And the winner is Ronaldo?

Ο Φρανκ Ριμπερί δηλώνει περίλυπος για την παράταση της ψηφοφορίας για την Χρυσή Μπάλα, – βραβείο που αποδίδεται στον καλύτερο ποδοσφαιριστή της χρονιάς. Αν η ψηφοφορία είχε ολοκληρωθεί πριν τα μπαράζ, που έδωσαν τα τελευταία εισιτήρια για το παγκόσμιο κύπελλο, θα είχε κερδίσει ο Γάλλος. Πήρε όλους τους σημαντικούς τίτλους που διεκδίκησε με τη Μπάγερν Μονάχου, έκρινε με ένα δικό του γκολ τον τελικό του Τσάμπιονς λιγκ – τι άλλο να κάνει;

Ο Ριμπερί είναι ένας από τους τρεις υποψήφιους: οι άλλοι δυο είναι ο Μέσι, που λόγω του πρόσφατου τραυματισμού του δεν έχει ελπίδες, κι ο Κριστιάνο Ρονάλντο – φαβορί πλέον για την κατάκτηση του βραβείου – το οποίο έχει ήδη κατακτήσει το 2008, όταν φορούσε τη φανέλα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. ΗFIFA έδωσε, μετά τη διεξαγωγή των μπαράζ, για πρώτη φορά στην ιστορία, το δικαίωμα στους ψηφοφόρους να τροποποιήσουν τις αρχικές τους επιλογές. Έχει δίκιο ο Γάλλος που διαμαρτύρεται; Μοιάζει σε πρώτη σκέψη να έχει χίλια δίκια.

Η παράταση της ψηφοφορίας, μετά το σόου του Κριστιάνο στα ματς της Πορτογαλίας με τη Σουηδία, δεν είναι κάτι δίκαιο: μοιάζει με προτροπή ψήφισης του παίκτης της Ρεάλ. Από την άλλη κανείς δεν υποχρεώνει τους ψηφοφόρους να αλλάξουν την ψήφο τους: μπορούν να εμμείνουν στην αρχική τους θέση, κι αν ο Ριμπερί ήταν αυτός που αρχικά είχε ψηφιστεί, μπορεί να είναι νικητής. Ωστόσο κατανοώ την πίκρα του Γάλλου, αλλά και την απόφαση της FIFA: τα μπαράζ ήταν στο πρόγραμμα εντός της χρονιάς και κατά κάποιο τρόπο ήταν η μεγάλη δοκιμασία του Ρονάλντο

Απέναντί του είχε τον Ζλάταν Ιμπραϊμοβιτς, η τιτανομαχία τους ήταν κάτι ιστορικό. Μια ψηφοφορία, που θα ολοκληρώνονταν πριν από αυτό το ραντεβού, θα είχε μια τελική ετυμηγορία συζητήσιμη : θα ήταν σαν να στερούσαν από τον Πορτογάλο το δικαίωμα μιας τελικής προσπάθειας. Ας μην ξεχνάμε ότι το βραβείο είναι ατομικό.

Ειδικά στο Τσάμπιονς λιγκ

Θα κερδίσει ο Ρονάλντο; Οσο περνάνε οι μέρες αρχίζω να πιστεύω πως ναι: τον βοηθάνε πολύ τα θεαματικά του ματς με τη Ρεάλ ειδικά στο Τσάμπιονς λιγκ, στο οποίο ήταν και παραμένει μέσα στη χρονιά ο συνεπέστερος σκόρερ. Θα είναι δίκαιη η επικράτηση; Εξαρτάται από το κριτήριο με το οποιο την κρίνεις. Αν το κριτήριο είναι οι τίτλοι, που ένας παίκτης έχει κατακτήσει, προφανώς ο Ριμπερί ήταν ο άξιος. Προσοχή όμως: για την ανάδειξη του κορυφαίου της χρονιάς δεν ήταν πάντοτε οι τίτλοι καθοριστικοί.

Το 1973 π.χ κέρδισε το βραβείο ο Γιόχαν Κρόιφ, γιατί είχε κάνει μεταγραφή ρεκόρ από τον Αγιαξ στη Μπαρτσελόνα και γιατί είχε ανταποκριθεί στις προσδοκίες των Καταλανών – αλλά πρωτάθλημα μαζί τους κέρδισε μια χρονιά μετά. Το 1970 ο Γκέρτ Μίλερ ήταν εντελώς άτιτλος! Το 2004 το βραβείο το πήρε ο Σεφτσένκο, γιατί τοEuroτο είχε κερδίσει η Ελλάδα και το Τσάμπιονς λιγκ η Πόρτο. Το 2003 τη Χρυσή Μπάλα την πήρε ο Νέντβεντ που δεν αγωνίστηκε λόγω καρτών με τη Γιούβε στον τελικό του Τσάμπιονς λιγκ. Το 2010 ο Σνάιντερ είχε κερδίσει με την Ιντερ τα πάντα, αλλά το βραβείο το πήρε ο Μέσι γιατί όλα εκείνη τη χρονιά περιστρέφονταν γύρω από τη Μπαρτσελόνα.

