Εύρηκα…

Ας αφήσουμε για σήμερα την πεζή και ενδεχόμενα και φαιδρή ποδοσφαιρική πραγματικότητα κι ας ασχοληθούμε με τα σπουδαία και τα σοβαρά. Δεν είναι δυνατόν, άλλωστε η χώρα να διέρχεται αυτές τις κρίσιμες στιγμές κι εμείς να αναγάγουμε σε μείζον θέμα το σούπερ μάρκετ Ολυμπιακός.

Ίσως αυτές να είναι και οι τελευταίες ημέρες της ελληνικής Πομπηίας και να μην το γνωρίζουμε. Σάμπως δηλαδή οι άλλοι ξέρανε ότι θα σκάσει ο Βεζούβιος; Έχουμε λοιπόν κατ’ αρχή τη σοβαρή εκκρεμότητα με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Πολύ σοβαρή θα λέγαμε. Ποιος θα αντικαταστήσει δηλαδή το εθνικό σύμβολο που ακούει στο όνομα Κάρολος Παπούλιας; Δεν μιλάμε για ποδόσφαιρο. Ότι φεύγει ο Χολέμπας από τον Ολυμπιακό, παίρνεις τον Γιαννούλη στη θέση του και καθαρίζεις. Ούτε για Ευρωβουλή που μπορείς να στείλεις από τον Ζαγοράκη μέχρι τη Μαρία Σπυράκη και να είσαι βέβαιος ότι η ελληνική εκπροσώπηση βρίσκεται στα καλύτερα χέρια. Με τα εγγλέζικα του Ζαγοράκη να είναι επιπέδου Βαμβακούλα “γιου φάουλ” αλλά αυτό που να μετράει να είναι η ψυχή και το μέταλλο του νικητή, που χαρακτηρίζει τον αρχηγό της Εθνικής ομάδας του Γιούρο 2004.

Εδώ λοιπόν η ταπεινότητα μου θα ήθελε να συμβάλει στην εποικοδομητική συζήτηση που έχει ανοίξει. Και να κάνει μια εξόχως επαναστατική πρόταση: Γιατί σώνει και καλά ο πρόεδρος της Δημοκρατίας να είναι Έλληνας; Να γκρινιάζουνε οι αριστεροί αν είναι δεξιός και οι δεξιοί αν είναι αριστερός; Δεν βλέπεται τι γίνεται με τον Παπούλια; “Δανειστή” του Ανδρέα Παπανδρέου τον αποκαλούν, επειδή είχε τσοντάρει και αυτός για να χτιστεί το κωλόσπιτο όπως το αποκαλούσε ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος.

Μια καλή ιδέα, λοιπόν, θα είναι να φέρουμε ξένο πρόεδρο της Δημοκρατίας. Όπως ξένος ήταν ο Όθωνας ο πρώτος βασιλεύς της Ελλάδος. Βαυαρός. Όπως ξένος είναι ο Χιου Ντάλας, που ασκεί χρέη αρχιδιαιτητού. Όπως φέρανε, λοιπόν, Σκωτσέζο για να επανέλθει η αξιοπιστία στο ποδόσφαιρο, έτσι να φέρουν ξένο Πρόεδρο για να επανέλθει η αξιοπιστία στην πολιτική. Έτσι ή αλλιώς η κατά τ’ άλλα τίμια Ελλάς είναι σε επιτήρηση. Οι ξένοι κάνουν κουμάντο. Η Τρόικα. Οι δανειστές. Η Ύπατη Αρμοστεία αποφασίζει. Όπως ακριβώς συμβαίνει σε άλλες ανάλογες περιπτώσεις, χωρών σαν την Παπούα Νέας Γουινέας, τα Νησιά Φίτζι, το βασίλειο της Τόγκα, το Τιμόρ Λέστε, τη Σαμόα και τα Νησιά του Σολομώντα. Σ’ αυτά τα επίπεδα βρίσκεται η ελληνική Δημοκρατία. Για μαλλιά και ξύρισμα να πάει στον κουρέα ο Γκίκας Χαρδούβελης, θα πρέπει πρώτα να ζητήσει την άδεια του Τόμσεν.

Προϋπόθεση για να υπάρχει πρόεδρος είναι η Δημοκρατία. Όταν στην Ελλάδα δεν υπάρχει δημοκρατία, η κουβέντα δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. Ας διαλέξουν, λοιπόν, οι δανειστές όποιον γουστάρουνε, έναν Χιου Ντάλας της πολιτικής να τελειώνει η ιστορία. Σε αντίθετη περίπτωση, δεν θα είναι κακή ιδέα έστω και για μια φορά να πρωτοτυπήσουμε, Γιατί σώνει και καλά, δηλαδή, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας να είναι πολιτικό πρόσωπο; Μπορεί να επιλεγεί ένας επιχειρηματίας: ο Σωκράτης Κόκκαλης. Ο Βαρδής Βαρδινογιάννης. Ο Δημήτρης Μελισσανίδης είναι ακόμα μικρός. Ή μήπως, δηλαδή, κυβερνήσανε ποτέ αυτόν τον τόπο οι πολιτικοί για να τον κυβερνήσουνε σήμερα. Προσοχές βαράγανε κι εξακολουθούν να βαράνε στους επιχειρηματίες.

