Η ονειρώδης ΑΕΚ, ο Γκέκος και ο… Σαμπόνις

Έψαχνα αγωνιωδώς και μανιω-, για να χαρακτηρίσω την εμφάνιση της ΑΕΚ και κατάντησα σαν τον Αρχιμήδη όταν βγήκε ολόγυμνος στους δρόμους των Συρακουσών και αναφώνησε “Εύρηκα”…

Εύρηκα κι εγώ (όχι την Αρχή της Άνωσης, αλλά) ποιο κομπλιμέντο ταίριαζε σε αυτή την κυριαρχική και ολοκληρωτική εμφάνιση της αποκαλούμενης «Βασίλισσας» που θέλει να ανακτήσει τα σκήπτρα, να φορέσει τα χρυσοποίκιλτα διαδήματα της και να κατσικωθεί και πάλι στον θρόνο…

Ονειρώδης!

Οι ονειρώδεις ραβέρσες του Τρόντζου και το ονειρώδες παιχνίδι του Λούκας

Βεβαίως-και για να αποδώσω τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ- αυτόν τον χαρακτηρισμό τον κλέβω από τον συχωρεμένο τον Βασίλη Γεωργίου ο οποίος τον χρησιμοποιούσε για να περιγράψει τις μαγικές ραβέρσες του Γιώργου Τρόντζου.

Η ΑΕΚ δεν διαθέτει παίκτες που κάνουν τέτοια hooks, που θεωρούνται ολοένα και περισσότερο μια θνήσκουσα τέχνη, καθόσον το μπάσκετ έχει αλλάξει θεαματικά και δραματικά από τις δεκαετίες του ’60 και του ’70…

Μοστράρει όμως έναν Γκρεγκ Μπράουν που ρίχνει ονειρώδη καρφώματα, έναν Φρανκ Μπάρτλι που βαράει ονειρώδη τρίποντα, έναν Τζέιμς Νάναλι που βάζει ονειρώδη καλάθια, έναν ΡέιΚουαν Γκρέι που κάνει ονειρώδεις κινήσεις και last but not least: έναν Λούκας Λεκάβιτσους που χθες ήταν ονειρώδης γενικώς και αδιακρίτως!

“Πού πας ρε Καραμήτρο”

Προφανώς η δουλειά που έγινε όμορφα, παστρικά και πολύ εντυπωσιακά υπήρξε απότοκο της ομαδικότητας, της άρτιας προετοιμασίας, της σωστής στρατηγικής και της ανεξάντλητης ψυχοπνευματικής δύναμης, αλλά εάν κι εφόσον ο Λιθουανός πόιντ γκαρντ τόλμαγε να κάνει ένα βήμα προς τα εμπρός στην παράταξη, κανείς δεν θα του έλεγε “Πού πας ρε Καραμήτρο”!

Το λένε και τα χαρτιά μου αυτό και το πιστοποιούν ατράνταχτα: ο μικρός το δέμας πόιντ γκαρντ αλώνιζε στο παρκέ επί 26 λεπτά και 52 δευτερόλεπτα, παράγοντας 14 πόντους, τέσσερα ριμπάουντ, πέντε ασίστ, ένα κλέψιμο και υπέπεσε μόλις σε ένα λάθος.

Μιλάμε για ονειρωδώς ονειρώδη εμφάνιση, αμ’ πως!

Αμ’ το άλλο: στον αυριανό τελικό ο μικρός το δέμας πρώην παίκτης της Ζάλγκιρις και του Παναθηναϊκού και ο παροπλισμένος Μιντάουγκας Κουζμίνσκας θα επιβεβαιώσουν εκείνη την παροιμία που λέει “Είδε ο γύφτος τη γενιά του κι αναγάλλιασε η καρδιά του”.

Της Λιθουανίας το κάγκελο θα γίνει!

