Πέντε χρόνια από το έπος του 2004!

Ο νυν πρόεδρος του ΠΑΟΚ μίλησε στη εφημερίδα “Sportday” για εκείνες τις 45 ημέρες μέσα στο καλοκαίρι του 2004 που σημάδεψαν για πάντα την ποδοσφαιρική ιστορία της χώρας μας, ενώ και το
SPORT 24 ξετυλίγει και αυτό το κουβάρι των δικών του αναμνήσεων, ως ελάχιστο φόρο τιμής σε μία παρέα ανθρώπων που κατάφερε να βγάλει στους… δρόμους από τις 12 Ιουνίου μέχρι τις 4 Ιουλίου του 2004, εκατομμύρια συμπατριώτες τους!




Aποσπάσματα της συνέντευξης του Θοδωρή Ζαγοράκη:




Ύστερα από πέντε χρόνια που βλέπεις τα πράγματα πιο ψύχραιμα, έχει καταλήξει όσον αφορά ποιο ήταν τελικά το μυστικό της επιτυχίας;




Δεν υπάρχει μυστικό. Η συνταγή της επιτυχίας ήταν το γεγονός ότι αυτή η ομάδα ήταν ομάδα με όλη τη σημασία της λέξης. Αυτό είναι το σημαντικότερο από όλα στο ποδόσφαιρο. Αν ρίξεις μία ματιά στο τί συμβαίνει στο διεθνές στερέωμα, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, θα διαπιστώσεις ότι η πραγματική ομάδα, δηλαδή το καλό σύνολο ποτέ δεν χάνει στο βάθος χρόνου.

Σίγουρα θα χάσει κάποια ματς, γιατί ουδείς είναι άτρωτος, αλλά σε βάθος χρόνου θα βγει κερδισμένη. Αυτό ισχύει διαχρονικά στο ποδόσφαιρο για ομάδες που παρουσιάζουν ομοιογενή και συμπαγή σύνολα. Αυτό πιστεύω ότι ίσχυσε σε πολύ μεγάλο βαθμό και στη δική μας περίπτωση. Υπήρχε συνοχή, υπήρχε ομοιογένεια, υπήρχε δέσιμο. Πράγματα πολύ σημαντικά.

Που έχεις φυλάξει το βραβείο του MVP του Euro 2004;




Το έχω σπίτι μου σε έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο, όπου εκτός αυτού υπάρχουν και άλλα αναμνηστικά αντικείμενα από τη διοργάνωση, π.χ μετάλλια και διάφορες εικόνες από τη διαμονή μας στην Πορτογαλία.




Ανέφερες ότι ακόμα κάθεσαι που και που και ξαναβλέπεις εκείνα τα ματς.




Ναι, μου αρέσει να τα ξαναβλέπω. Όταν βρίσκω χρόνο το κάνω. Δεν βλέπω ολόκληρα τα ματς, συνήθως βλέπω στιγμιότυπα. Είναι μία πολύ ευχάριστη ανάμνηση.




Ποιο είναι το ματς που θυμάσαι καλύτερα από κάθε άλλο και ποιο ήταν το καλύτερό σου από πλευράς προσωπικής απόδοσης;




Μπορεί να σου φαίνεται περίεργο, αλλά πρώτη φορά μου κάνουν αυτή την ερώτηση, παρότι έχω αναφερθεί αρκετές φορές σε εκείνη τη διοργάνωση. Όλα τα ματς είχαν τη δική τους σημασία. Πολλοί ξεχωρίζουν την ενέργεια απέναντι στον Λιζαραζού στον προημιτελικό με τη Γαλλία, αλλά το ματς όμως με τους Πορτογάλους, το πρώτο, όλα λειτούργησαν άριστα. Δεν έβλεπες στο γήπεδο κάποιες εντυπωσιακές μονάδες. Έβλεπες ένα δεμένο σύνολο, στο οποίο δεν ξεχώριζε κανείς, γιατί όλοι έπαιζαν εξίσου σπουδαία για την ομάδα.




