Η ΑΕΚ δεν κουράστηκε στα πόδια – κουράστηκε στο μυαλό

Στην Λεωφόρο, στο ματς με την Κηφισιά, ο Μάρκο Νίκολιτς είχε ξελαρυγγιαστεί να φωνάζει, επανειλημμένα, “focus” στους ποδοσφαιριστές του. Δεν ήταν όμως η έλλειψη συγκέντρωσης το μοναδικό παράπονο που είχε από την αγωνιστική συμπεριφορά των ποδοσφαιριστών του.

Έβλεπε μια ομάδα που δεν είχε μπει συναισθηματικά στο παιχνίδι, που ήταν στατική, που δεν ήταν μαχητική, που δεν ήταν “εκεί”. Εκείνη η ΑΕΚ ήταν μια ομάδα που είχε “στραγγίξει” μετά την πρόκριση στην league phase του Champions League, και είχε κρατήσει κολλημένο το μυαλό της στο αποτέλεσμα της κλήρωσης και το πρόγραμμα της λαμπερής διοργάνωσης απέναντι σε μεγάλους αντιπάλους.

Φαινομενικά, η ΑΕΚ το ξανάπαθε, στην Τρίπολη, αφήνοντας πάλι βαθμούς στο πρωτάθλημα μετά από μια υπέρβαση στο Champions League. Η ιστορία του ματς με τον Αστέρα όμως δεν είναι ίδια. Τούτη τη φορά η ΑΕΚ είχε ένταση, είχε μαχητικότητα, επιβλήθηκε στις μονομαχίες, δημιούργησε, απείλησε, έκανε πολλά πράγματα για να πετύχει τουλάχιστον 2 γκολ. Τούτη τη φορά πλήρωσε το μόνο από τα “κουσούρια” της Λεωφόρου, που δεν κατάφερε να τινάξει από πάνω της: την έλλειψη συγκέντρωσης.

Το “focus” έλειψε στο 18, όταν ο Μαρίν “πούλησε” την μπάλα επειδή δεν τσέκαρε την κίνηση του αντιπάλου στην πλάτη του και έδωσε στον Αστέρα την ευκαιρία να τρέξει και να φτάσει σε μια τελική με τον Μπαρτόλο. Έλειψε στο 31’, όταν ο Μουκουντί δεν βρήκε την μπάλα και έδωσε στον Μακέντα την ευκαιρία να στρώσει το γκολ στον Μπαρτόλο. Έλειψε στο 45’, όταν ο Μάγερ έχασε την μπάλα στον άξονα και έδωσε ξανά στον Αστέρα την ευκαιρία να τρέξει.

Έλειψε στο 64’, όταν ο Αστέρας έκανε υπεραριθμία στην αριστερή αμυντική πλευρά της ΑΕΚ και ο Μπαρτόλο έφτασε κοντά στο γκολ, που του στέρησε ο Μπρινιόλι. Έλειψε και στο 76’, όταν ο Κετού βρήκε απροστάτευτο τον κεντρικό άξονα και έτρεψε για να δημιουργήσει την ευκαιρία του Μέντες και να “αναγκάσει” τον Μπρινιόλι σε ακόμη μια μεγάλη απόκρουση.

Το “focus” όμως έλειψε και στην επίθεση. Και εκεί τα δεδομένα κάνουν ακόμη πιο καθαρή την εικόνα. Η ΑΕΚ τελείωσε το παιχνίδι με 21 τελικές προσπάθειες και 2.17 xG, δημιούργησε 5 μεγάλες ευκαιρίες και είχε 44 επαφές μέσα στην περιοχή του Αστέρα. Έφτασε δηλαδή αρκετές φορές και με αρκετά καλές προϋποθέσεις εκεί όπου ήθελε να φτάσει. Το πρόβλημα ήταν τι έκανε όταν έφτανε εκεί.

Από τις 21 τελικές της, μόνο 3 κατέληξαν στην εστία. Οι 10 πήγαν έξω και άλλες 8 μπλοκαρίστηκαν. Ακόμη πιο ενδεικτικό είναι ότι η ΑΕΚ εκτέλεσε 18 φορές μέσα από την περιοχή, αλλά παρ’ όλα αυτά δεν βρήκε γκολ. Και οι 5 μεγάλες ευκαιρίες που δημιούργησε καταγράφηκαν ως χαμένες. Με άλλα λόγια, δεν της έλειψε τόσο η ικανότητα να φτάσει σε θέσεις εκτέλεσης όσο η καθαρότητα του μυαλού στην τελευταία ενέργεια.