“Και ξανά, ξανά, θα γίνεις Βασίλισσα”

Να τη λοιπόν η ΑΕΚ ξανά σε έναν ευρωπαϊκό τελικό έπειτα από έξι χρόνια (στο ΟΑΚΑ το 2020 όταν ηττήθηκε από τη Σαν Πάμπλο Μπούργος) ούσα έτοιμη, αποφασισμένη και προ παντός ικανή να αβγατίσει το διεθνές «πόθεν έσχες» της, που περιλαμβάνει δυο Κύπελλα Κυπελλούχων/Σαπόρτα (1968, 2000), ένα Basketball Champions League (2018) και ένα Διηπειρωτικό Κύπελλο (2019).

Chapeau λοιπόν, όπως λένε σε τέτοιες περιπτώσεις και οι Γάλλοι: μια βαθιά υπόκλιση στη «Βασίλισσα», που θέλει, μπορεί, πρέπει και αξίζει (καθόσον νίκησε δυο φορές την Άλμπα Βερολίνου, εξοστράκισε την οικοδέσποινα Μπανταλόνα και «στραγγάλισε» την απελθούσα πρωταθλήτρια Μάλαγα) να ανταποκριθεί στο τραγούδι των φιλάθλων της, το “Και ξανά ξανά, θα γίνεις Βασίλισσα”.

Η απόλυτη κυριαρχία και η πενιά του Μπάρτλι

Υπήρξε όντως απολύτως κυριαρχική η εμφάνιση της ΑΕΚ στον χθεσινό ημιτελικό απέναντι όχι στους πρώτους τυχόντες αντιπάλους, αλλά σε αυτούς που υπερασπίζονταν τα κεκτημένα της προηγούμενης δεκαετίας και –για να αποτολμήσω μια γέφυρα ανάμεσα στην Μπανταλόνα και στο Μαρούσι- τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια- σε επίπεδο μπασκετικού στιλ- αποτέλεσαν τον πρόδρομο της τωρινής Βαλένθια.

Προφανώς η Ουνικάχα της εφετινής σεζόν έχει υποχωρήσει σε σχέση με τις προηγούμενες εκδοχές της, μα δεν παύει να είναι μια ισπανική ομάδα που αγωνιζόταν επί ισπανικού εδάφους και συμβολίζει κιόλας την ισπανική κυριαρχία στη διοργάνωση.

Δεν παύει επίσης να είναι μια ομάδα που έφτασε στο Final 4 σκοράροντας κατά μέσο όρο 88.5 πόντους, αλλά χθες έβαλε με το ζόρι 65, ενώ στον αντίποδα από τους πρώτους 28 πόντους της ΑΕΚ ο σεσημασμένος Φρανκ Μπάρτλι δεν είχε ρίξει ούτε μισή πενιά!

Δεν παύει επίσης να είναι μια ομάδα που ενώ σκοράρει όπως γουστάρει και οι αντίπαλοι της δεν ξέρουν από ποιόν, πώς, πότε και από πού που θα τους έρθει, στο περυσινό Final 4 στα Άνω Λιόσια έβαλε 71 πόντους κόντρα στην ΑΕΚ και χθες έξι λιγότερους.

Ο τρούλος της Αγιάς Σοφιάς

Παρεμπιπτόντως –και επειδή, ως γνωστόν, αρέσκομαι να ανακατεύω τις επετείους- σαν χθες το 558 μετά Χριστόν στην Κωνσταντινούπολη κατέρρευσε εξαιτίας σεισμού, ο τρούλος της Αγιάς Σοφιάς ο οποίος ανακατασκευάσθηκε άμεσα με εντολή του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού…

Αντιθέτως ολάκερος ο (ούτως ή άλλως σημαδιακός και συμβολικός) Ιερός Ναός της ΑΕΚ στάθηκε όρθιος και αγέρωχος απέναντι στις δονήσεις τις οποίες προσπάθησαν να προκαλέσουν οι Ανδαλουσιανοί, αλλά ήταν τόσο ανεπαίσθητες που δεν καταγράφηκαν καν από το Αστεροσκοπείο της Μπανταλόνα!

