Ένα γιατρό! Ένα γιατρό!

Μικρό καλοκαιράκι τις τελευταίες μέρες. Η παρέα των σκληρά εργαζομένων τους πέντε τελευταίους μήνες στην παραλία στον Ορνό στη Μύκονο αμπελοφιλοσοφεί: “Άιντε και ήταν εδώ στο διπλανό τραπέζι ο Κικίλιας. Σε τι θα μπορούσε να φανεί χρήσιμος”; Το βρήκα λέει κάποιος: αν ήταν τρεις και θέλανε τέταρτο για να παίξουνε μπιτς-βόλεϊ, μια χαρά θα ήταν ο Κικίλιας. Ψηλός, δύο μέτρα και προπονημένος.

Οπότε πετάγεται ο πονηρός της ομήγυρης: “Χτύπα ξύλο κούφια η ώρα που το ακούει, ο Διαμαντής που άρχισε πάλι το κάπνισμα, ενώ δεν έχει κόψει ποτέ το ποτό, αισθάνεται μια δυσφορία. Πρώτη κίνηση σ’ αυτές τις περιπτώσεις να βάλει κάποιος τις φωνές: Ένα γιατρό! Ένα γιατρό! Έτσι κι αρχίζει και πλησιάζει ο Κικίλιας, πως θα ξηγιότανε ο Διαμαντής; Η απάντηση είναι προφανώς: “θα γινόταν αυτομάτως καλά”. Κι αν ο Κικίλια επέμενε να τον εξετάσει θα σήκωνε τα 100+ κιλά του από την καρέκλα και θα γινόταν Κεντέρης. όπου φύγει-φύγει.

Τα λέμε όλα αυτά γιατί ο Κικίλιας δεν είναι μόνο πολιτικός. Δεν είναι μόνο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη. Έχει ταυτόχρονα και την ιδιότητα του γιατρού και του μπασκεμπολίστα. Δεν μπορείς να υιοθετήσεις αβασάνιστα την παροιμία της φυλής των Μασάι που λέει “ψηλός και μαλάκας”. Ειδικότερα, μάλιστα, όταν έχει περάσει από τον δημόσιο βίο ένας Παναγιώτης Φασούλας. Για να σηκώσει κεφάλι ο Πειραιάς, θα πρέπει να περάσουν πολλά χρόνια.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση ένα είναι το σίγουρο: Ότι οι καραβανάδες του ένδοξου σώματος της ελληνικής αστυνομίας, κάτι Υπουργούς σαν τον Κικίλια τους έχουν για κολατσιό.

Ενδεικτικός είναι ο τρόπος του χειρισμού της υπόθεσης του συνεργού του Μαζιώτη. Ένα τόσο σοβαρό θέμα σαν κι αυτό της τρομοκρατίας να το έχουν καταντήσει ρεντίκολο: Ότι ο αδίστακτος και σκληρός τρομοκράτης πιάστηκε τόσο κορόιδο στο τηλεφώνημα που του κάνανε να παραδώσει τα κλειδιά του γκαράζ που κουβαλούσε μαζί του και τις ιδιόχειρες σημειώσεις με τους στόχους. “Σημειώσεις – γρίφος με κωδικούς που προσπαθεί να σπάσει η Αστυνομία”. Με μοναδική εξαίρεση τα ονόματα των στόχων!

Σε όλα δηλαδή τηρούμε τους κανόνες συνωμοσίας εκτός από τα ονόματα αυτών που θα φάμε και τα οποία γράφουμε φόρα παρτίδα. Αύριο το χτύπημα, σήμερα η πρόβα, αλλά τον έπιασαν χθες. Κι από κοντά στην γελοιοποίηση οι αστυνομικοί συντάκτες που μεταφέρουν με κάθε λεπτομέρεια το ρεπορτάζ από τα άδυτα της αντιτρομοκρατικής:

