Φέρτε μας τον Άγιαξ

Τρεις είναι οι προϋποθέσεις για να φτιάξει ένας μάγειρας, καλό φαγητό: κατ’ αρχήν να είναι καλής αν όχι εξαιρετικής ποιότητας τα υλικά. Και κατά δεύτερο λόγο να έχει ικανότητες και διάθεση για να μαγειρέψει. Όσο μάστορας, όμως κι αν είναι κάποιος στην κατσαρόλα και στο τηγάνι, όση διάθεση κι αν έχει αν τα υλικά δεν είναι καλής ποιότητας, δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Κάτι ανάλογο ισχύει και στη δημοσιογραφία.

Σαφώς κι αυτός που θα κάτσει να γράψει θα πρέπει να διαθέτει ικανότητες, αλλά και κέφι για αυτή τη δουλειά. Αν το κάνει σαν αγγαρεία το καρπούζι θα είναι μάπα. Αν λοιπόν στην μαγειρική Νο1 προαπαιτούμενο είναι τα καλά υλικά, στη δημοσιογραφία είναι το γεγονός. Όσο πιο σημαντικά γεγονότα υπάρχουν, τόσο μεγαλύτερη είναι και η δυνατότητα του δημοσιογράφου να αποδώσει. Αν έχει δηλαδή πράγματα να βγάλει από την γκλάβα του και να τα βάλει πάνω στο τραπέζι. Όταν, όμως, δεν υπάρχουν γεγονότα, τι να γράψεις και με τι να ασχοληθείς; Αν το θέμα δεν είναι ενδιαφέρον, πως θα έχει ενδιαφέρον το κείμενο;

Πάμε τώρα στο δια ταύτα: Από τη Δευτέρα σε προσωπικό επίπεδο σε ότι έχει να κάνει με τη δουλειά, ήμουνα άκεφος. Ντεφορμέ. Συμβαίνει αυτό. Έκανα όμως και δεύτερη σκέψη, που κατά κανόνα είναι και καλύτερη: με ποιο από όλα που συνεβησαν άξιζε τον κόπο να ασχοληθεί: Με ποια υλικά να μαγειρέψεις;

• Με το “τρία στα τρία” του Ολυμπιακού σε γκολ και βαθμούς στα εντός έδρας στο Καραϊσκάκης; Μετά από Νίκη Βόλου και ΟΦΗ ήρθε και η σειρά της Βέροιας να φάει τρία. Να με συγχωρέσουν οι Ολυμπιακοί, δεν μου λέει απολύτως τίποτα. Σαν να ανεβαίνουν στο ρινγκ ένας πυγμάχος 100+ κιλά μ’ έναν στα 60. Θα αποτελεί είδηση ότι ο βαρέων βαρών θα τον ξαπλώσει κάτω με τη μια; Για ποιο λόγο να συνιστά κατόρθωμα ότι ο Ολυμπιακός ρίχνει τρία τεμάχια στις Βέροιες; Κι αν το καλοσκεφτείς λίγα είναι.
• Ταυτόχρονα δεν με πιάνουν ρίγη συγκίνησης για το σερί του Παναθηναϊκού. Ότι μετά το διπλό στον Πλατανιά, έκανε δεύτερο κολλητό διπλό στο Βόλο. Αν λοιπόν πανηγυρίστηκε δεόντως από τα πρωτοσέλιδα αυτό το σερί, την Κυριακή που ο Παναθηναϊκός κόντρα στην ποδοσφαιρική υπερδύναμη που ακούει στο όνομα Νίκη Βόλου, θα κάνει το τρία στα τρία, τι θα πρέπει να γίνει; Να φωταγωγήσει ο Καμίνης την Αθήνα;
• Σχετικά με τον ΠΑΟΚ η ταπεινότητα μου ακολούθησε τη συμβουλή του Αλμπέρτου Αϊνστάιν που είχε πει “όποιος βιάζεται σκοντάφτει”. Από Σεπτέμβριο μήνα, τον χαρακτήρισαν υπερομάδα. Με διόμιση παιχνίδια ο Κατσικάς κι ο Τσανδάρης γίνανε παιχταράδες. Έτυχε να δω το δεύτερο ημίχρονο στο Παναιτωλικός-ΠΑΟΚ. Έξι μήνες να έπαιζε ο Παναιτωλικός γκολ δεν έβαζε. Κι ήρθε καπάκι η μπούφλα από την Καλαμαριά στο Κύπελλο. Όχι για τον Αναστασιάδη που είναι πάντα προσγειωμένος, αλλά για τους δημοσιογράφους.
• Κι ευτυχώς που η ΑΕΚ δεν έκανε το διπλό στην Κομοτηνή, όπως τα Χανιά στο Αγρίνιο. Οι δημοσιογράφοι αντί για “ερχόμαστε”, θα αρχίζανε να φωνάζανε “φέρτε μας τον Άγιαξ”. Και με το 0-0 πάντως με τον Πανθρακικό δεν εξέλειπαν οι διθύραμβοι: Ότι η ΑΕΚ του χρόνου τέτοια εποχή θα είναι έτοιμη να κάνει πρωταθλητισμό στην Σούπερλιγκ. Για τέτοια μετριοπάθεια μιλάμε.
• Κλείνουμε με την αποθέωση του αυτονόητου: το ορθόν της επιλογής να πάρει πόστο δίπλα στον Ρανιέρι στην Εθνική ομάδα ο Καραγκούνης. Λες και υπάρχει περίπτωση να έχει κάποιος αντίθετη γνώμη.

Το να γίνεται το τίποτα κάτι πέρα από ανώφελο είναι και κουραστικό. Επειδή σώνει και καλά κάτι πρέπει να τονίσουμε. Κάτι πρέπει να αναδείξουμε. Κάπου πρέπει να πούμε μπράβο. Επειδή σώνει και καλά πρέπει κάποιον να αποθεώσουμε: επειδή ο Ολυμπιακός πρέπει να διαβάσει καλά λόγια για τον Ολυμπιακό, ο Παναθηναϊκός για τον Παναθηναϊκό κοκ Με μια φάση παιχταράς. Με ένα παιχνίδι ομαδάρα. Η αποθέωση του άρπα-κόλλα. Σώνει και καλά να βρούμε και να χειροκροτήσουμε τον ήρωα της ημέρας. Σήμερα τον Φούφουτο κι αύριο τον ξεσκούφωτο.

(Όπου κι αν είσαι γύρισε. Ενα από τα λιγότερα γνωστά τραγούδια της Πόλυς Πάνου. Μουσική Μητσάκης. Στίχοι Δερβενιώτης)