Το διαχρονικό ισπανικό κάρμα

Μ’ αυτά και μ’ εκείνα η ΑΕΚ ανταποκρίθηκε διά μίαν εισέτι φοράν στο διαχρονικό ισπανικό κάρμα της, καθώς οι οκτώ από τις εννέα ευρωπαϊκές επιτυχίες της έχουν άμεση σχέση και σύνδεση με τη χώρα του Λόρκα.

Ιδού τα πειστήρια, με διευθύνσεις και ονόματα:

• Το 1966, όταν αγωνίσθηκε στο παρθενικό Final 4 του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (Μιλάνο και Μπολόνια) δεν βρήκε απέναντι της ισπανική ομάδα, αλλά από εκεί πέρα της τρέχουν!
• Το 1968 καθ’ οδόν προς το Καλλιμάρμαρο αντιμετώπισε στον Β’ Γύρο του Κυπέλλου Κυπελλούχων την Cas Βιτόρια.
• Το 1998 έφτασε στον τελικό του Final 4 του Κυπέλλου Πρωταθλητριών που διεξήχθη στη Βαρκελώνη.
• Το 2000 όταν ανέβηκε ξανά στο θρόνο του Κυπέλλου Κυπελλούχων, απέκλεισε στη φάση των 16 την Ταουγκρές Βιτόρια.
• Το 2001, στους ημιτελικούς της νεοπαγούς Ευρωλίγκας, αποκλείσθηκε από την Ταουγκρές.

Η Μάλαγα, η Μπανταλόνα και τα μπλεγμένα μούτια μας

• Στον ημιτελικό του Final 4 του Basketball Champions League το 2018 στο ΟΑΚΑ έριξε στο κανναβάτσο τη Μούρθια που μάλιστα τότε είχε στον πάγκο της τον νυν προπονητή της Ουνικάχα Ιμπόν Ναβάρο.
• Στον ημιτελικό του Final 8 του BCL το 2020 στο ΟΑΚΑ νίκησε τη Σαραγόσα και στον τελικό ηττήθηκε από τη Σαν Πάμπλο Μπούργος.
• Στον ημιτελικό του Final 4 του BCL το 2025 στα Ανω Λιόσια ηττήθηκε από την Ουνικάχα Μάλαγα και στον αγώνα για την τρίτη θέση επιβλήθηκε της Τενερίφης.
• Για να προκριθεί στο εφετινό Final 4 του BCL απέκλεισε την οικοδέσποινα της διοργάνωσης Τζουβεντούτ Μπανταλόνα, ενώ χθες έστειλε… αδιάβαστη την εξ Ανδαλουσίας κάτοχο του τροπαίου.
• Τυγχάνει κιόλας τον τελευταίο καιρό να έχουμε μπλέξει τα… μπούτια μας με τους Ισπανούς (ΠΑΟΚ-Μπιλμπάο, Παναθηναϊκός-Βαλένθια, ΑΕΚ-Μπανταλόνα, ΑΕΚ-Μάλαγα) οπότε μάθαμε να ομιλούμε φαρσί τη γλώσσα τους.

Η μάλλον τη… γλώθα τουθ!

Η χυλόπιτα, το «Ρίτα(ς) Ριτάκι» και οι δυο παίκτες από… τζάκια

Σε αντίθεση με την Ισπανία, η ΑΕΚ δεν έχει κάποιο λιθουανικό κάρμα, αλλά θα το αποκτήσει αύριο απέναντι στη Ρίτας (που σημαίνει «πρωινό») Βίλνιους, με την προσδοκία πως θα διαψεύσει το νόημα και τους στίχους του τραγουδιού των αδελφών Κατσιμίχα που θεωρείται ως ο… ύμνος της ερωτικής χυλόπιτας!

Δεν θα πει δηλαδή «Ρίτα(ς) Ριτάκι κανέναν δεν φοβάσαι»!

Η «Ένωση» θα αντιμετωπίσει για πρώτη φορά τους επιγόνους της Στατίμπα Βίλνιους που αποτελεί το λίκνον του Σαρούνας Μαρτσουλιόνις ο οποίος τώρα βλέπει τον γιο του, Αουγκούστας να φορά την ίδια φανέλα.

