Μπράβο μας, αλλά δεν τελειώσαμε

Τα συγχαρητήρια για την εμφάνιση είναι επιβεβλημένα. Επειδή συχνά γκρινιάζουμε για το επιθετικό παιγνίδι της Εθνικής πρέπει να πω ότι ο Σάντος είχε δώσει τέσσερις οδηγίες πριν το ματς για το επιθετικό κομμάτι. Η πρώτη, η ομάδα να ψάξει το Μήτρογλου κάθετα – να τον σημαδέψει, όπως είπε στην ομιλία του χαρακτηριστικά.

Η δεύτερη, να βγουν πολύ ο Τοροσίδης και ο Χολέμπας και να ψάξουν πάσες για τους κυνηγούς: μάλιστα ο Μανιάτης και ο Τζιόλης έπρεπε κυρίως να καλύπτουν τους δυο ακραίους και αυτό κάνανε. Η τρίτη, να ψάξουν οι εκτελεστές των στημένων (Χολέμπας, Σαμαράς κι ο Κάρα όταν θα έμπαινε) τους Κατσουράνη και Σιόβα, ώστε αυτοί ή να απειλήσουν ή να σπάσουν τη μπάλα προκαλώντας στην αργή ρουμάνικη άμυνα πανικούς: δείτε τη φάση του τρίτου γκολ.

Τέλος ο μόνος από τους χαφ με εντολή να βγαίνει στην πλάτη του Μήτρογλου ήταν ο Κατσουράνης – οι άλλοι έπρεπε να ασχοληθούν με τις καλύψεις κι ο Σαμαράς με το πώς θα μαζεύει κόσμο πάνω του. Ο αρχηγός είχε στα πόδια του το πιο εύκολο γκολ της ζωής του στο 68’ : θα εκανε το ματς το απόλυτο αριστούργημα του Φερνάντο. Όμως αυτή η χαμένη ευκαιρία δεν ήταν το μόνο κακό νέο. Υπάρχουν μερικές ακόμα λεπτομέρειες οι οποίες με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι δεν τελειώσαμε. Και ουαι κι αλίμονο, αν η σημερινή θριαμβολογία οδηγήσει τους παίκτες στο να πιστέψουν πως οι Ρουμάνοι θα είναι το ίδιο κακοί και άσφαιροι και στο Βουκουρέστι. Η δυσκολία στη διαχείριση των μπαράζ είναι τώρα.

Πέντε λόγοι … Κασσσάνδρας

Ποιοι είναι οι κακοί οιωνοί που ως Κασσάνδρα διακρίνω και ως φίλος της ομάδας ζητάω τον εξορκισμό τους; Οι εξής πέντε:

1) Δεν είδα αντεπιθέσεις και στο Βουκουρέστι αυτές κυρίως θα χρειαστούν. Είδα ένα καταπληκτικό Μήτρογλου στην περιοχή και ένα Σαλπιγγίδη να μάχεται σε όλο το γήπεδο. Είδα το Σαμαρά με το αγαπημένο του νταϊλίδικο ποδόσφαιρο να κερδίζει μέτρα. Είδα καλούτσικο παιγνίδι από το πλάι, αλλά όταν οι αργοί Ρουμάνοι ανέβηκαν στη σέντρα δεν είδα «ξεδιπλώματα» (οι σοφοί τα λένε καιtransitiongame) παρά την καλή κάλυψη του χώρου από τα μπακ και τα χαφ. Επειδή θα λείψει και ο Κατσουράνης και οι μεγάλες πάσες του, φοβάμαι ότι στο Βουκουρέστι θα πλησιάζουμε την αντίπαληπεριοχή δύσκολα, και αν δεν την πλησιάζουμε συχνά ώστε να ελαττώνουμε την πίεση των Ρουμάνων, όλα θα είναι βασανιστικά.

Νίκησε την Ρουμανία και τον εαυτό της

2) Δεν είδα ένακέρβερο τερματοφύλακα που σε ένα ματς αναμονής και πολιορκίας είναι πάντα χρήσιμος. Ο Καρνέζης, επειδή στη Γρανάδα δεν παίζει, χρειάζεται πάντα λίγο χρόνο για να βρίσκει πατήματα και αντανακλαστικά. Δεν αποκλείεται, τώρα που ζεστάθηκε, στο Βουκουρέστι να είναι καλύτερος. Δεν μπορώ να το ξέρω. Ξέρω ότιθα χρειαστεί.

