Μάριος Ηλιόπουλος: Ο καπετάνιος της Τζιοκόντα: Η ιστορία πίσω από τον ιδιοκτήτη της ΑΕΚ

Ο Μάριος Ηλιόπουλος ήταν μαθημένος να κυβερνά στόλους και πιθανότατα με ταχύρρυθμα αντιλήφθηκε πώς θα κουλαντρίσει κάτι παντοτινά ακυβέρνητο, το οπαδικό αίσθημα με τα αλλεπάλληλα ψυχικά πέρα δώθε που ζυγίζονται σε κυριακάτικες αναμνήσεις, τσουχτερές ήττες, ταξιδιάρες χαρές, παιδιά που πρωτοπήγαν γήπεδο με τον πατέρα τους -γιατί όχι και με τη μαμά τους- και οπωσδήποτε με οικογενειακές ιστορίες προσφυγιάς.

Η ΑΕΚ μοιάζει με το χαμόγελο της Τζιοκόντα. Συνειδητά και εντελώς φυσικά, ακόμη και στην πιο μεγάλη χαρά της επιμένει να φωτίζει τους διαχρονικούς καημούς της, όπως επιμένει να μειδιά μέσα σε κάθε καταιγίδα. Η αμιγώς προσφυγική ψυχοσύνθεσή της -που φτιάχτηκε από το πάντρεμα του βίαιου διωγμού με την ελπίδα- είναι ευδιάκριτη, αλλά όχι απαραίτητα συμβατή με όλους. Με τον Ηλιόπουλο έγινε, ίσως επειδή δεν λειτούργησε μόνο ως ιδιοκτήτης, αλλά και ως ψυχολόγος. Ένας ψυχρός τεχνοκράτης ή ένας απλός επενδυτής θα αποτύγχανε να την καταλάβει.

Και πάλι όμως αυτό δεν αρκεί για την επιστροφή μιας ομάδας στους τίτλους. Ο Ηλιόπουλος για την αγορά της ΠΑΕ και τις μεταγραφές έβγαλε περισσότερα από 100.000.000 από την τσέπη του. Το χρήμα ήταν η μία προϋπόθεση και δεν τον επέλεξε τυχαία ο Δημήτρης Μελισσανίδης. Όμως, η Ένωση χρειαζόταν κι έναν έξυπνο άνθρωπο που θα οραματιστεί μια νικηφόρα ιστορία και θα μπορέσει να τη δημιουργήσει. Κι αυτό εκπαιδεύτηκε να κάνει ο εφοπλιστής που κρατάει το τιμόνι της Ένωσης παίρνοντας μαθήματα ζωής και επιτυχίας από τον μετρ του είδους, τον λατρεμένο πατέρα του, Τάκη Ηλιόπουλο.

Ακούγοντας κανείς τον βίο του διαπιστώνει ότι εκτός από στιβαρή πατρική φιγούρα ήταν το πρότυπο και η απόλυτη πηγή έμπνευσης του αφεντικού των “κιτρινόμαυρων”. Ο πατέρας του τού έμαθε να βλέπει πιο μακριά από το προφανές και το σύνηθες και τού εξήγησε πώς λάξευε τις δυσκολίες που συναντούσε και εντέλει τις ενσωμάτωνε κι αυτές στη διαδρομή του. Γεννήθηκε το 1932 στην Καλαμάτα και η οικογένειά του γρήγορα εγκαταστάθηκε στο χωριό του παππού του Μάριου Ηλιόπουλου, Αντώνη. Όμως, δεν έμεινε πολύ στη Λογγά.

Η οικογένεια ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, η μητέρα του οργανώθηκε στην Εθνική Αλληλεγγύη και εξασφάλιζε τρόφιμα, φάρμακα και ήδη πρώτης ανάγκης για όσους τα χρειάζονταν, αλλά και για τους αντάρτες. Οι Γερμανοί και οι ταγματασφαλίτες πληροφορήθηκαν την δράση της οικογένειας, έκαψαν το σπίτι της και άλλα τέσσερα. Οι Ηλιόπουλοι μετοίκησαν στην Κρήτη κι αργότερα ο Τάκης βρέθηκε στην Αθήνα.

“Η πρώτη του δουλειά ήταν υπάλληλος σ’ ένα φωτογραφείο στην Ομόνοια. Το βράδυ κοιμόταν στο πατάρι. Μου είπε ότι ξύπνησε τα ξημερώματα έχοντας χιλιάδες κοριούς πάνω στο σώμα του και πήγε και κοιμήθηκε σε ένα παγκάκι. Τρία τέσσερα βράδια κοιμήθηκε στο παγκάκι και μετά οι κοριοί τού φάνηκαν ως κάτι που δεν τον ενοχλούσε, επειδή δεν υπήρχε άλλη εναλλακτική”, σχολίασε ο Μάριος Ηλιόπουλος στο ντοκιμαντέρ για τη ζωή του πατέρα του.