Σε ποιο ματς της διοργάνωσης δυσκολευτήκατε περισσότερο από κάθε άλλο;




Θα αναφέρω κατά πρώτο λόγο δύο ματς. Αυτό με τη Ρωσία, στο οποίο η ψυχολογία μας πέρασε από χίλια κύματα μέχρι να πάρουμε τελικά την πρόκριση, και αυτό με την Τσεχία. Ήταν οριακά ματς και τα δύο και θα εξηγήσω τι εννοώ: και με την Ισπανία περάσαμε ένα πολύ δύσκολο διάστημα μέσα στο ματς, αλλά δεν ήταν παιχνίδι νοκ-άουτ. Ακολουθούσε άλλο ένα. Αντίθετα, τα ματς με Ρωσία και Τσεχία ήταν ουσιαστικά νοκ άουτ. Διότι το ένα ήταν το τελευταίο ματς της πρώτης φάσης και αν τα πράγματα εξελίσσονταν διαφορετικά, δεν θα είχαμε περιθώριο αντίδρασης. Το ίδιο και ο ημιτελικός, που σε ένα ματς κρινόταν η πρόκριση.




Ποια στιγμή σου έχει μείνει χαραγμένη περισσότερο από κάθε άλλη;




Δίχως αμφιβολία το σφύριγμα της λήξης του τελικού. Ήταν απίστευτο το συναίσθημα για όλους μας.




Πως σας προετοίμαζε ψυχολογικά ο Ρεχάγκελ πριν από τα ματς με τόσο μεγάλους αντιπάλους;




Ο προπονητής μας είχε ανέκαθεν τη φιλοσοφία “πάμε να κερδίσουμε” όποιος και αν ήταν ο αντίπαλος. Αυτή την πεποίθηση με το δικό του τρόπο μας την μετέδιδε. Ήταν τεράστια η συμβολή του στην επιτυχία.




Ήταν οι 45 ωραιότερες μέρες της αθλητικής ζωής σου;




Ναι, ήταν. Στη διάρκεια της αθλητικής σταδιοδρομίας μου, ήταν ό,τι ωραιότερο. Σαν παραμύθι. Ένα πανέμορφο παραμύθι 45 ημερών. Όλοι άγγιξαν το τέλειο. Ο καθένας είχε το δικό του μερίδιο στην επιτυχία.

Euro 2004, το έπος της Ελλάδας!



Kαι όμως πέρασαν πέντε χρόνια… Από τότε που ο Θοδωρής Ζαγοράκης έπαιρνε το βαρύτιμο τρόπαιο από τα χέρια του τότε προέδρου της UEFA, Λέναρντ Γιόχανσον, και το σήκωνε με καμάρι και υπερηφάνεια στον ουρανό της Λισσαβώνας, πλημμυρίζοντας με ανείπωτη ευτυχία τους χιλιάδες Έλληνες φιλάθλους που είχαν… βάψει μπλε ένα σημαντικό κομμάτι της εξέδρας του “Ντα Λους” αλλά και τους εκατομμύρια Έλληνες που παρακολουθούσαν από κάθε γωνιά του πλανήτη.



Πέντε χρόνια από τότε που η “μικρή” Εθνική Ελλάδας, που αποτελεί μία μικρή κουκίδα στον ποδοσφαιρικό χάρτη των εθνικών όμάδων της Ευρώπης, κατάφερε χάρη σε ένα “αγγελικό” γκολ (κόρνερ του Άγγελου Μπασινά και γκολ με κεφαλιά από τον Άγγελο Χαριστέα) να “υποτάξει” για δεύτερη φορά σε εκείνη τη διοργάνωση την διοργανώτρια Πορτογαλία και να ανέβει στον ποδοσφαιρικό Όλυμπο.



Πέντε χρόνια ακριβώς από τότε που ο Ότο Ρεχάγκελ έμπαινε για πάντα στις καρδιές των Ελλήνων ως “Χερακλής”, συμβάλλοντας τα μέγιστα στο να συντελεστεί ένα από τα μεγαλύτερα “θαύματα”, μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις όχι μόνο στην ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου αλλά του αθλητισμου γενικότερα…



Και αυτό γιατί ουδείς μπορεί να παραγνωρίσει τα “εφόδια” με τα οποία είχε ταξιδέψει εκείνη την περίοδο το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας στην Ιβηρική χερσόνησο:



Ηταν μόλις η δεύτερη παρουσία της “γαλανόλευκης” σε τελική φάση Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος και πρώτη μετά από 24 χρόνια, αγνοούσε φυσικά την πρώτη νίκη της σε τέτοιο επίπεδο (1 ισοπαλία-2 ήττες ο μέχρι τότε απολογισμός), ενώ ήταν η πρώτη εμφάνιση σε μεγάλη διοργάνωση μετά την επώδυνη εμπειρία του Μουντιάλ του 1994, με τον απολογισμό των 3 ηττών σε ισάριθμα ματς με Αργεντινή, Βουλγαρία και Νιγηρία, καθώς και των 0-10 τερμάτων.



