Εθνική ομάδα: Ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη

Την Πέμπτη στην Οραντέα, η Εθνική ηττήθηκε από τη Ρουμανία για πρώτη φορά έπειτα από 36 χρόνια και εννέα απανωτές νίκες, ένα το κρατούμενο…

Απόψε στα Άνω Λιόσια το πράγμα χόντρυνε: της συνέβη κάτι το οποίο δεν είχε πάθει ποτέ εδώ και 75 χρόνια, από τις 5 Μαΐου του 1951 όταν ανταμώσαμε για πρώτη φορά με την Πορτογαλία, τότε που ο θρυλικός Εουσέμπιο ήταν ακόμη ένα αγόρι εννέα ετών στο Λουρένσο Μαρκές της Μοζαμβίκης, ενώ δεν είχε καν γεννηθεί ούτε ο πατέρας του Ρονάλντο!

Η επέτειος του Euro και ο Χαριστέας

Ανακατεύω επίτηδες δυο θρύλους του πορτογαλικού ποδοσφαίρου, διότι σαν χθες (4 Ιουλίου) το 2004 η Ελλάδα νικούσε την Πορτογαλία στο Πόρτο και σόκαρε την παγκόσμια κοινότητα ανεβαίνοντας στο θρόνο του Euro…

Σήμερα, έπειτα από 22 χρόνια και μια ημέρα, η μπασκετική αδερφοφάδα της χρειαζόταν έναν… Άγγελο Χαριστέα και το πνεύμα της ταξιαρχίας του Ότο Ρεχάγκελ, αλλά εις μάτην….

Όχι Χαριστέα δεν βρήκαμε, αλλά χάσαμε και τα αυγά και στην κυριολεξία τα καλάθια!

Η διπλή «ντροπή» του Σπανούλη

Τις προάλλες στην Οραντέα ο Βασίλης Σπανούλης είπε ότι «αισθάνομαι ντροπή για την ήττα και την εμφάνιση μας στην τελευταία περίοδο» και αυτή η άποψη δεν απείχε από την πραγματικότητα σε ό,τι αφορά το χαρακίρι στο οποίο επιδόθηκε η Εθνική, όταν προηγήθηκε με διαφορά 14 πόντων…

Σήμερα όμως, πού τέτοια τύχη;

Στην καλύτερη στιγμή της η Εθνική προηγήθηκε με 7-6 κι αυτό υπήρξε, το πρώτο και το τελευταίο προβάδισμα της, ενώ οκτώμισι λεπτά πριν από τη λήξη βρέθηκε πίσω με 20 πόντους και κυνηγούσε χίμαιρες, που, ως γνωστόν, οι… ρουφιάνες είναι άπιαστες.

Με το σκορ στο 42-62 και με την ελληνική ομάδα να βρίσκεται στη φάση που ορίζεται ανάμεσα στην κατάρρευση και στην αποσύνθεση, ο Σπανούλης κατέφυγε σε ένα small ball με τον Κώστα Παπανικολάου σε ρόλο «ψεύτικου σέντερ» και σε άμυνα zone press, αλλά τζίφος…

Τα θλιβερά «Ιουλιανά»

Ιδού λοιπόν τα μπασκετικά «Ιουλιανά» μας, στ’ αλήθεια απογοητευτικά ως εικόνα, ανησυχητικά σε ό,τι αφορά την επόμενη φάση, μαρτυρικά, θλιβερά και κατά το μάλλον ή ήττον-για να μείνω στο πνεύμα του Σπανούλη στον «Φιλιππικό» που εκστόμισε-ντροπιαστικά!

