Από την επιτυχία στην αποτυχία έξι παιχνίδια δρόμος για την Εθνική

Με απολογισμό 3-3 έκλεισε η Εθνική Ελλάδας την πρώτη προκριματική φάση για το MundoBasket 2027 το οποίο θα διεξαχθεί στο Κατάρ. Η επίσημη αγαπημένη ξεκίνησε με 2/2 τον Νοέμβριο του 2025, ηττήθηκε με 65-67 εντός από το Μαυροβούνιο τον Φεβρουάριο και μετά έχασε με 73-66 από τη Ρουμανία στην Οραντέα και με 71-56 από την Πορτογαλία στην SUNEL Arena τον Ιούλιο. Σε μια περίοδο που δεν υπάρχουν άλλες αγωνιστικές υποχρεώσεις και υποτίθεται θα έπρεπε να υπάρχει πανστρατιά.

Σε αυτά τα έξι παιχνίδι η εικόνα ήταν λιγότερο ή περισσότερο προβληματική. Συνολικά, η Ελλάδα σούταρε με 54.8% στο δίποντο (92/168), με 30.8% στο τρίποντο (65/211) και με 70.1% στις βολές (54/77), ενώ είχε 208 ριμπάουντ και 118 ασίστ για 74 λάθη. Δηλαδή, ένα λάθος για κάθε 1.6 ασίστ. Ή σαν να λέμε 19.7 ασίστ και 12.3 λάθη ανά ματς. Και 10.8 τρίποντα ανά 35.2 προσπάθειες.

Κι όλα αυτά πριν καλά-καλά συμπληρωθεί ένας χρόνος από την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στο EuroBasket 2025 στην Λετονία. Έξι παιχνίδια ήταν αρκετά για να πάμε από την επιτυχία στην ανησυχία. Όχι στην καταστροφολογία, αλλά σίγουρα στην ανησυχία.

Γιατί έγινε πιο εμφανές από ποτέ, ότι όταν απουσιάζουν -ο καθένας για διαφορετικούς λόγους, που κανονικά θα έπρεπε να έχουν εξηγηθεί από την Ομοσπονδία, ώστε να μην υπάρχουν σκιές, υποψίες και αμφιβολίες- οι μπαρουτοκαπνισμένοι παίκτες πρώτης γραμμής, τότε τα πράγματα ζορίζουν επικίνδυνα.

Και η συνέχεια θα είναι ακόμα πιο απαιτητική, αφού στη λίστα των αντιπάλων της γαλανόλευκης προστίθενται η Ισπανία (5-1), η Ουκρανία (4-2) και η Γεωργία (3-3). Και επειδή σε αυτή τη συνέχεια δεν θα υπάρχουν περιθώρια για λάθη και νέες απώλειες, θα πρέπει -και όπως όλα δείχνουν θα γίνει- η ανοχή του Βασίλη Σπανούλη να είναι μηδενική.

“Οι παίκτες που πιστεύω εγώ και αυτή τη στιγμή είναι διαθέσιμοι, αυτούς κάλεσα. Πιστεύω ότι είναι λάθος μας που δεν καλέστηκαν όλοι οι παίκτες στην Εθνική ομάδα σε αυτό το παράθυρο. Από κει και πέρα, από αυτούς που υπήρξαν διαθέσιμοι, καλέσαμε αυτούς που πιστεύαμε ότι έπρεπε να καλέσουμε. Όπως ξέρετε πολύ καλά, το εργοστάσιο της ελληνικής παραγωγής, δεν είναι μεγάλο. Το ξέρουμε όλοι ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Είναι οφθαλμοφανές.

Ο καθένας πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του. Δεν μπορώ εγώ συνέχεια να αναλαμβάνω την ευθύνη για όλα. Βλέπουμε ότι όταν λείπουν σημαντικοί παίκτες, η ομάδα παρουσιάζει μία κατακόρυφη πτώση. Δεν είμαι μάγος να μπω μέσα να βάλω το καλάθι. Αναλαμβάνω την ευθύνη μου που δεν έπεισα όλους τους παίκτες να είναι εδώ σε αυτό το παράθυρο.

Εγώ μαζί με τη διοίκηση. Ο καθένας πρέπει να αναλάβει το μερίδιό του. Επειδή μπορώ να το αντέξω ή επειδή μου κάνει καλό η κριτική, δεν γίνεται να τα αναλαμβάνω όλα εγώ συνέχεια.