Aυτό λοιπόν που κάνει το επίτευγμα εκείνης της ομάδας ακόμα μεγαλύτερο ήταν το γεγονός πως ουδείς περίμενε από αυτήν να φτάσει τόσο ψηλά, με τους περισσότερους να μοιάζουν ικανοποιημένοι από την πρόκριση στην τελική φάση (τερμάτισε πρώτη στα προκριματικά, υποχρεώνοντας τους πρωτάθλητες Ευρώπης του 2008 Ισπανούς να δώσουν αγώνες μπαράζ για να δώσουν το “παρών” στο 12ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλήμα), και τους πλέον αισιόδοξους να κάνουν λόγο για αξιοπρεπείς εμφανίσεις στον όμιλο.



Όσο για τους απαισιόδοξους (που ήταν και η συντριπτική πλειονότητα), αυτοί προδίκαζαν συντριβές της Εθνικής Ελλάδας, με δεδομένο πως Πορτογαλία, Ισπανία και Ρωσία φάνταζαν ως αρκετά δύσκολοι αντίπαλοι, ενώ και η εμπειρία ήταν στοιχείο που δεν βρισκόταν και σε… πλεόνασμα.



Και όμως, το διάστημα από την 12η Ιουνίου μέχρι την 4η Ιουλίου του 2004 ήταν η πλέον ονειρεμένη περίοδος για το ελληνικό ποδόσφαιρο σε εθνικό επίπεδο, με το συγκρότημα του Ότο Ρεχάγκελ να κάνει με το “καλημέρα” την πρώτη νίκη της σε τελική φάση Euro, να ολοκληρώνει την παρουσία της στον όμιλο με μόλις μία ήττα, και να αποκλείει ένα-ένα τα μεγαθήρια με την κλασική… συνταγή του 1-0 σε όλους τους νοκ-άουτ αγώνες.




Η πορεία προς τους “8”



Η πορεία προς την κορυφή αλλά και προς την… αιωνιότητα ξεκίνησε στις 12 Ιουνίου, όταν εκατομμύρια ζευγάρια μάτια σε όλο τον κόσμο είδαν για πρώτη φορά μέχρι -εκείνη τη στιγμή- την οικοδέσποινα ενός Euro να χάνει μέσα στο σπίτι της.



“Θύμα” η Πορτογαλία του Λουίς Φελίπε Σκολάρι και “θύτης” η Ελλάδα του Ότο Ρεχάγκελ, με την Εθνική μας ομάδα να κάνει το… τέλειο παιχνίδι και να υποχρεώνει τους Ίβηρες να παραδεχτούν μετά το τέλος του ματς πως έχασαν δικαιότατα στην πρεμιέρα.



Ο Γιώργος Καραγκούνης άνοιξε το δρόμος προς τη νίκη, νικώντας με δεξί ευθύβολο σουτ έξω από την περιοχή τον Ρικάρντο, ενώ οι Έλληνες άρχισαν να πιστεύουν σιγά σιγά πως αυτή η ομάδα ήταν ικανή για πολλές “ζημιές” στη διοργάνωση όταν έγινε το 2-0, με την εύστοχη εκτέλεση πέναλτι του Μπασινά (σε πέναλτι που είχε κερδίσει ο Σεϊταρίδης από τον Κριστιάνο Ρονάλντο στην ολοκλήρωση μίας υποδειγματικής κόντρας).



Ο πιτσιρικάς τότε Κριστιάνο Ρονάλντο πέτυχε το γκολ της… παρηγοριάς στο δεύτερο λεπτό των καθυστερήσεων, με το τελευταίο σφύριγμα του Πιερλουίτζι Κολίνα να βρίσκει τον Θοδωρή Ζαγοράκη να αποφεύγει με ωραία ενέργεια δύο Πορτογάλους στο χώρο της μεσαίας γραμμής.