Βεβαίως ο προπονητής της Εθνικής είπε ότι δεν συμμερίζεται χαρακτηρισμούς του τύπου «εφιάλτης» και «καταστροφή» και χρησιμοποίησε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο στον επιμερισμό των ευθυνών για τα δυο απανωτά και εν συνόλω τρία μελανά στραπάτσα που μας βάζουν στη διαδικασία του κατεπείγοντος του μη περαιτέρω, στα επόμενα παράθυρα…

Ακούγοντας τον κατάλαβα ότι από αυτό τον επιμερισμό των ευθυνών δεν εξαιρεί κανέναν: ούτε τον εαυτό του, ούτε τους παίκτες που αγωνίσθηκαν, ούτε τους απόντες, ούτε και την εργοδότρια του, Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης…

Συναγερμός και επιστράτευση

Δεν είναι πρέπον να γίνεται κουβέντα και να θεωρούνται ως οιονεί και εντέλει βολικοί φταίχτες όσοι για οποιονδήποτε λόγο δεν ανταποκρίθηκαν στο προσκλητήριο, ωστόσο ο ορατός και σοβαρός κίνδυνος του αποκλεισμού από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2027 θα πρέπει να προκαλέσει συναγερμό και γενική επιστράτευση ενόψει των έξι προσεχών αγώνων με την Ισπανία, τη Γεωργία και την Ουκρανία.

Αντί του Γιάννη, τα… παπούτσια του!

Αμ’ το άλλο που συνιστά κιόλας την επιτομή της ειρωνείας;

Τη στιγμή που βρίσκονται εν δράσει στις υπόλοιπες εθνικές ομάδες ο Γιόκιτς, ο Βαλανσιούνας, ο Σενγκούν, ο Όσμαν, ο Σρέντερ, ο Σενγκέλια, ο Μοντέρο, ο Μπάντιο, ο Γουίλι Ερνανγκόμεθ, ο Πραντίγια και πλείστοι όσοι παίκτες από το ΝΒΑ και την Ευρωλίγκα, εμείς βλέπαμε τον Γιάννη Αντετοκούνμπο μοναχά σε ένα led στη Sunel Arena, εκεί όπου προβαλλόταν η ρεκλάμα των παπουτσιών «Giannis Freak»!

Ούτε Γιάννης, ούτε τα αδέρφια του (ο Θανάσης και ο Κώστας), ούτε Ντόρσεϊ, ούτε Γουόκαπ, ούτε Σλούκας, ούτε Καλαϊτζάκης, ούτε Κατσίβελης, ούτε Μήτογλου, ούτε Σαμοντούροβ (σε σχέση με την ομάδα που ξόρκισε τους δαίμονες στη Ρίγα), ούτε Ρογκαβόπουλος, ούτε οι πολλά υποσχόμενοι και εξόχως αμειβόμενοι πλέον κολεγιόπαιδες (Αβδάλας, Ζούγρης, Μαντζούκας) και δεν συμμαζεύεται…

Τα «δευτερότριτα» του Βασιλόπουλου

Για να μην αδικήσω τους παρόντες δεν θα χρησιμοποιούσα ποτέ την έκφραση «Ανθ’ ημών Γουλιμής», μακριά από μένα τέτοιοι αφορισμοί, άλλωστε από το 2017 κει εντεύθεν όλες τις προκρίσεις τις πήραν τα «δευτερότριτα», όπως αυτοσαρκαζόταν ο Παναγιώτης Βασιλόπουλος, που θα μνημονεύεται πάντοτε ως ο εγκυκλοπαιδικός ορισμός της θέλησης και της αυταπάρνησης.

Τα δευτερότριτα και τα παιδιά των… φαναριών, εεεε, των παραθύρων, ήθελα να γράψω!!!

Πέσαμε βεβαίως και στη συγκυρία μετά μια μακρά, κοπιώδη, εξουθενωτική, κτηνώδη και συνάμα τοξική σεζόν, εμφανισθήκαμε κιόλας απροετοίμαστοι, ίσως και ανυποψίαστοι για το τι μας περιμένει και εκεί που τα χαμε χύμα, μας ήρθαν και τσουβαλάτα!

Ποιο μπάσκετ πρεσβεύουμε;

Ο Σπανούλης είπε για δεύτερη φορά μέσα σε 72 ώρες ότι «δεν είναι αυτό το μπάσκετ που με εκφράζει και πρεσβεύουμε»…

Αναρωτιέμαι ωστόσο, υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες ποιο είναι ακριβώς το μπάσκετ που μπορούμε να πρεσβεύουμε και να υποστηρίξουμε αυτή την εποχή και μάλιστα σε ένα δυστοπικό περιβάλλον, στο οποίο-όπως έλεγε και μια ψυχή στη δεκαετία του ’90 «εμείς οι ντόπιοι νιώθουμε ξένοι μέσα στο σπίτι μας»!

