Εθνική: Νιώσαμε εθελοντικά… Γιβραλτάρ και Άγιος Μαρίνος στην τοποθεσία Johan Cruyff Arena
Ο Κώστας Κετσετζόγλου γράφει για το ασυγχώρητο λάθος στο Ολλανδία – Ελλάδα, τον Κωστούλα και τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς.
Σε μια καφετέρια στην Καλογρεζα με την τότε φίλη μου είχα δει την προηγούμενη… εφτάρα αφού η παρέα μου πιθανότατα δεν ήξερε… πως παίζει η Εθνική Ελλάδος, ενδεικτικό μιας άλλης εποχής. Πλέοντας ακόμη σε πελάγη ευτυχίας για το μυθικό πρωτάθλημα της ΑΕΚ που είχε κατακτηθεί 10 μέρες νωρίτερα και ανυπόμονος για την πρώτη φιέστα τίτλου που θα ζούσα σε γήπεδο ανήμερα της γιορτής μου είδα την Δανία του Σεπ Πιόντεκ να διαλύει την Εθνική του Αντώνη Γεωργιάδη με 7-1.
Ο ήρωας του πρωταθλήματος Σπύρος Οικονομόπουλος έφαγε εφτά γκολ και ο Στέλιος Μανωλάς ήταν ο μοιραίος αφού μέχρι να αποβληθεί στις αρχές του δεύτερου ημιχρόνου το σκορ ήταν 2-1 και μάλιστα είχαμε ισοφαρίσει προσωρινά. Το παιχνίδι αυτό διέλυσε εκείνη την Εθνική, ο Οικονομόπουλος δεν ξαναπαιξε, ο Γεωργιάδης άντεξε μέχρι και τον αποκλεισμό από το Euro 92 και μετά στη θέση του ήλθε ο Αλκέτας που μας πήγε πρώτη φορά σε Μουντιάλ.
Ηταν μια συντριβή που προέκυψε από συνθήκες που διαμορφώθηκαν μέσα στο παιχνίδι τις οποίες η ομάδα δεν μπόρεσε να διαχειριστεί. Κακά τα ψέματα η τότε Εθνική δεν ήταν τόσο αγαπημένη όλων των φιλάθλων, άλλες εποχές, άλλες συνθήκες, άλλοι παίκτες. Και σίγουρα δεν υπήρχαν τέτοιες προσδοκίες σαν κι αυτές που υπάρχουν σήμερα. Το σκορ όμως ήταν βαρύτατο και έμεινε στην ιστορία με αποτέλεσμα να θυμάμαι ακόμη και σήμερα που ήμουν εκείνη την ημέρα.
Οι διαφορές με την χθεσινή συντριβή είναι πάμπολλες. Εκείνη η φουκαριάρα η ομάδα έπαιζε ένα κανονικό παιχνίδι, έχανε 2-1 στο ημίχρονο από μια πολύ δυνατή ομάδα και κατέρρευσε επειδή έχασε τον ηγέτη της άμυνας της και έμεινε με 10 παίκτες. Δεν δικαιολογώ ετεροχρονισμένα εκείνα τα παιδιά, που όλοι είναι μεγαλύτεροι από μένα, ούτε τον Αντώνη Γεωργιάδη αλλά είναι κάτι που το έχουμε δει να συμβαίνει στο ποδόσφαιρο πολύ συχνά.
Το να διαλύεται… εθελοντικά μια ομάδα, Εθνική ή σύλλογος, όπως έγινε χθες με την ομάδα μας είναι πολύ πιο σπάνιο. Από την ανακοίνωση της εντεκάδας είχαν ζώσει τους περισσότερους τα φίδια. Και το τελευταίο που έφταιγε για αυτό ήταν το ότι δεν ήταν στην αποστολή ο Κωστούλας. Προσωπικά θα ήθελα τον Κωστούλα όχι απλά στην αποστολή αλλά μόνιμα στην ενδεκάδα όμως αυτό δεν έχει σε τίποτα να κάνει με την χθεσινή ποδοσφαιρική τραγωδία. Δεν θα αργήσει η μέρα που το δίδυμο της Μπράιτον θα είναι δίδυμο της Εθνικής Ελλάδος. Αλλά ας αφήσουμε τις προφητείες για αργότερα. Και με Κωστούλα 7 θα τρώγαμε με αυτή την προσέγγιση και αυτή την συνολική απόδοση.
Όπως τότε την πλήρωσε ο Οικονομόπουλος έτσι και τώρα το μεγαλύτερο θύμα ήταν ο Τζολάκης που ενώ έχει καταφέρει να τον συζητάει όλη η Premier League έφαγε 7 γκολ! Φυσικά ο Τζολάκης δεν θα χάσει την θέση του. Ελπίζω δηλαδή, γιατί είναι αδιαμφισβήτητα ο καλύτερος από τους πολύ καλούς τερματοφύλακες που έχουμε. Κι ας έφταιγε σε 1-2 γκολ. Ούτε στον εχθρό σου να μην τύχει να έχει να αντιμετωπίσει αυτό το κύμα επιθέσεων για 60 λεπτά χωρίς το παραμικρό σχέδιο αντιμετώπισης. Και λέω 60 λεπτά γιατί πρέπει να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Τσάβι που την τελευταία μισή ώρα οι παίκτες του έκαναν… δοκιμές και είχαν μόνο ένα τετ α τετ που έσωσε ο Τζολάκης. Θα μπορούσαμε να φάμε διψήφιο αριθμό γκολ και να νιώσουμε ακόμη περισσότερο… Γιβραλτάρ και Άγιος Μαρίνος στην τοποθεσία Johan Cruyff Arena. Γιατί αυτό ήμασταν χθες.