Αυτό είναι που διαφοροποιεί τόσο πολύ την Τρίπολη από τη Λεωφόρο. Η ΑΕΚ του Νίκολιτς αυτή τη φορά ήταν μέσα στο παιχνίδι. Είχε 62% κατοχή, έκανε 485 πάσες έναντι 280, είχε 50 εισόδους στο τελευταίο τρίτο και κέρδισε το 60% των μονομαχιών. Πήρε το 55% των μονομαχιών στο έδαφος και το 69% των εναέριων. Δεν ήταν στατική, ούτε παθητική, ούτε μια ομάδα που περίμενε να περάσουν τα λεπτά. Προχώρησε το παιχνίδι της, εγκαταστάθηκε ψηλά και έφτασε επανειλημμένα στην αντίπαλη περιοχή.

Κι όμως, το 1-1 εξηγείται από τις δύο όψεις του ίδιου προβλήματος. Χωρίς καθαρό μυαλό στην επίθεση, η ΑΕΚ σπατάλησε 2.17 xG και πέντε μεγάλες ευκαιρίες. Χωρίς καθαρό μυαλό όταν έχανε την μπάλα, επέτρεψε στον Αστέρα να παράξει 1.46 xG με μόλις 38% κατοχή. Και το δεύτερο νούμερο έχει μεγαλύτερη σημασία απ’ όσο αρχικά φαίνεται: ο Αστέρας έβαλε 5 από τις 13 τελικές του στην εστία και έφτασε στα 2.00 expected goals on target, αναγκάζοντας τον Μπρινιόλι σε τέσσερις αποκρούσεις, δύο από τις οποίες καταγράφηκαν ως σημαντικές επεμβάσεις.

Συνεπώς, η ΑΕΚ δεν άφησε δύο βαθμούς στην Τρίπολη επειδή δεν κατάφερε να επιβάλει το παιχνίδι της. Τους άφησε επειδή δεν ήταν αρκετά συγκεντρωμένη στις στιγμές που καθορίζουν το παιχνίδι. Έκανε σχεδόν όλη τη δουλειά για να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις της νίκης, αλλά δεν είχε την ακρίβεια για να την τελειώσει. Και στις λίγες στιγμές που ο Αστέρας κατάφερε να της αφαιρέσει τον έλεγχο, δεν είχε την εγρήγορση για να περιορίσει τον κίνδυνο.

Αυτό είναι πιθανότατα και το σημαντικότερο μήνυμα που πήρε ο Νίκολιτς από την Τρίπολη. Μετά από μια βραδιά Champions League, αυτή τη φορά δεν χρειάζεται να ξαναφτιάξει την ένταση της ομάδας του. Χρειάζεται να ξαναβρεί το “focus” της.

Με όρους διαχείρισης μιας ομάδας Champions League, το ζητούμενο για τον Νίκολιτς δεν είναι απλώς να ξεκουράζει πόδια. Είναι να ξεκουράζει και μυαλά. Να διαχειρίζεται τα συνεχόμενα 90’λεπτα, να μειώνει το προπονητικό και γνωστικό φορτίο ανάμεσα στους αγώνες και, όπου χρειάζεται, να χρησιμοποιεί το rotation ώστε να βάζει στο γήπεδο ποδοσφαιριστές που είναι όχι μόνο σωματικά διαθέσιμοι αλλά και πνευματικά “φρέσκοι”. Διότι η κόπωση στο σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν εμφανίζεται υποχρεωτικά ως έλλειψη τρεξίματος. Μπορεί να εμφανιστεί ως ένα δευτερόλεπτο καθυστέρηση στο scanning, μια λανθασμένη απόφαση, μια χαμένη κάλυψη, μια κακή πρώτη επαφή. Δηλαδή ως έλλειψη “focus”.

Αν λοιπόν η ΑΕΚ κουβάλησε στην Τρίπολη την κόπωση του Champions League, αυτή δεν φάνηκε στα πόδια της. Φάνηκε πολύ περισσότερο στις αποφάσεις της. Και εδώ αρχίζει η επόμενη πρόκληση για τον Νίκολιτς: η διαχείριση του ρόστερ.

Ο προπονητής της ΑΕΚ έχει πολλές επιλογές από τη μέση και μπροστά, αλλά πολύ μικρότερη δυνατότητα rotation στην τελευταία γραμμή, την οποία ο ίδιος επέλεξε να διατηρήσει με τέσσερις βασικές λύσεις. Σε μια σεζόν Champions League, συνεπώς, δεν αρκεί να διαχειρίζεσαι τα πόδια. Πρέπει να βρίσκεις τρόπο να κρατάς φρέσκο και το μυαλό. Διότι πολλές φορές η κόπωση δεν σου αφαιρεί την ένταση για να φτάσεις στη φάση. Σου αφαιρεί την καθαρότητα για να πάρεις τη σωστή απόφαση όταν φτάσεις εκεί.