Μετά την Αθήνα, ο νεαρός Τάκης επέστρεψε στην Κρήτη. Περπατούσε στα χωριά του νησιού, χτυπούσε τις πόρτες και κρατούσε μια υπόσχεση: “Μπορώ να μεγαλώσω τις φωτογραφίες σας, μπορώ να τους δώσω και χρώμα”. Στα παλιά κρητικά σπίτια υπάρχουν ακόμα ίχνη της πρώτης επιχειρηματικής έμπνευσης του Τάκη Ηλιόπουλου. Κρέμονται μνήμες οικογενειών με μια λαμπερή υπογραφή “ΦΩΤΟ ΗΛΙΟΣ”. Πουλούσε και εικόνες των πολιούχων αγίων κάθε χωριού. Έφτιαξε το πρώτο κομπόδεμά του κι έπειτα το επένδυσε.

Έφερε από την Ιταλία τα πρώτα μηχανήματα που κατασκεύαζαν καδένες. Η εταιρεία ΑΦΟΙ Ηλιόπουλοι κατάφερε να έχει το μονοπώλιο για περισσότερο από μία δεκαετία σε όλη την Ελλάδα και να συγκεντρώσει πλούτο. Το 1970, χωρίς να έχει ιδέα από τη θάλασσα παρά μόνο αγάπη για τα λουλακί νερά του Αιγαίου, αγόρασε το πρώτο του φορτηγό πλοίο κι έμαθε ακόμα και την τελευταία βίδα του. “Του άρεσε να μπαίνει στα δύσκολα. Να βάζει στόχους μεγάλους, όχι άπιαστους. Επειδή τα αγγλικά του ήταν περιορισμένα, μού είπε: ”έκανα κάποιους μήνες να ξεκαθαρίσω πώς λέγεται η πλώρη και πώς η πρύμνη στα αγγλικά”. Το καλοκαίρι του 1990 ήμουν φοιτητής στην Αγγλία. Ο πατέρας μου ήταν στην Πολωνία και με πήρε τηλέφωνο.

Μου είπε ”έχω βρει δύο δελφινάκια και αναρωτιέμαι αν πρέπει να τα αγοράσω ή όχι”. Του λέω: ”Δώσε μου μερικές ώρες να το βάλω στο μυαλό μου να το χωνέψω λίγο και θα σου πω τη γνώμη μου”. Στο μεσοδιάστημα έκανα κάποιους υπολογισμούς και του είπα προχώρα. Ο πατέρας μου είχε ένα απίστευτο ένστικτο επιχειρηματικότητας. Τον εξιτάριζε το νέο, ο πήχης ψηλά, κάτι που φαίνεται άπιαστο όνειρο, αλλά στη δική του κρίση ήταν κάτι που μπορούσε να το καταφέρει. Μπορούσε να δει το όραμά του να φτάνει στο τέλος και να ξαναέρθει στο σήμερα για να κάνει τη διαδρομή που φαντάστηκε”. Ο θαυμασμός στο πρόσωπο του πατέρα ξεχειλίζει στα λόγια του Super Mario.

Κάπως έτσι, τα “δελφίνια” μπήκαν στη ζωή της οικογένειας και του Αιγαίου. Αργότερα τα εξέλιξε ο Μάριος Ηλιόπουλος κληρονομώντας πρωτίστως τη μέθοδο του πατέρα του. Μεγάλωσε σε ένα σπίτι όπου η επιτυχία δεν είχε την έννοια της άνεσης. Δεν ήταν η κατάσταση στην οποία φτάνεις και μετά ξεκουράζεσαι. Ήταν διαρκής κίνηση και ανησυχία. “Ο στόχος μου ήταν ότι απαγόρευα στον εαυτό μου να είμαι δεύτερος”, έχει πει ο Τάκης Ηλιόπουλος. Έτσι, συνηθίζουν να μιλούν οι εμβληματικές οικογενειακές φιγούρες που θέλουν να αφήσουν πίσω τους λόγια, τα οποία μετατρέπονται σε οικογενειακούς νόμους.

Πτυχές του χαρακτήρα του Μάριου Ηλιόπουλου ερμηνεύονται ξεκάθαρα μέσα από τη διαδρομή και τη φιλοσοφία του πατέρα του. Διατήρησε την επιχειρηματική ανησυχία του στο έπακρο και οι διαρκείς προσθήκες πλοίων στον στόλο του προκαλούν σύγχυση σε όποιον επιχειρεί τη μαθηματική πράξη με αποτέλεσμα ο ακριβής αριθμός να παίζεται στα συν ένα ή δύο ή και τρία. Κρατήστε την ουσία: έφτιαξε το μεγαλύτερο στόλο παγκοσμίως σε επιβατηγά πλοία! Με τη SeaJets -που συνδημιούργησε με τον πατέρα του- έγινε ο διάδοχος που παρέλαβε αλλά και ανέπτυξε το οικογενειακό όραμα.

