Εθνική Μπάσκετ: Η “ντροπή” και το φιλότιμο

Ένας Μωραΐτης ήταν παρών και την προηγούμενη φορά, πίσω στο μακρινό 1990, που η Εθνική ομάδα είχε ηττηθεί από τη Ρουμανία…

Δεν πρόκειται βεβαίως για τον Δημήτρη που γεννήθηκε εννέα χρόνια αργότερα, αλλά για τον πατέρα του, τον τότε παίκτη του Ολυμπιακού, Κώστα Μωραΐτη!!!

Χρειάσθηκε να περάσουν 26 χρόνια και εννέα άνετες νίκες για να μας κάνουν οι Ρουμάνοι μια κασκαρίκα, αλλά σε αντίθεση με την… πεπαλαιωμένη και ξεχασμένη στο πέρασμα του χρόνου, η σημερινή είναι ντροπιαστική, μακάρι να μην αποδειχθεί και οδυνηρή.

Η «ντροπή» του Σπανούλη και η «αιχμαλωσία» του 1990

Είναι πολλά βαρύς ο χαρακτηρισμός της ήττας ως ντροπιαστικής και δεν συμπεριλαμβάνεται στις δημοσιογραφικές συνήθειες μου, αλλά έλαβα το θάρρος και την άδεια για να τον χρησιμοποιήσω από τον ίδιο τον Βασίλη Σπανούλη…

«Αισθάνομαι ντροπή και για την ήττα και για την εμφάνιση μας στην τελευταία περίοδο» παραδέχθηκε ο προπονητής της Εθνικής, γνωρίζοντας ότι –όπως λέει συχνά και ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς- χρειάζεται κατεπειγόντως αλλαγή στο τσιπάκι…

Αυτό το τσιπάκι σήμερα ξαφνικά και απροσδόκητα χάλασε, σταμάτησε να λειτουργεί και κανείς δεν μπόρεσε να επιδιορθώσει τη βλάβη μπας και αποφεύγαμε το κάζο…

Για να μη μένουν κενά στη διήγηση, η Εθνική είχε ηττηθεί για τελευταία φορά από τους συμπατριώτες του Λουτσέσκου με σκορ 91-71 στις 24 Νοεμβρίου του 1990 στον αγώνα της Βαλκανιάδας στα Σκόπια, όπου –απέναντι στην κανονική Εθνική Ρουμανίας-παρατάχθηκε με μια νεανική ομάδα Ελπίδων την οποία απάρτιζαν οι Κακιούσης, Μπακατσιάς, Κουντουράκης, Μωραΐτης, Τόλιας, Φάσουρας, Παπαπέτρου, Παπαγιάννης, Σταμάτης, Κορωνιός, Πεππές και Τσέκος, με προπονητή τον Ορέστη Αγγελίδη.

Η αποστολή αυτοκτονίας με την Πορτογαλία

Έπειτα από 26 χρόνια, σε ένα επίσημο και κρίσιμο ματς, η ελληνική ομάδα την πάτησε και γνώρισε τη δεύτερη ήττα της σε πέντε αγώνες του Β’ Ομίλου της προκριματικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου, έπειτα από εκείνη από το Μαυροβούνιο στα Άνω Λιόσια.

Τι σημαίνει αυτό;

Απλούστατα έχει μπροστά της μια «αποστολή αυτοκτονίας» την Κυριακή πάλι στη Sunel Arena κόντρα στην Πορτογαλία για να σφραγίσει την πρόκριση της και ό,τι ήθελε προκύψει στον Β’ γύρο των «παραθύρων», με θέα τη Ντόχα.

Όταν η Εθνική προηγήθηκε με διαφορά 14 πόντων (44-58) και βάσταγε σφιχτά στα χέρια της το momentum, από κανενός το μυαλό ίσως δεν περνούσε το επέκεινα, αλλά ναν που όλα γύρισαν τούμπα…

Μέσα σε χρόνο dt οι οικοδεσπότες «έτρεξαν» ένα σερί 7-0 και ένα επί μέρους σκορ 13-3, με αποτέλεσμα να πλησιάσουν στις δυο κατοχές και να κατσικωθούν με άγριες διαθέσεις στο σβέρκο μας, που αποδείχθηκε ανήμπορος να τους αντέξει.

Η ανησυχία του Σπανούλη και οι συνεχείς αλλαγές

Φαινόταν τότε πως η πεντάδα που είχε διαλέξει νωρίτερα ο Σπανούλης (Μήτρου-Λονγκ, Τολιόπουλος, Παπανικολάου, Χαραλαμπόπουλος, Κακλαμανάκης) και προηγήθηκε για πρώτη φορά με διψήφια διαφορά ήταν λειτουργική και βιώσιμη…

Για κάποιον λόγο, που τον ξέρει ο ίδιος, ο Σπανούλης ίσως από ανησυχία και για να καμουφλάρει την κόπωση και τον μικρό αριθμό προπονήσεων, αφενός επέμεινε σε σχήματα με τρεις γκαρντ και αφετέρου προέβαινε σε απανωτές αλλαγές παικτών με ό,τι αυτό συνεπάγεται…

Το τρίποντο του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου (για το 57-64) έδωσε πνοή στην Εθνική, αλλά με τη λογική της παροιμίας που λέει «δώσε θάρρος στον χωριάτη να σού ανέβει στο κρεβάτι» οι Ρουμάνοι απάντησαν με ένα επί μέρους σκορ 16-2 και μας έκαναν μια χαψιά!