Απόλυτος πρωταγωνιστής

Μην υποβαθμίζεται τη σημασία της δοκιμασίας που λέγεται «αντέχω ένα πρωταγωνιστικό ρόλο». Ο καλύτερος της σεζόν πρέπει να είναι ένας μεγάλος πρωταγωνιστής και όχι ένας καλός και χαρισματικός παίκτης. Ο Ριμπερί δεν ήταν ο καλύτερος της περσινής Μπάγερν (ο Σβαϊνστάιγκερ, ο Μάντζουκιτς, ο Χάβι Μαρτίνεθ, ο Μέλερ ήταν πιο σταθεροί) και ο Ρόμπεν ήταν ο ΜVPτου τελικού. Ο Γάλλος είναι ένας συμπαθής παίκτης – το τσαλακωμένο του πρόσωπο τον κάνει σχεδόν αντιστάρ.

Ο Ρονάλντο, όμως, είναι ένας από τους ελάχιστους που μπορεί να ισχυριστεί πως όλα περιστρέφονται γύρω του, χωρίς αυτό να είναι υπερβολή. Ο τύπος σήκωσε με επιτυχία τη φανέλα δυο τεράστιων ομάδων (της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και της «βασίλισσας»), πράγμα που έχουν καταφέρει λίγοι. Είναι στο κέντρο της προσοχής εδώ και εννιά χρόνια χωρίς να έχει υπάρξει ούτε μια σεζόν στην οποία να χάθηκε από το προσκήνιο. Είχε θεαματικές αποτυχίες, αλλά άντλησε από αυτές δύναμη.

Αντέχει την πίεση τωνmedia, και πέρυσι ήταν πρωταγωνιστής σε μια σειρά από ιστορίες. Φυσικά είναι εγωπαθής και αντλεί δύναμη από την αμφισβήτηση των εχθρών του – ίσως περισσεύει στην περίπτωση του η ειρωνεία ή η Τέχνη να γίνεσαι αντιπαθής. Αλλά για ποδοσφαιριστή συζητάμε κι όχι για ηθοποιό ή τραγουδιστή που περιμένει την αγάπη του κόσμου. Ο τύπος είναι καμιά φορά ένας αυτάρεσκοςperformer: παραμένει όμως ο απόλυτος σταρ της εποχής μας μαζί με το Μέσι. Και είναι τόσο μεγάλος, ώστε είναι κυρίως οι αποτυχίες του αυτές που προκαλούν κατάπληξη: τόσο ικανός μοιάζει για όλα. Τη σεζόν 2012-13 είχε 55 γκολ σε 55 ματς. Φέτος από την αρχή της σεζόν έχει 26 σε 20 εμφανίσεις: απίστευτα πράγματα.

Ο Κριστιάνο Ρονάλντο ανήκει στην κατηγορία των σταρ που αν δεν υπήρχαν θα έκαναν φτωχότερο όχι μόνο το ποδόσφαιρο, αλλά και την παραφιλολογία του! Φυσικά στην επιλογή του θα παίξει ρόλο και η Ρεάλ και η παγκοσμιοποιημένη γοητεία της: σήμερα ο Ρονάλντο είναι το σύμβολο της πίστης στη Βασίλισσα – προχθές λατρεύονταν στο Ολντ Τράφορντ και κανείς δεν θυμάται πως στα 17 του ήταν ένα χαμίνι από τη Μαδέιρα που αν δεν είχε ερωτευτεί τη μπάλα ένας Θεός ξέρει που θα είχε καταλήξει. Ανάμεσα στο σήμερα και στο χθες υπάρχει η τρομερή ιστορία της ωρημότητας του, μια ιστορία γραμμένη με γκολ. Αυτή την ωριμότητα νομίζω θα βραβεύσουν όσοι τον ψηφίσουν, αν το κάνουν γιατί τίποτα δεν είναι βέβαιο.

Δεν καταλαβαίνει από κατάρες

Και μετά υπάρχει και κάτι άλλο: το ότι έχει ήδη ξορκίσει την κατάρα της Χρυσής Μπάλας – το σχετικό βραβείο κουβαλάει μια πραγματική γκαντεμιά. Το κέρδισαν ο Μάρκο Φαν Μπάστεν το 1992 και ο Ματίας Ζάμερ το 1994 κι έκοψαν πριν να βγει η χρονιά το ποδόσφαιρο! Το πήρε 1998 και το 2002 ο Βραζιλιάνος Ρονάλτο και μετά είχε τους χειρότερους τραυματισμούς της ζωής του!

Το κατέκτησε δίκαια το 2001 ο Μάικλ Οουεν κι άρχισε να μπαινοβγαίνει στα χειρουργεία. Ο Φίγκο (2002), ο Σεφτσένκο (2004) κι ο Ροναλντίνιο (2005), ακόμα κι ο Κακά (2007) μετά τη βράβευσή τους είδαν την καριέρα τους να παίρνει την κατιούσα! Μέχρι κι ο βιονικός Μέσι βρέθηκε στα χειρουργεία.

Ο Κριστιάνο την κέρδισε το 2008 κι από τότε τη διεκδικεί πάντα. Με την αντιπάθεια και τα γκολ του, το χάρισμα του και την υπεροψία του. Τη βεβαιότητα του ότι δεν είναι απλά ο καλύτερος, αλλά ένας και μοναδικός. Κι ας λένε οι άλλοι ό,τι θέλουν: η ζωή και η επιτυχία του είναι δικός του λογαριασμός…