Εθνική Ελλάδας: Ο διασυρμός στο Άμστερνταμ θρυμμάτισε τον καθρέφτη της Εθνικής

Ό,τι λέει ο τίτλος. Όταν πέντε λεπτά πριν βγει το πρώτο ημίχρονο το σκορ είναι στο 5-0, αυτός που έχει το ζερό, πολύ απλά, δεν δικαιούται να πει τίποτα. Δεν μπορεί να επικαλεστεί το παραμικρό. Ούτε ατυχία, ούτε δυστυχία, ούτε αμάν, ούτε ζαμάν, ούτε δικαιολογίες, ούτε άλλοθι. Τίποτα απολύτως.

Όταν σε μια ώρα μπάλας το κοντέρ έχει σταματήσει στα επτά και το γενικό συμπέρασμα είναι πως πάλι καλά, τότε, τι (υπάρχει) να πεις, να ισχυριστείς; Κανείς από την αποψινή Εθνική στο Άμστερνταμ και την ιστορική, άλλων εποχών, άλλων γενεών, άλλων ομάδων, άλλων συνθηκών, συντριβή και εικόνα διάλυσης, δεν μπορεί να ισχυριστεί το παραμικρό.

Διδακτικές ήττες, δεν υπάρχουν. Ούτε φυσικά και στον αθλητισμό ντροπή. Μόνο γεγονότα και συγκρίσεις, ζύγισμα και πόρισμα. Αν οι ήττες – και η εικόνα – προ μηνών σε Κοπεγχάγη και Γλασκόβη, χαρακτηρίστηκαν (και ήταν όντως) επώδυνες, αυτό που υπέστη η γαλανόλευκη από την Ολλανδία πως ακριβώς χαρακτηρίζεται, ειδικά όταν ήρθε σε άμεση συνέχεια των καλύτερων εμφανίσεων τούτης της ομάδας, τούτης της γενιάς, πριν ένα μήνα.

Τότε, στην Τούμπα, μετά το τέλος εκείνου του 2-2 με τους οράνιε, ο νιόφερτος στον πάγκο τους Τσάβι, βγήκε φόρα παρτίδα και (ουσιαστικά) παραδέχτηκε πως ο ίδιος με τις αρχικές επιλογές του έδωσε το σήμα στην ομάδα του για μια πιο χαλαρή προσέγγιση.

Στο ημίχρονο, έκανε τρεις αλλαγές, κάτι που δεν έχει κάνει ποτέ στην καριέρα του. Προκάλεσε την αντίδραση των παικτών του, οι οποίοι κατασκηνώνοντας στα ελληνικά καρέ, έφτασαν στην ισοφάριση, έχοντας ευκαιρίες (και ακυρωθέντα στους πόντους γκολ) για ανατροπή.

Απόψε, στο Άμστερνταμ, οι πορτοκαλί μπορεί να μην είχαν τον Φαν Ντάικ στην άμυνά τους, μα σε σχέση με την ενδεκάδα του πρώτου ραντεβού με την Ελλάδα, άλλαξαν τα 4/6 των όσων αγωνίστηκαν από τη μέση και μπροστά, άλλαξαν ρόλους στην τετράδα της οπισθοφυλακής και μπήκαν λες και συνέχιζαν από την αναμέτρηση της Θεσσαλονίκης.

Το ίδιο όμως και η Εθνική.

Καμία αλλαγή, πέραν μιας, αυτής του δεξιού μπακ (τιμωρημένος ο Σάλιακας, βασικός ο Ρότα). Όλα τ’ άλλα ίδια. Ακόμη και ο παντελώς ανέτοιμος Κουρμπέλης, να ξεκινήσει ήταν, πριν κλατάρει στο αποψινό ζέσταμα. Παρά τη διάλυση, καμία αλλαγή ούτε στο ημίχρονο.

Παρότι οι γηπεδούχοι κατέβασαν (εμφανώς) στροφές στο ξεκίνημα του δεύτερου ημιχρόνου και βρήκαν άλλα δύο γκολ και ήταν αυτοί που πρώτοι έφεραν παίκτες από τον πάγκο.

Τούτη η Εθνική, αναμφίβολα, είναι η πιο ταλαντούχα πολλών δεκαετιών, ίσως και από καταβολής της. Κατάφερε με τις εμφανίσεις και τα αποτελέσματά της στις τέσσερις πρώτες αγωνιστικές του Nations League να διεκδικεί (και το κάνει ακόμη) το παντελώς απροσδόκητο, την πρόκριση στην τελική οκτάδα της διοργάνωσης, έχοντας πετύχει (και με το παραπάνω) κάθε στόχο που είχε πριν τη σέντρα αυτής της διαδικασίας.

Δεν νοούνταν, πραγματικά όμως δεν μπορούσε κανείς να σκεφτεί πως θα μπορούσε (πλέον) να γίνει, να βρεθεί τρόπος να δοθεί μια στην καρδάρα και το έτσι κι αλλιώς ξέχειλο γάλα, να χυθεί χάμω.

Να ζήσει, ξανά, μια Κοπεγχάγη ή μια Γλασκόβη. Πόσο μάλλον, πολλαπλάσια χειρότερο. Έγινε απόψε. Υπενθύμιση απλή: αυτή στο “Γιόχαν Κρόιφ Αρένα” είναι η βαρύτερη ήττα του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος μεταπολεμικά.

Δεν ψηλώνουμε μόνο και μόνο επειδή βλέπουμε τη σκιά μας να μεγαλώνει. Τούτη η ομάδα, μπόι έχει. Δεν χρειάζεται λοιπόν να αναζητά τη σκιά της, ούτε άκριτα να ερωτεύεται το είδωλό της στον όποιο καθρέφτη.

Αυτό το επίπεδο, σε μια βραδιά, σε μια ώρα μόνο, μπορεί να «θάψει» μονομιάς και να θρυμματίσει. Τα όσα κομμάτια που διαλύθηκαν στο Άμστερνταμ, προλαβαίνουν να ενωθούν.

Ας φροντίσουν όσοι τα έζησαν απόψε να σπάνε, να μη δείξουν, ξανά το ίδιο είδωλο. Πολλές ευκαιρίες ακόμη, δεν θα έχουν όσο μεγάλη και αν φαίνεται η σκιά τους.