον οίστρο του ξεχασμένου Τολιόπουλου (αλήθεια ο λαλίσταρος Εργκίν Αταμάν θα ζητήσει έστω μια θαρραλέα συγγνώμη από τον παίκτη που έλεγε ότι δεν γίνεται να τον εμπιστευτεί;) και την ικανότητα του Τι Τζέι Σορτς να γυρίζει ανάποδα τα δεδομένα ενός αγώνα, αλλά δεν γινόταν να φτάσει σε μια ολική ανατροπή.

Οι πρωταθλητές, άλλωστε, είχαν εκτός του Φουρνιέ το χέρι του Βεζένκοβ να δουλεύει καλά, έστω κι αν ο Χέιζ-Ντέιβις και ο Μήτογλου δεν τον άφηναν σε χλωρό κλαρί αλλά και ένα σέντερ που έτρωγε σίδερα. Καθώς ο Ταϊρίκ Τζόουνς αναλώθηκε περισσότερο σε νταϊλίκια, παρά σε ουσιαστικές βοήθειες στην ομάδα του, ο Σέρβος όρθωσε το κορμί του και σάρωσε.

Όπως και στον Game 3 στο οποίο δεν έχασε σουτ, έτσι και στον πέμπτο τελικό, ήταν αλάνθαστος (4/4δ, 4/4β) τελείωσε με 14π, 7ρ και 3 μπλοκ, σε ένα ματς όπου έδειχνε σχεδόν ανίκητος. Αν ο Φουρνιέ ήταν ο MVP, ο Μιλουτίνοβ έμοιαζε με μπετοναρισμένα θεμέλια, που δεν γκρέμιζαν τον Ολυμπιακό με τίποτε.

Συν τοις άλλοις, ο Μπαρτζώκας σε αυτό το ματς είδε τους παίκτες του πάγκου να δίνουν σημαντικές βοήθειες. Και ο Γουόρντ και ο Πίτερς, πολύ περισσότερο ο Κόρεϊ Τζόζεφ των 7π (με ένα μεγάλο τρίποντο στο τέλος) των 4 ριμπάουντ και των 3 ασίστ, έδωσε πολλές βοήθειες στον κουρασμένο Γουόκαπ…

Καλύτερος χωρίς τον Ναν ο ΠΑΟ

Ο Παναθηναϊκός όπως σε όλη τη σειρά έδειξε αξιοθαύμαστες αντοχές. Δεν επηρεάστηκε ούτε από την αποβολή του Κέντρικ Ναν σε ένα ακόμη ματς. Ο Αμερικανός όσο χαρισματικός είναι, άλλο τόσο μοιάζει να πνίγεται στα νεύρα του. Το καθαρό φάουλ, που έκανε στον Βεζένκοβ δεν χρειαζόταν όλα όσα ακολούθησαν. Ο Αμερικανός του ΠΑΟ άρχισε να ειρωνεύεται, ο Τζόουνς που δεν θέλει και πολύ τον ακολούθησε και τον ξεπέρασε σε ένταση και νεύρα, αλλά όταν και οι δυο έφευγαν προς τα αποδυτήρια (όπου ο καυγάς συνεχίστηκε και δυστυχώς κορυφώθηκε με τις μπουνιές του σέντερ του Ολυμπιακού) αυτός που είχε πάθει -στη θεωρία- τη μεγαλύτερη ζημιά ήταν ο φιλοξενούμενος.

Η εξέλιξη του ματς, βέβαια, απέδειξε ότι με Τολιόπουλο και Σορτς, ο Παναθηναϊκός λειτούργησε πολύ καλύτερα, αφού από το -20, βρέθηκε λίγο πριν από τη λήξη στο -4. Εκεί ο Ολυμπιακός έμεινε ψύχραιμος, βρήκε όλες τις λύσεις και πανηγύρισε.

Θα ήταν διαφορετική η εξέλιξη αν έμενε ο Ναν μέχρι το τέλος πάνω στο παρκέ. Δεν το ξέρουμε, αλλά δεν είναι και η πρώτη φορά, που ο Κέντρικ βγαίνει εκτός λογικής. Οι αποβολές του τόσο στην Ευρωλίγκα όσο και στο πρωτάθλημα είναι ένα συνηθισμένο φαινόμενο και το κυριότερο δεν φάνηκε κανένας από τον Παναθηναϊκό να του τραβάει το αυτί για να τον συνετίσει…

ΥΓ: Η επόμενη μέρα έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον, καθώς η πενταετία των 12 τίτλων κλείνει μεν για τον Ολυμπιακό, με κάποιους από τους βασικούς αυτής της πορείας να αποχωρούν, ή να έχουν μεγαλώσει. Η πιθανολογούμενη απόκτηση των Μοντέρο-Μακιντάιρ αλλάζει σε πολύ μεγάλο βαθμό τη φυσιογνωμία της περιφέρειας των “ερυθρολεύκων”. Προφανώς θα χρειαστεί κι ένας παίκτης στη θέση του Πίτερς που αποχωρεί, ενώ είναι σημαντικό το ξεκαθάρισμα στις θέσεις των ψηλών, ειδικά αν πάρει ελληνικό διαβατήριο ο Φαλ. Πάντως νταήδες ο Ολυμπιακός σαν τον Τζόουνς δεν χρειάζεται κι ας αποθεώθηκε από την εξέδρα για το …μποξ στα αποδυτήρια.

ΥΓ 2: Εξίσου ενδιαφέρον είναι και το μέλλον του Παναθηναϊκού. Θα μείνει ο Αταμάν, ή θα έρθει άλλος προπονητής, με τα σενάρια για επαφές με τον μίδα Ομπράντοβιτς να οργιάζουν; Ίσως το τριφύλλι, που φέτος έμεινε μόνο με το Κύπελλο Ελλάδας, να θέλει κι ένα διαφορετικό σχεδιασμό, ειδικά αν οι άνθρωποι του ηρεμήσουν και καταλάβουν ότι δε γίνεται να φορτώνουν τα ανεπιτυχή αποτελέσματα σε εξωγενείς παράγοντες. Η προσπάθεια στους τελικούς ήταν αξιέπαινη, αλλά σε γενικές γραμμές η σεζόν δεν είχε όσα ονειρεύονταν πριν ξεκινήσει, όλοι στο ΟΑΚΑ.

ΥΓ3: Η πιο εύστοχη ιδέα του ΕΣΑΚΕ ήταν να στριμώξει το πρόγραμμα των τελικών σε ένα δεκαήμερο. Δεν αντέχεται η ατμόσφαιρα, παιδιά. Μικρά και μεγάλα…