Μπορεί ο Μαυροπάνος να θύμισε τον ερασιτέχνη που άφησε ελεύθερο ο Απόλλων Σμύρνης πριν ξεκινήσει η μεγάλη πορεία του προς την Μπουντεσλίγκα και την Πρεμιέρ Λιγκ και ο Καρέτσας με τον Τζόλη, τα δύο μεγάλα αστέρια μας, να ήταν οι μεγαλύτερες τρύπες τακτικά αλλά η τεράστια ευθύνη είναι του Ιβάν. Η ομάδα ήταν παντελώς ανέτοιμη τακτικά για το ματς. Φάνηκε σαν να μην είχε δει καν την Ολλανδία σε βίντεο…
Το ότι έλειπε ο Κωστουλας ήταν το τελευταίο που έπαιξε ρόλο στην πανωλεθρία. Μακαρι να είχε αφήσει έξω και τον Τετέι π.χ και αυτό να σήμαινε πώς θα έκανε τακτική προσαρμογή στον αντίπαλο. Η Ελλάδα όμως κατέβηκε να παίξει αυτό το ματς με τους δύο βασικούς κεντρικούς χαφ ούτως ή άλλως θεωρούνται οι αδύναμοι κρίκοι σε σχέση με το υπόλοιπο υλικό με επιλογή ενδεκάδας και διάταξης που πριν αρχίσει το ματς ξέροντας απλά το ότι η Ολλανδία κάνει επίθεση με 7 παίκτες καταλάβαινες πώς θα αμυνόμαστε μόνιμα με παίκτη λιγότερο! Το ότι ο Τριαντης φαίνεται να καλείται στην Εθνική μόνο επειδή είναι… Έλληνας είναι το λιγότερο στην περίπτωση μας. Στην ερώτηση ποιον να καλέσει η απάντηση δεν είναι εύκολη.
Ομως η επιλογή αυτής της εντεκάδας και αυτού του τακτικού πλάνου σε αυτό το ματς ήταν εγκληματική και είναι μια λέξη που σπάνια χρησιμοποιώ. Και το χειρότερο είναι πως δεν έγινε καμία προσπάθεια να αλλάξει κάτι.
Ο Ιβαν επέλεξε να παίξει την Ολλανδία με το… παιχνίδι μας και όταν το παιχνίδι μας έτρωγε πέντε στο ημίχρονο συνέχισε απτόητος λες και πίστευε πως δεν έφταιγε καθόλου ο τρόπος που επιλέξαμε να παίξουμε αλλά μόνο το πως παίξαμε. Το ότι οι πλάγιοι μπακ έβγαιναν συνέχεια ένας με έναν ή ένας με δύο με αποτέλεσμα να ακολουθεί καταστροφικό ντόμινο με τις βοήθεια που πήγαιναν να δώσουν οι Σέντερ μπακ αφού δεν υπήρχε καμία βοήθεια από τα χαφ μάλλον το θεώρησε αδυναμία των παικτών του και όχι του σχεδίου του. Δεν προσπάθησε καν να περιορίσει την συντριβή, να προστατεύσει το ηθικό της ομάδας που επέστρεψε στις εποχές που νομίζαμε πως είχαμε αφήσει για πάντα πίσω μας. Στις εποχές της έφταρας και μάλιστα από το 60!
Εκτιμώ τον Ιβαν ως προπονητή και άνθρωπο και το έχω γράψει πολλές φορές ακόμη και μετά από άσχημα αποτελέσματα. Ομως το χθεσινό είναι ασυγχώρητο. Δεν λέω πώς πρέπει να μεινει στην… Ολλανδία και στον Βόλο να είναι στον πάγκο ο… Μπράτσος, λόγω παράδοσης της τοπικής ομάδας, αλλά πραγματικά κλονίστηκα περισσότερο από την μη αντίδραση και τις ανύπαρκτες εξηγήσεις μετά. Την Τέταρτη υπάρχει μια τελευταία ελπίδα για να πετύχουμε κάτι που κανείς δεν απαιτούσε όταν άρχισαν οι αγώνες. Ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα και την τελική κατάταξη ο στόχος επετεύχθη. Θα είμαστε ισχυροί στην κλήρωση του Euro.
Ομως το χθεσινό πρέπει να αναλυθεί σε βάθος. Και να προκύψουν ξεκάθαρα συμπεράσματα που να δρομολογήσουν την επόμενη μέρα. Με Ιβαν ή χωρίς αλλά σίγουρα με την εγγύηση πως δεν θα αποτελέσει τροχοπέδη ξανά για αυτή την ομάδα η έλλειψη υπευθυνότητας. Στον αγωνιστικό χώρο ή στον πάγκο…