Παρεμπιπτόντως-και για να στήσω μια γέφυρα 30 ετών- τη σεζόν 1995-1996 στην οποία εντέλει θριάμβευσε ο Παναθηναϊκός είχε υποστεί μια απροσδόκητη ήττα στη Λισαβόνα από τον… Λισαβόνα!

Το διπλό κτύπημα των Λισμπόα

Τον Κάρλος Λισμπόα εννοώ ο οποίος στις 31 Ιανουαρίου του 1996 είχε «σκοτώσει» τους Πράσινους (Μπενφίκα-Παναθηναϊκός 96-87) σκοράροντας 32 πόντους με έξι τρίποντα με αποτέλεσμα-εις επήκοον μου μέσα στο αεροπλάνο, στην πτήση της επιστροφής-ο ούτως ή άλλως αψύς και αυστηρός Μπόζινταρ Μάλκοβιτς να τα χώσει στον Φραγκίσκο Αλβέρτη και στον Νίκο Οικονόμου, λέγοντας ότι «παίξατε σαν σχολιαρόπαιδα και πρέπει να ντρέπεστε που σας νίκησε κάποιος που δεν ξέρουμε πώς τον λένε»!

Το γράφω αυτό διότι σήμερα την Εθνική τη «σκότωσε» ο γιόκας του «πώς τον λένε», ο Ράφα ο οποίος υπήρξε ο φυσικός αυτουργός στην έκρηξη των Πορτογάλων στην αρχή της τέταρτης περιόδου και μας έκανε να εντρυφήσουμε στα fado, που είναι τα παραδοσιακά μελαγχολικά τραγούδια των Λουζιτανών.

Το street ball και οι πέντε τάπες!

Αυτό που έπαιξε σήμερα η Εθνική ήταν κάτι σαν μπάσκετ: περισσότερο έμοιαζε με street ball και μάλιστα κακής μορφής!

Αφήνω κατά μέρος το κραχτό έλλειμμα της στα ριμπάουντ, την υστέρηση της στην προσωπική άμυνα και στην αναχαίτιση του pick n’ roll, τα κάκιστα ποσοστά στα σουτ, τη διστακτικότητα και τη φοβία στις εκτελέσεις και το γεγονός ότι σκοράραμε με το ζόρι 23 πόντους στο πρώτο ημίχρονο και μόλις 56 σε ολόκληρο το ματς.

Τα προσπερνώ όλα αυτά και στέκομαι στο γεγονός ότι στην πρώτη περίοδο φάγαμε πέντε τάπες!

Υπήρξαν κάμποσες φάσεις που ο καθένας έκανε του κεφαλιού του, λες και δεν υπήρχε σχέδιο, χώρια ο πανικός που κυρίευε τους παίκτες όσο περνούσε η ώρα και η διαφορά μεγάλωνε…

Το «μπες εσύ, βγες εσύ» ο ρυθμός και οι… χεσμένοι

Όλα αυτά ασφαλώς τα διαπίστωνε επί του πεδίου και σε live time ο Σπανούλης που-όπως και στο ματς με τη Ρουμανία- έκανε τη μία αλλαγή μετά την άλλη, γνωρίζοντας ότι αυτό το «μπες εσύ, βγες εσύ» δεν συμβάλλει στην εμπέδωση του ρυθμού.

Και σήμερα, όπως στην Οραντέα, εξ ανάγκης έπαιξε για πολλή ώρα με τρεις γκαρντ και γενικώς με χαμηλά σχήματα, αλλά αυτή η αναγκαστική επιλογή δεν μας βγήκε ούτε αυτή τη φορά σε καλό.

Εζυγίσθημεν, εμετρήθημεν και ευρέθημεν ελλιπείς, όπως λέμε…

Ελλιπείς και-όπως είπε σε ένα τάιμ άουτ και ο ίδιος προπονητής- χεσμένοι!!!