3) Δεν ξέρω αν οι δυο που τρέξανε πολύ την Παρασκευή, δηλαδή ο Μανιάτης και ο Σαλπιγγίδης, έχουν στα πνευμόνια τους ενέργεια για ένα ματς ακόμα. Φοβάμαι και τον από τραυματισμό προερχόμενο Σαμαρά: δεν μπορούμε στο Βουκουρέστι να χαρίσουμε κανένα. Ο Μανιάτης βγήκε κατάκοπος, ο Σαλπιγγίδης έχει περάσει τα 31. Ο Σάμαρης που θα παίξει στη θέση του Κατσουράνη κάτι θα δώσει σε δυναμισμό, αλλά είναι ακόμα εκτός κλίματος ομάδας και θέλει λίγο καθοδήγηση. Κι ο Κατσουράνης που σε αυτό είναι μανούλα, θα λείπει.Χρειάζεται λίγο rotation, αλλα πως να χαλάσεις μια ομάδα που την Παρασκευή έπρεπε να βάλει πέντε γκολ;

4) Δεν ξεχνώ ότι αυτή η ομάδα στα προκριματικά έκανε τα δυο χειρότερα παιγνίδια της εκτός έδρας. Το πρώτο κόντρα στη Βοσνία, όπου έχασε με κατεβασμένα τα χέρια μετά από αιχμαλωσία και το δεύτερο κόντρα στην Σλοβακία, όπου κέρδισε έχοντας γλυτώσει τα απίθανα. Με άλλα λόγια, αν στο Καραϊσκάκη η Εθνική μας έκανε το καλύτερο εντός έδρας παιγνίδι της, στο Βουκουρέστι θα χρειαστεί και το καλύτερο εκτός έδρας. Και για να είμαι ειλικρινής αυτού του τύπου την πίεση της ψιλοφοβάμαι, γιατί δυο κολλητά σπουδαία ματς είναι πάντα δύσκολα. Θυμίζω πως της νίκης – πρόκρισης στην Ουκρανία το Νοέμβριο του 2009, είχε προηγηθεί ένα μετριότατο 0-0 στο ΟΑΚΑ που πολλοί είχαν χαρακτηρίσει αρχή του τέλους του Ρεχάγκελ.

5) Τέλος φοβάμαι αυτή την καταραμένη ανθεκτικότητα των Ρουμάνων. Ήταν με το ένα πόδι στον τάφο στον όμιλό τους και οι αδιάφοροι Ολλανδοί κέρδισαν τους Τούρκους που καίγονταν για τη νίκη έχοντας μάλιστα προηγουμένως κερδίσει στο Βουκουρέστι. Ήταν για πέντε γκολ στο Καραϊσκάκη και γύρισαν νοιώθοντας ότι έχουν χάσει μόνο με 1-0 – πράγμα που, πριν παίξουν με την Εθνική μας, στο συνολικό λογαριασμό τους πρέπει να θεωρούσαν το πιθανότερο. Κατά κάποιο τρόπο μπορεί να πιστεύουν πως πέτυχαν το σκοπό τους και μάλιστα έχοντας περάσει μια θύελλα.

Δίδαγμα για όλους

Κατά τα άλλα νομίζω το ματς της Παρασκευής ήταν διδακτικό για όλους. Σημασία δεν έχει αν τα χαφ σου είναι αργά η γρήγορα, αλλά πόσο γρήγορα γυρνάς τη μπάλα και κυρίως πόση ενέργεια καταθέτεις είτε στην πίεση, είτε στην κάλυψη: στην Ουκρανία το 2009, ο Ρεχάγκελ κέρδισε παίζοντας με το Μόρα και τον Πλιάτσικα στη μεσαία γραμμή και το Βύντρα στόπερ, όταν τραυματίστηκε ο Παπασταθόπουλος.

Στους ισχυρούς για το Euro2016

Λίγοι θυμούνται ότι σέντερ φορ είχε παίξει τότε ο Χαριστέας κι ότι ο Τζιόλης είχε μπει στο δεύτερο ημίχρονο και μ’ αυτόν ο Γερμανός κατάφερε να κλειδώσει το ματς. Στην περίπτωση της Εθνικής μεγαλύτερη σημασία από το με ποιους παίζεις, έχει το πως παίζουν αυτοί που διαλέγεις: στο Βουκουρέστι θα χρειαστεί ψυχή και διαβολιά, ένταση και ενέργεια γιατί οι Ρουμάνοι θα είναι σίγουρα καλύτεροι. Αν είναι να πάμε για το «μηδέν», ας παραταχθεί η πιο σκληρή μεσοαμυντική Εθνική που χουμε δει: δεν θα με χαλούσαν ούτε τρια στόπερ, ούτε ο Χολέμπας στα χαφ. Αν πάλι πάμε για να βάλουμε γκολ ο Μήτρογλου θα χρειαστεί χαφ να τον υποστηρίξουν: μόνος πάντα δεν μπορεί. Οποια κι αν είναι η στρατηγική επιλογή, ό,τι γίνει ας είναι ξεκάθαρο: τα μεσοβέζικα φοβάμαι. Και πιο πολύ τρέμω τη θριαμβολογία και τα αυθαίρετα συμπεράσματα μετά το Καραϊσκάκη. Δεν τελειώσαμε: είναι το μόνο βέβαιο