Και εγώ θα μπορούσα να πω μετά το μετάλλιο δεν συνεχίζω, επειδή δεν έχουμε Έλληνες παίκτες, αλλά δεν το έκανα αυτό. Αγαπάω την ομάδα και είμαι περήφανος που είμαι Έλληνας. Να είστε σίγουροι ότι από το επόμενο παράθυρο, άπαντες θα είναι παρόντες. 

Και εγώ διακοπές θέλω να πάω, έχω οικογένεια και παιδιά αλλά πρέπει να είμαστε εδώ. Πρέπει να είναι όλοι εδώ, όποιος είναι υγιής πρέπει να είναι εδώ σε κάθε παράθυρο, όπως είμαι κι εγώ εδώ σε κάθε παράθυρο. Όλοι ζητάνε ρόλο, η ευκαιρία είναι εδώ. Φταίει ο προπονητής μετά;

Εγώ είμαι υπέρ των Ελλήνων, αγαπώ τον Έλληνα αλλά πρέπει να μην μιλάνε πολύ και να δουλεύουν. Οι παίκτες πρέπει να καταλάβουν πως πρέπει να είναι σε καλή κατάσταση. Ήταν σε πολύ κακή κατάσταση. Ανά 2-3 λεπτά ζητούσαν αλλαγή. Στο επόμενο παράθυρο θα είναι όλοι εδώ, όταν λέμε όλοι, όλοι.

Πρέπει να δουλέψουμε, να βγάλουμε παίκτες. Δεν μπορούν να παίζουν συνεχώς οι ίδιοι και οι ίδιοι. Καλέσαμε τα παιδιά από το κολέγιο, τον Αβδάλα και τον Σαμοντούροβ, αλλά δεν μπορούσαν να έρθουν, είχαν εξετάσεις. Είναι χαμηλό το επίπεδο των παικτών που βγάζουμε και πρέπει να κάνουν και αυτοί κάτι.

Απέδειξε κανείς ότι αξίζει να είναι στην Εθνική; Αυτό ήταν μαρτύριο, δεν ήταν προπονητική, ούτε παιχνίδι. Ήταν μαρτύριο. Αλλά αγαπάω τόσο την χώρα μου, που θα δώσω και τη ζωή μου. Μπορεί να αποτύχαμε, αλλά θα πετύχουμε”, εξήγησε μεταξύ άλλων ο ομοσπονδιακός μας τεχνικός σε μια αν μη τι άλλο έντονη συνέντευξη Τύπου.

Αν είναι όλοι εκεί, αν είναι όλοι αφοσιωμένοι στην Εθνική, τότε δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Τουλάχιστον για το τώρα. Το είδαμε και στο EuroBasket. Όμως το μέλλον δεν μοιάζει τόσο ρόδινο. Οι ομάδες, οι σύλλογοι, ψάχνουν τους νέους παίκτες “με το τουφέκι”. Κι εκείνοι ψάχνουν τις ευκαιρίες. Πρέπει όμως όταν τις πάρουν, να είναι έτοιμοι να τις αρπάξουν από τα μαλλιά.

Να μην επαναπαύονται επειδή τα κολλέγια στο NCAA μοιράζουν τα εκατομμύρια σαν να είναι στραγάλια ή επειδή θα βρίσκουν πάντα θέση στα ρόστερ της GBL λόγω του διαβατηρίου και θα απαιτούν πράγματα -χρήματα, ρόλο ή και τα δύο- χωρίς να έχουν αποδείξει ότι τα αξίζουν. Χωρίς να μοχθήσουν για να τα κατακτήσουν. Εξάλλου, ότι σου χαρίζεται, δεν έχει ποτέ τόσο γλυκιά γεύση.

Αλλά και οι “μεγάλοι” θα πρέπει να βάζουν το εγώ τους κάτω από το καλό της Εθνικής. Να σκέφτονται λίγο περισσότερο όπως ο Κώστας Παπανικολάου, που είναι πάντα εκεί. Έτοιμος να βοηθήσει όσο και όπως μπορεί. Πιστός στρατιώτης. Άνθρωπος που καταλαβαίνει το διακύβευμα και την τιμή του να φοράς τη φανέλα με το εθνόσημο.