Η ΑΕΚ πήρε τον τίτλο όπως δεν τον έχει πάρει κανείς

Η ΑΕΚ, με δύο αγωνιστικές να απομένουν για την ολοκλήρωση των playoffs και του πρωταθλήματος, πανηγύρισε και μαθηματικά την κατάκτηση του τίτλου. Το ποδοσφαιρικό πλάνο των Χαβιέ Ριμπάλτα και Μάρκο Νίκολιτς, υπό την επίβλεψη του Μάριου Ηλιόπουλου, δικαιώθηκε και με το παραπάνω και έδωσε στην ΑΕΚ το 14ο πρωτάθλημα της ιστορίας της.

Το περασμένο καλοκαίρι ο ιδιοκτήτης της ΑΕΚ πήρε μία… δύσκολη απόφαση για τα ελληνικά δεδομένα. Αποφάσισε να κάνει στην άκρη και να δώσει την μπαγκέτα στον “τεχνοκράτη” Χαβιέ Ριμπάλτα, ο οποίος ανέλαβε την ανοικοδόμηση της ομάδας, στη μετά-Αλμέιδα εποχή.

Ο Διευθυντής ποδοσφαίρου της Ένωσης είχε ως πρώτη αποστολή την πρόσληψη προπονητή. Εισηγήθηκε, λοιπόν, και επέμεινε πως ο ιδανικός (θα) ήταν ο Μάρκο Νίκολιτς. Ήταν τόσο σίγουρος για την επιλογή του που έπεισε τον κ. Ηλιόπουλο ότι αξίζει να καταβάλλει τη ρήτρα αποδέσμευσής που υπήρχε στο συμβόλαιό του με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, ύψους 600.000 ευρώ.

Ο Νίκολιτς τήρησε την υπόσχεσή του και με το παραπάνω

Ο Σέρβος ήταν ένας προπονητής με εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά, τόσο σε αγωνιστικό όσο και σε εξωαγωνιστικό επίπεδο, από εκείνα του Ματίας Αλμέιδα. Απ’ τον συναισθηματικό και εξωστρεφή Αργεντινό, η ΑΕΚ πήγε στον σοβαρό, μετρημένο και καριερίστα Νίκολιτς.

Την ίδια στιγμή, ο Σέρβος καλείτο να διαδεχθεί έναν απ’ τους πιο αγαπημένους προπονητές των φιλάθλων και έναν απ’ τους πιο επιτυχημένους της τελευταίας 20ετίας. Τον άνθρωπο που της έδωσε το νταμπλ το 2023 και την έκανε διεκδικήτρια του τίτλου για σχεδόν 3 χρόνια, αφού το κλείσιμο της σεζόν 2024-25 ήταν εφιαλτικό.

Ο Νίκολιτς ανέλαβε την ΑΕΚ με την ψυχολογία ολόκληρου του οργανισμού στα τάρταρα. Στη συνέντευξη Τύπου της παρουσίασής του, όμως, υποσχέθηκε ένα πράγμα στον κόσμο της ομάδας και σε εκείνους που τον επέλεξαν για τη θέση του προπονητή: Ότι δεν θα ντραπούν ποτέ.

“Κάποιες φορές θα παίζουμε καλύτερα, κάποιες φορές χειρότερα. Θα παλεύουμε σαν ζώα στο γήπεδο”, είχε αναφέρει χαρακτηριστικά. Και εν τέλει τήρησε την υπόσχεσή του και με το παραπάνω. 3/3 προκρίσεις στα προκριματικά του Conference League και πορεία μέχρι τα προημιτελικά, μένοντας οι κιτρινόμαυροι με το “γαμώτο” ότι θα μπορούσαν να πάνε και πιο μακριά στην Ευρώπη.

Case study η φετινή ΑΕΚ

Την ίδια ώρα, στο πρωτάθλημα έδειξε εξέλιξη, βελτίωση και πίστη στη δουλειά του, ακόμα κι αν χρειάστηκε να προσαρμοστεί κατά τη διάρκεια της σεζόν. Δογματικός, ούτως ή άλλως, δεν ήταν ποτέ. “Fight, Believe and Never Give up”, είχε πει πριν από τη ρεβάνς με την Άντερλεχτ και εν τέλει η συγκεκριμένη έκφραση, έγινε το μότο και η κινητήριος δύναμη ολόκληρης της ομάδας. Πάλεψε για την επιτυχία, πίστεψε στους παίκτες του και όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν τόσο καλά δεν έδειξε σημάδια παραίτησης.

Η σεζόν της ΑΕΚ αποτελεί σίγουρα ένα case study γενικότερα για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ο οργανισμός έβγαλε μπροστά τα στελέχη που πληρώνονται για να οργανώνουν, δημιουργούν και να καθοδηγούν ομάδες, αφήνοντας στην άκρη οτιδήποτε παραποδοσφαιρικό. Σε καμία στιγμή της χρονιάς οι διοικούντες την ομάδα δεν ξέφυγαν από το πλάνο τους, είτε μιλάμε για το αγωνιστικό είτε για το μεταγραφικό.