Η ταχύτητα είναι σημείο αναφοράς στη ζωή του. Εκτός από αυτή που συντροφεύει τα αιγαιοπελαγίτικα όνειρά του, αγαπά και αυτή που απογειώνει την αδρεναλίνη του. Τρέχει με το αγωνιστικό αυτοκίνητό του και το κάνει καλά. Δεν είναι άλλος ένα πλούσιος με διακοσμητικό χόμπι τα ράλι, αλλά ένας πολυνίκης των αναβάσεων. Την αγάπη του για την ταχύτητα τη δοκίμασε και στους δύο τροχούς, πιτσιρικάς πάνω σε enduro. Μεγάλωσε στο Ψυχικό και πέρασε από το Κολέγιο Αθηνών, την ίδια περίοδο που ήταν σε αυτό και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.

Περισσότερο από το Ψυχικό, θυμάται τα νεανικά χρόνια του στο Μάτι και στην αγαπημένη του Ραφήνα. “23 Ιουλίου 2018, απόγευμα. Με παίρνουν τηλέφωνο μέσα από τη θάλασσα. Κρατούσε κινητό μέσα στη θάλασσα. ”Είμαστε στη θάλασσα, βρες τρόπο να μας σώσεις, διότι θα πνιγούμε”. Κραυγές απόγνωσης. Έχω γεννηθεί στο Μάτι. Όλη τη ζωή μου την έχω περάσει στο Μάτι. Όλα τα καλοκαίρια, από τότε που γεννήθηκα μέχρι που μεγαλώσαμε.

Έζησα όλα τα νεανικά χρόνια μου. Άνθρωποι φίλοι, σε γνωστά μέρη -στον παράδεισο της παιδικής ψυχής μας- ζητούσαν βοήθεια για τη ζωή τους. Ήταν συγκλονιστικό. Δεν θέλω να πω τι κάναμε. Κάναμε ό,τι μπορούσαμε ως άνθρωποι γι’ αυτούς τους ανθρώπους που βρέθηκαν μέσα στη θάλασσα για να προστατευθούν από τη φωτιά. Είναι τραγικό. Είναι κάτι που μάς συγκλόνισε, που χτύπησε την πόρτα μας. Κατάλαβα πιο πολύ από κάθε άλλη φορά -μαζί με τον θάνατο του αδερφού μου- πόσο σημαντική είναι η υγεία του ανθρώπου”, έλεγε κι έκλαιγε για τη μέρα που έστειλε το πλοίο Tera Jet και το προσωπικό του να βοηθήσουν στον απεγκλωβισμό των συνανθρώπων μας από τη θάλασσα, όπου είχαν καταφύγει για να γλιτώσουν από τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι.

Ο αδερφός που έχασε το 2017 λεγόταν Γιάννης και το όνομά του έχει δοθεί στην Ανάβαση της Κύμης. Διαδρομή που έτρεξε και νίκησε το πρωί της φιέστας της ΑΕΚ, ο ανεξάντλητος σε ενέργεια Μάριος Ηλιόπουλος. Η διαδρομή αποτελεί τον 4ο γύρο του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Αναβάσεων-Ιστορικών. Μετά τη νίκη έφυγε για τη Νέα Φιλαδέλφεια, για να γιορτάσει ακόμα μια κατάκτηση, την οποία είχε προαναγγείλει όταν ανέλαβε τα ηνία του συλλόγου. Ξεκάθαρα ευφυής, αποδέχθηκε ότι δεν γνωρίζει το ίδιο ποδόσφαιρο με τους ειδικούς που έχουν τα πόστα τους στην ομάδα και τούς άκουγε. Εμπιστεύθηκε αυτούς που ξέρουν καλύτερα, αντιλαμβανόμενος ότι είναι προϋπόθεση για την επιτυχία.

Την Κυριακή της 17ης Μαΐου γεύτηκε όλες τις καψούρες του. Μαζί και το τραγούδι, στο οποίο επίσης τα κουτσοκαταφέρνει. Δεν είναι ένας κακοφωνίξ που σε αναγκάζει να υποστείς την τρέλα του για το τραγούδι. Μιλάει με τον μαέστρο, αναφέρεται σε ημιτόνια, ζητάει νότες και γίνεται large γλεντζές. Η επιρροή του πατέρα του φαίνεται ακόμη και σ’ αυτό! Του άρεσε να κάνει παρέα με καθημερινούς ανθρώπους και ο Μάριος Ηλιόπουλος διάλεξε την ίδια πλευρά της λαϊκής όχθης, της ανοιχτωσιάς κι άφησε στην άκρη το comme il faut.

Το καλοκαίρι ανάμεσα στα πολλά σχέδιά του θα βρει χρόνο για το Αιγαίο. Ίσως και για τη Σαντορίνη που αγαπά η οικογένειά του και δραστηριοποιείται στον τουρισμό ο αδερφός του Αντώνης. Ενδεχομένως να ρεμβάζει και το Λιβυκό Πέλαγος από τη Γαύδο, που αγαπά να επισκέπτεται. Στο ακριτικό νησί είχε στεγάσει σε 30 τετραγωνικά το γαλήνιο καταφύγιό του ο πατέρας του Τάκης.

“Το αγαπημένο σημείο του πατέρα μου ήταν η Γαύδος. Μου έλεγε θα βρεις ένα σημείο που γαληνεύεις και σε βάζει στην διαδικασία δημιουργίας και κατάκτησης”.