“Ο τριαντάχρονος κάνει γκριμάτσες και σκύβει να μην φωτογραφηθεί. Σπάει πράγματα και δεν μπορούν να τον κάνουν καλά δέκα αστυνομικοί. Για να μην ταυτοποιηθεί και να κερδίσουν χρόνο οι συνεργάτες του”

Οι οποίοι συνεργάτες είχανε ενημερωθεί για τη σύλληψη από τα Δελτία Ειδήσεων! Τύφλα να έχει η “Καλημέρη Ζωή” του Νίκου Φώσκολου με τον αστυνόμο Θεοχάρη. Πάμε τώρα στο δια ταύτα: Σαφώς μόνο όσοι είναι αφελείς μπορούν να καταπίνουν αμάσητα, αυτά που λέει ένας πολιτικός, ένας δημοσιογράφος, ή ένας αστυνομικός. Αυτά που θέλουνε θα πούνε. Υπάρχει, όμως, ένα απλό απλούστατο ζήτημα: έχεις σαν αστυνομία την πληροφορία για τον συνεργάτη του Μαζιώτη ή τον οποιονδήποτε εμπλέκεται σε μια τέτοια σοβαρή υπόθεση. Του την έχεις στήσει με τη φάκα και περιμένεις να τον αρπάξεις με το δόκανο.

Όταν εμφανίζεται τελικά μπροστά σου τι κάνεις; Πως ξηγιέσαι σαν Σέρλοκ Χόλμς; Οι επιλογές που έχεις είναι δύο: η πρώτη να τον αρπάξεις. Κι από εκεί και πέρα να αρχίσεις να ψάχνεις. Η δεύτερη να τον αφήσεις και να τον έχεις υπό παρακολούθηση. Αντί να ψάχνεις, δηλαδή, ψύλλους στ’ άχυρα, να σε οδηγήσει αυτός σε όλη την οργάνωση. Παρακολουθώντας δηλαδή στη συνέχεια τον έναν μετά τον άλλον, που θα ερχόντουσαν σε επαφή μαζί του. Απλά πράγματα. Του δημοτικού σχολείου, που τα ξέρει και ο τελευταίος σκηνοθέτης της πυρκαγιάς,, όταν πάει να γυρίσει αστυνομική ταινία. Θυμάμαι αρχές της δεκαετίας του ’70. Χούντα.

Ένας από την παρέα, ο Τάσος Γουδέλης (από τους καλύτερους συγγραφείς σήμερα) ήταν οργανωμένος στο ΚΚΕ. Σε κανέναν βέβαια δεν είχε μιλήσει και κανένας από μας δεν ήξερε τίποτα. Όταν ένα πρωί τον αρπάξανε συλλάβανε ταυτόχρονα και πέντε-έξι άσχετους. Φίλους που κάνανε παρέα μαζί του, πηγαίνανε σινεμά κτλ

Οι οποίοι, βέβαια, αφέθηκαν ελεύθεροι. Τον παρακολουθούσαν, δηλαδή, για τουλάχιστον ένα μήνα, όπως και τους άλλους της οργάνωσης που εξάρθρωσαν στο σύνολο της. Απλά πράματα για τους μπασκίνες της εποχής. Δεν βιαστήκανε να πιάσουν έναν ή δύο. Περίμεναν να τους πιάσουνε όλους μαζί.

Χωρίς να έχουν πάει στην Αμερική για σεμινάρια και μετεκπαίδευση από τη ΣΙΑ. Και αναφέρουν τώρα οι έγκυρα ενημερωμένοι αστυνομικοί συντάκτες ότι ο Σταμπούλος ήταν ο σύνδεσμος του Μαζιώτη με την Πόλα Ρούπα . Αφού είναι έτσι γιατί δεν τον παρακολούθησαν για να πιάσουν και τους δύο μαζί ; Ο Κικίλιας σαν Υπουργός, αλλά γιατρός ή έστω σαν βετεράνος μπασκετμπολίστας, έχει κάποια απάντηση;

(Το πιο καλό παιδί. Ένα από τα πρώτα τραγούδια του Γιώργου Ζαμπέτα, με τον Στράτο Παγιουμτζή)