Το ίδιο συμβαίνει και με τον Γκάιτις Μασιούλις που επίσης προέρχεται από… τζάκι, όντας γιος του νυν προπονητή της Ζάλγκιρις, πρωταθλητή Ευρώπης το 1999 και χάλκινου Ολυμπιονίκη το 2000, Τόμας Μασιούλις.

Στο ρόστερ της Ρίτας φιγουράρει επίσης ο πρώην παίκτης του Παναθηναϊκού (σεζόν 2022-2023) Αρτούρας Γκουντάιτις, ενώ στον πάγκο της βρισκόταν τις προηγούμενες πέντε σεζόν ως ασίσταντ κόουτς ο Γιώργος Δέδας.

Οι ελληνικές παρτίδες και ο Μακεδονικός

Βεβαίως η Ρίτας κάθε άλλο παρά άγνωστη είναι στο ελληνικό μπασκετικό οικοσύστημα, άλλωστε τα τελευταία χρόνια βαρεθήκαμε να τη βλέπουμε να αντιμετωπίζει, στο πλαίσιο του Basketball Champions League πότε το Περιστέρι, πότε τον ΠΑΟΚ τον οποίο απέκλεισε πρόπερσι στα playoffs και πότε τον Προμηθέα με τον οποίο μοιράσθηκε τις νίκες στην πρώτη φάση της εφετινής διοργάνωσης (98-79, 95-111).

Συν τοις άλλοις η ομάδα από το Βίλνιους ήταν εκείνη η οποία το 2005 στο Σαρλερουά έφραξε τον δρόμο του Μακεδονικού που μάλιστα είχε επιστρέψει από το -20 προς τον θρόνο του ULEB Cup (όπως ονομαζόταν τότε το νυν EuroCup) επικρατώντας με 78-74, ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα κατέκτησε το ίδιο τρόπαιο νικώντας τη Χίμκι Περιχώρων Μόσχας στο Τορίνο.

Ο Ντράγκαν Σάκοτα και οι άξιοι συνεργάτες του άφησαν στην άκρη τους πανηγυρισμούς και καταστρώνουν από χθες το βράδυ στα σχέδια τους ενόψει του αυριανού τελικού, άλλωστε γνωρίζουν καλά πως τους περιμένει μια δύσκολη δουλειά απέναντι στη «Σταχτοπούτα» από το Βίλνιους.

Οι 39 πόντοι του Γκέκου στα μούτρα του Σαμπόνις

Δεν ξέρω, κανείς δεν ξέρει, πώς θα κυλήσει ο τελικός…

Εάν πάντως ο «Σάλε» δει τα ζόρια, του έχω έτοιμη τη λύση: μπορεί να φωνάξει τον Μηνά Γκέκα που κάθεται λίγα μέτρα παραπέρα (ως σχολιαστής της Cosmote TV) και μέσω κλωνοποίησης ή Τεχνητής Νοημοσύνης να γυρίσουν 37 χρόνια πίσω…

Οι δείκτες του ρολογιού της κιτρινόμαυρης συλλογικής μνήμης μένουν σταματημένοι σε εκείνο το βράδυ της 17ης Ιανουαρίου του 1989 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, όπου –σε αγώνα του Κυπέλλου Κυπελλούχων- η ΑΕΚ αιχμαλώτισε τη Ζάλγκιρις Κάουνας με 109-95…

Πρωτοστάτης σε αυτή τη διθυραμβική νίκη υπήρξε ο «Μεξικάνος» που –πλαισιωμένος από τον Ντάνι Βρέινς, τον Κλιντ Ρίτσαρντσον, τον Αλέξη Γιαννόπουλο, τον Παναγιώτη Αριδά και τον Ντάνι Βρέινς) πέτυχε 39 πόντους στη… μούρη (όχι όποιου κι όποιου, αλλά) του Άρβιντας Σαμπόνις!

Ε, τούτου δοθέντος, φαντάζομαι πως και ο Φρανκ Μπάρτλι μπορεί αύριο να αλαλιάσει τον Γκουντάιτις!