Το ένα καλάθι σε πέντε λεπτά και ο πνιγμός στις θερμικές πηγές

Παρεμπιπτόντως η Οραντέα φημίζεται για τις θερμικές πηγές της μέσα στις οποίες πνίγηκε η Εθνική, η οποία στα τελευταία πέντε λεπτά πέτυχε μόλις ένα καλάθι δια χειρός του Κώστα Παπανικολάου (64-66) και έπαθε ασφυξία!

Η ελληνική ομάδα πλήρωσε ακριβά τα επίχειρα για τις παραλείψεις, τα λάθη και τις κακοτεχνίες που μάλιστα τις εμφάνισε μαζεμένες: τα πολλά και πάντως υπερδιπλάσια σε σχέση με τους αντιπάλους της λάθη (15 έναντι 7), τις κακές επιλογές στην εκτέλεση, την κατάχρηση στα τρίποντα (12/38), την ολιγωρία της σε κάποια κρίσιμα ριμπάουντ που έδωσαν την ευκαιρία στους οικοδεσπότες να ανανεώσουν τις επιθέσεις τους και να σκοράρουν από δεύτερες ευκαιρίες…

Ο εφησυχασμός και η αφέλεια

Πέρα από τα στατιστικά στοιχεία και τα νούμερα, όμως, η Εθνική χαντακώθηκε από τον τρόπο με τον οποίο προσέγγισε τα δεδομένα και τα ζητούμενα του ματς: άργησε πολύ να βρει ρυθμό και όταν τον βρήκε δεν τον παγίωσε, δεν μπόρεσε να διατηρήσει ούτε τα πρότερα μικρά προβαδίσματα της, αλλά ούτε και το καθόλου ευκαταφρόνητο των 14 πόντων, το οποίο της προκάλεσε έναν εγκληματικό, όπως αποδείχθηκε εφησυχασμό.

«Ξαφνικά σταματήσαμε να παίζουμε άμυνα, χάσαμε τη σκληράδα μας και παίξαμε κάτι που δεν αντιπροσωπεύει ούτε τη δική μου φιλοσοφία, ούτε την ομάδα» σχολίασε ο Σπανούλης, διερωτώμενος κι ελόγου για τους λόγους της ύφεσης, αν δηλαδή οφειλόταν στο ότι «οι παίκτες πίστεψαν ότι το ματς είχε τελειώσει ή κάποιοι ήθελαν να βάλουν ένα καλάθι παραπάνω».

Ο,τι και να συνέβη και πέρα από τις όποιες βαθυστόχαστες αναλύσεις ακολουθούν ένα τέτοιο σοκαριστικό αποτέλεσμα, το βέβαιο είναι ότι η Εθνική τιμωρήθηκε παραδειγματικά για την αφέλεια της στη διαχείριση των καταστάσεων η οποία υπήρξε ασυγχώρητη και αποδείχθηκε καταδικαστική.

Το φιλότιμο, η αγάπη, ο Ρονάλντο και η… κορμάρα του Παπανικολάου

Και τώρα;

Τώρα, «τρεχάτε ποδαράκια μου», την Κυριακή κόντρα στους συμπατριώτες του Ρονάλντο, άλλωστε το μη χείρον, βέλτιστον!

Ο προπονητής και οι παίκτες δεν είναι αναίσθητοι, τουναντίον έχουν φιλότιμο, αγαπούν την Εθνική και στέκουν αγέρωχοι στο μετερίζι τους: για παράδειγμα ο Κώστας Παπανικολάου στην… τρυφερή ηλικία των 36 ετών αψηφά μια κοπιώδη και… κτηνώδη σεζόν κι ενώ θα μπορούσε να απλώνει την… κορμάρα του σε κάποια παραλία και να απολαμβάνει τη θερινή ραστώνη και την οικογενειακή γαλήνη με τη γυναίκα του και τις κόρες του, εντούτοις βουρλίζεται από δω κι από κει κρατώντας ψηλά το λάβαρο με το εθνόσημο που το έχει φυλαχτό από το 2005 και μετρά συνολικά 275 συμμετοχές…

Ο αρχηγός θα είναι εκεί και την Κυριακή, μαζί με τους συντρόφους του, γνωρίζοντας καλύτερα από τον καθένα πως αυτή η τιμή, τιμή δεν έχει!

Δοξα τω θεώ, έχουν αποδείξει πολλάκις και κατ’ επανάληψη, ο καθένας ξεχωριστά και όλοι αντάμα πως ξέρουν, μπορούν, θέλουν και πρέπει να ανασηκώνονται όταν πέφτουν χάμω…