Αναλαμβάνοντας αξιώματα οι επιχειρηματίες θα αποκατασταθεί η τάξης. Θα είναι στην εξουσία αυτοί που την ασκούν στην πραγματικότητα. Δεν θα πρέπει, όμως, να είμαστε άδικοι και υπερβολικοί. Δεν θα πρέπει να χάνουμε το μέτρο. Διαφορετικά θα κριθούμε σαν εμπαθείς. Δεν είναι όλοι οι πολιτικοί ίδιοι. Υπάρχουν κι αυτοί που σκύβουν το κεφάλι και εργάζονται νυχθημερόν για το καλό της πατρίδας και του τόπου. Που σπάνε το κεφάλι τους για να βρουν λύσεις στα προβλήματα. Που δεν κοιμούνται τη νύχτα από την αγωνία για την Ελλάδα. Για αυτόν τον λαό που τόσο σκληρά δοκιμάζεται, αλλά δείχνει αυτό το μεγαλείο ψυχής να εμπιστεύεται μέχρι και σήμερα έναν Αντώνη Σαμαρά. Έναν Ευάγγελο Βενιζέλο. Μια Σοφία Βούλτεψη. Έναν Ανδρέα Λοβέρδο. Έναν Άδωνι Γεωργιάδη.

Κάποιοι κακεντρεχείς υποστηρίζουν ότι αυτός ο λαός δεν θέλει λύπηση. Ότι είναι άξιος της τύχης του. Δεν είναι έτσι όμως. Κι ιδού η πλέον τρανή απόδειξη. Το μεγαλείον δηλαδή του ανδρός που ακούει στο όνομα Αντώνης Σαμαράς. Μπορεί λίγο να άργησε, μπορεί να του πήρε δύο χρόνια και κάτι μήνες, ως που να το πάρει χαμπάρι, αλλά τελικά είδε το φως το αληθινό. Ένας ήταν ο Χριστόφορος Κολόμβος που ανακάλυψε την Αμερική. Άλλος ένας ήταν ο Αρχιμήδης που πετάχτηκε ξεβράκωτος από τη μπανιέρα κι άρχισε να φωνάζει “Έύρηκα” με την τσαπού να πηγαίνει πέρα δώθε. Σ’ αυτή την κατηγορία εντάσσεται πλέον κι ο Αντώνης Σαμαράς. Ο πρωθυπουργός στην πρόσφατη συνεδρίαση του Κυβερνητικού Συμβουλίου Απασχόλησης πήρε το λόγο κι έκανε τα ντουβάρια να τρέμουν:

“Ύπουλος και σκληρός αντίπαλος η ανεργία”.

Άκρα του τάφου (σαν της Αμφίπολης) σιωπή στην αίθουσα. Οι στιγμές ήταν πράγματι ιστορικές. Κάποιοι δεν μπόρεσαν να κρατήσουν τα δάκρυα τους. Ο πρωθυπουργός της χώρας είχε πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα. Ένας Αντώνης Σαμαράς ωστόσο δεν ήταν δυνατόν να σταθεί σε γενικολογίες και περιγραφές. Συνέχισε κι έβαλε το μαχαίρι στο κόκκαλο:

“Χρειάζεται να αναλάβουμε δράση τώρα που μπαίνουμε στη διαδικασία της ανάκαμψης”. Ακολούθως τα έκανε πενηνταράκια, λέγοντας ότι “κατά τα επόμενα χρόνια, θα δημιουργηθούν 770.000 θέσεις εργασίας” (σε τομείς εκτός από την ενέργεια).

Προσέξτε τώρα. Όπως παλιά όταν ακόμα υπήρχαν υφάσματα σε τόπια σημασία είχε τι γράφει ο ούγια, όταν μιλάει ένας Αντώνης Σαμαράς κι όχι ο Μάρκος Σεφερλής στο Δελφινάριο σημασία έχει η λεπτομέρεια. Δεν είναι κανένας αεριτζής ο Έλληνας πρωθυπουργός. Κανένας απατεώνας. Να πετάει νούμερα στην τύχη. Ούτε για 700.000 νέες θέσεις εργασίες μίλησε, ούτε για 800.000, για να το στρογγυλέψει. Ούτε καν δεν θέλησε να σπάσει το νούμερο στη μέση και να τις κάνεις 750.000. Μίλησε ακριβώς για 770.000. Ούτε μια λιγότερη, ούτε μια περισσότερη. Που πάει να πει ότι τις έχει μετρήσει μια προς μια. Συμπέρασμα: η πατρίδα μπορεί να κοιμάται ήσυχη. Είναι στα καλύτερα χέρια. Πρωθυπουργος είναι ο Αντώνης Σαμαράς. Όχι ο Μάρκος Σεφερλής. Και στη συνέχεια έρχονται τα καλύτερα: ο Αλέξης Τσίπρας με την ευλογία της Εκκλησίας και των καλόγερων-επιχειρηματιών του Αγίου Όρους.

(Στέλιος Καζαντζίδης, πριν μπλέξει με τα ινδικά και την μετανάστευση: Ουίσκι, τζιν και φρούμελ)