Ο Ριμπάλτα είχε πει χρειάζονται τρεις μεταγραφικές περίοδοι για να δούμε την ομάδα που οραματίζεται. Μέχρι στιγμής έχουν περάσει δύο. Πιθανότατα, λοιπόν, δεν έχουμε δει ακόμη την τελειοποιημένη version της ομάδας όπως την έχουν ονειρευτεί εκείνος και ο Νίκολιτς.

Στην καλύτερη φάση της ιστορίας της

Κι ένας απ’ τους σημαντικότερους λόγους της επιτυχίας είναι ότι ο Νίκολιτς δεν αρκέστηκε στη μεταγραφική ενίσχυση, αλλά πήρε το καλύτερο που μπορούσε κι απ’ τους παίκτες που υπήρχαν ήδη στο ρόστερ και είχαν πολλές μεταπτώσεις την περσινή σεζόν, στα όρια της αμφισβήτησης.

Απ’ τον Θωμά Στρακόσα που υπήρχαν αμφιβολίες για το αν αξίζει τα λεφτά του και να είναι το Νο.1 στην ΑΕΚ και τον Σταύρο Πήλιο που ξεκίνησε ως δεύτερος τη σεζόν και έγινε βασικός και αναντικατάστατος μέχρι τον Πέτρο Μάνταλο που πήρε ξανά το περιβραχιόνιο του αρχηγού και είχε μία ουσιαστική συμβολή στην επιτυχία.

Από τον Ρομπέρτο Περέιρα που θεωρήθηκε “παλαίμαχος” εξαιτίας της περσινής κακής σεζόν, μέχρι τον Μιγιάτ Γκατσίνοβιτς που αναγεννήθηκε και τον Αμπουμπακαρί Κοϊτά που άφησε στην άκρη την αναρχία στο παιχνίδι του και μετατράπηκε σε ένα υπερόπλο στα χέρια του Νίκολιτς.

Κι ύστερα ήρθαν τα μεγάλα ονόματα και οι σπουδαίες προσθήκες. Ο Λούκα Γιόβιτς διέψευσε όσους τον θεωρούσαν τελειωμένο, καθώς ηγήθηκε της ΑΕΚ τόσο εντός όσο και εκτός γηπέδου. Ο Ζοάο Μάριο που έδωσε το πρωτάθλημα με το γκολ του είχε σημαντική συμβολή με την εμπειρία του, ο Ραζβάν Μαρίν αποδείχθηκε η μεταγραφή της χρονιάς, με τον Φιλίπε Ρέλβας να τον συναγωνίζεται, αφού απογείωσε την αμυντική γραμμή της ΑΕΚ και βοήθησε τον Μουκουντί να γίνει ακόμη καλύτερος.

Ο Μπαρνάμπας Βάργκα απέδειξε ότι ήταν ο παίκτης που έλειπε στην επίθεση και ανέβασε την ομάδα τουλάχιστον ένα επίπεδο, έχοντας εξαιρετική συνεργασία με Γιόβιτς (κυρίως) και Ζίνι, αφήνοντας πολλές φορές στην άκρη τον εγωισμό που διακατέχει τους φορ για το καλό της ομάδας.

Ο Ορμπελίν Πινέδα θεωρείται απ’ τους περισσότερους -και δικαίως- ο MVP όχι μόνο φέτος, αλλά γενικά της τελευταίας τετραετίας, ενώ μία ειδική αναφορά αξίζει και στον βιονικό Λάζαρο Ρότα. Δεν υπάρχουν πολλοί παίκτες που να έχουν ανέβει δύο και τρία επίπεδα χάρη στην σκληρή δουλειά τους. Κι ο Ρότα είναι μία τέτοια περίπτωση. Όσο ανάθεμα και αν άκουσε κατά καιρούς, έσκυψε το κεφάλι, δούλεψε και έκλεισε τα στόματα στους αμφισβητίες.

Η ΑΕΚ, λοιοπόν, δείχνει να βρίσκεται στην καλύτερη φάση της ιστορίας της. Με μία έδρα που της έχει δώσει 2 πρωταθλήματα τα τελευταία 4 χρόνια, με ένα υπερσύγχρονο Προπονητικό Κέντρο, με τον κόσμο να έχει συσπειρωθεί δίπλα της και μία ομάδα που βγάζει υγεία σε όλους τους τομείς. Τα καλύτερα φαίνεται πως είναι μπροστά, αλλά θα πρέπει να συνεχιστεί η πίστη στο πλάνο και η εμπιστοσύνη του κ. Ηλιόπουλου στους Νίκολιτς και Ριμπάλτα για να συνεχίσουν το έργο τους και να εκτοξεύσουν το πρότζεκτ.

Το βέβαιο είναι πως η ΑΕΚ πήρε το πρωτάθλημα με έναν τρόπο που δεν το έχει πάρει κανείς άλλος τα τελευταία πάρα πολλά χρόνια. Ίσως και ποτέ.

Δείτε την Game Night: