Φράνκο Μπαρέζι, ο λίμπερο… ελεύθερος αντιστέκεται

Οπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, μαζί με τον κάθε παλιό μεγάλο άσο του παγκόσμιου ποδοσφαίρου που φεύγει από τη ζωή, μαζί του αποχωρεί κι ένα κομμάτι της νιότης μας.

Για όσους ήταν τυχεροί και μπόρεσαν να δουν από κοντά τον Φρανκο Μπαρέζι να αγωνίζεται, η λέξη “ηγέτης”, είναι αυτή που του ταιριάζει γάντι…

Ένας κορυφαίος αμυντικός, ο οποίος μίξαρε στην σπουδαία του καριέρα, την ικανότητα του να είναι άλλοτε αρχοντικός και άλλοτε σκληροτράχηλος.

Η Μίλαν ήταν η μεγάλη του αγάπη, δεν φόρεσε άλλα χρώματα. Το ποδόσφαιρο για το οποίο είχε ένα ανεξάντλητο πάθος, το άθλημα που μας έκανε γνωστό έναν ξεχωριστό άνθρωπο, που συναγωνιζόταν πάντα όχι μόνο τον αντίπαλο, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό.

Η οικογένεια του, ο αδελφός του Τζιουζέπε και αντίπαλος με την Ιντερ, όπως και η ανιψιά του Ρετζίνα πρώην αρχηγός-παίκτρια της γυναικείας ομάδας των νερατζούρι, έχασαν έναν μαχητή.

Ο Φρανκο Μπαρεζι ήταν αυτός που δεν τα παράτησε ποτέ μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Δεν το έκανε στις δύσκολες εποχές των ροσονέρι με τον υποβιβασμό στη Serie B, την εποχή της προεδρίας Φαρίνα, δεν το έκανε στην αρχή της χρυσής εποχής του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ούτε και πριν από λίγους μήνες, όταν η ομάδα έχανε την μάχη της 4αδας για έξοδο στο Champions League.

Δεν το έκανε ούτε στο τελευταίο Μουντιάλ της καριέρας του, όταν στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1994, στον τελικό με τη Βραζιλία, Μπεμπετο και Ρομαριο έκαναν ότι ήθελαν, αλλά απέναντι του έβρισκαν πάντα ένα τείχος πριν τον Παλιούκα… Εκτελούσε πάντα το πρώτο πέναλτι στη σειρά. Στον ημιτελικό του 1990 ευστοχώντας. Τέσσερα χρόνια αργότερα εκτέλεσε και πάλι από τη λευκή βούλα και άνοιξε το δρόμο για την ήττα από τη Βραζιλία, την πιο οδυνηρή της καριέρας του.

Οι κουβέντες του μετρημένες. Ως αρχηγός, μετέπειτα πρεσβευτής του συλλόγου των ροσονέρι, οι λέξεις είχαν τεράστια σημασία. Αξία, παρόμοια με ένα τάκλιν απέναντι σε κορυφαίο αντίπαλο, η ως τελευταίος παίκτης της άμυνας, σώζοντας το γκολ πάνω στη γραμμή. Θα τον θυμούνται οι παλαιότεροι ως την επιτομή του “λίμπερο”.

Με εκείνη τη φανέλα με το νούμερο 6 στη πλάτη, πάντα έξω από το σορτσάκι. Έτοιμος να διαβάσει το παιχνίδι των αντιπάλων, να κερδίσει τη μπάλα και να βγάλει την ομάδα στην επίθεση. Η συνεργασία με τον Αρίγκο Σάκι σε Μίλαν και Σκουάντρα Ατζουρα, με τους τρεις Ολλανδους, Ράικαρντ, Γκούλιτ και Φαν Μπάστεν στους ροσονέρι… Αλησμόνητες οι μονομαχίες του με τον Μαραντονα, τον Πλατινί, τους κορυφαίους Βραζιλιάνους παίκτες που πέρασαν από τα γήπεδα της Serie A.

Δεν θα ξεχάσουμε και τον πρώτο τελικό της Μίλαν στην Αθήνα το 1994, με το ποδοσφαιρικό μάθημα στη Μπαρτσελονα του Γιόχαν Κρόιφ, όταν θα ήθελε ως αρχηγός να σηκώσει το κύπελλο πρωταθλητριών στο ΟΑΚΑ, αλλά ήταν τιμωρημένος με τον Κοστακουρτα. Ο Μπαρέζι τίμησε το ποδόσφαιρο που τον δόξασε και πήρε λίγο από τη χρυσόσκονη που ανήκει στους κορυφαίους, αφήνοντας παρακαταθήκη, τον τρόπο που αντιμετώπιζε συμπαίκτες και αντίπαλους.

Με σεβασμό στο νικητή και τον ηττημένο, αναγνωρίζοντας όταν έπρεπε την ανωτερότητα του αντιπάλου και την αδυναμία του άλλες φορές να μην μπορεί να τον συναγωνιστεί.

Grazie e Buon viaggio Franco…