Τέσσερις ημέρες αργότερα, οι (πρωταθλητές Ευρώπης του 2008) Ισπανοί μπήκαν… αγριεμένοι στο “Ντο Μπέσα” για να πάρουν εκδίκηση για την ήττα που είχαν γνωρίσει στα προκριματικά στη Σαραγόσα (νίκη 1-0 για την Ελλάδα με το γκολ του Στέλιου Γιαννακόπουλου), όμως παρά το γεγονός πως η άμυνα της εθνικής ομάδας “σφυροκοπήθηκε” σε μεγάλα διαστήματα του 90λεπτου, κατάφερε να αποχωρήσει με ψηλά το κεφάλι.



Ο Μοριέντες εκμεταλλεύθηκε διαδοχικά λάθη στην άμυνα και νίκησε από κοντά τον Αντώνη Νικοπολίδη για να κάνει το 1-0, ωστόσο το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα ήταν αυτό που… γέλασε τελευταίο.



Ο Τσιάρτας, που είχε περάσει ως αλλαγή, έβγαλε διαγώνια μπαλιά-διαβήτη 40 μέτρων για τον Χαριστέα, ο οποίος έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα του Κασίγιας, καθιστώντας πλέον την εθνική ως το μεγάλο φαβορί για την πρόκριση στην επόμενη φάση



Στο τρίτο και τελευταίο ματς, παραλίγο να έχουμε πολλά… εμφράγματα, με την αδιάφορη βαθμολογικά Ρωσία να προηγείται με 2-0 από το πρώτο 20λεπτο (χάρη στα τέρματα των Κιριτσένκο και Μπουλίκιν), όμως ο Ζήσης Βρύζας έπαιξε το ρόλο του “λυτρωτή” με το γκολ στο 43′, καθώς το αποτέλεσμα αυτό σε συνδιασμό με τη νίκη της Πορτογαλίας με 1-0 επί της Ισπανίας την ίδια ώρα, έστελνε την Εθνική ομάδα στα προημιτελικά, απέναντι στην κάτοχο του τροπαίου, Γαλλία.




Γαλλία, Τσεχία, Πορτογαλία και… κούπα



Η έδρα της Σπόρτινγκ Λισσαβώνας, “Ζοσέ Αλβαλάδε”, έμελε να είναι το πρώτο γήπεδο της Πορτογαλίας στο οποίο η Εθνική Ελλάδας θα έγραφε ιστορία στα νοκ-άουτ παιχνίδια της στην τελική φάση της διοργάνωσης.



Τα “βαριά” ονόματα των Ζιντάν, Ανρί, Τρεζεγκέ, Βιεϊρά, Μπαρτέζ, Λιζαραζού (και όχι μόνο) δεν “τρόμαξαν” τους Έλληνες διεθνείς, οι οποίοι πέταξαν εκτός συνέχειας την κάτοχο του τίτλου από το 2000 χάρη σε ένα γκολ-ποίημα, που δύσκολα θα ξεχαστεί ποτέ από τους “τρικολόρ”…



Ο ΜVP της διοργάνωσης και ρέκορντμαν συμμετοχών με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, Θοδωρής Ζαγοράκης απέφυγε με εκπληκτική ντρίμπλα τον Λιζαραζού από τη δεξιά πλευρά, έβγαλε την κατάλληλη στιγμή υποδειγματική “ζυγισμένη” σέντρα για τον Χαριστέα, και ο τότε άσος της Βέρντερ Βρέμης “εκτέλεσε” με ασύλληπτη κεφαλιά τον Φαμπιάν Μπαρτέζ.



Το επόμενο ραντεβού με τη… δόξα είχε κλειστεί για την 1η Ιουλίου, με την ομάδα-οδοστρωτήρα μέχρι εκείνη τη στιγμή, Τσεχία, (προερχόταν από 4 νίκες σε ισάριθμα ματς), να προβάλλει ως ανυπέρβλητο εμπόδιο, αλλά τελικά το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα να καταφέρνει να την ρίξει στο καναβάτσο, εκμεταλλευόμενη τον κανόνα του “ξαφνικού θανάτου”.



Ο τραυματισμός του Νέντβεντ από το πρώτο μέρος και οι κραυγαλέες ευκαιρίες που έχασαν οι Κόλερ, Μπάρος στην επανάληψη “βοήθησαν” ώστε το ματς να “κολλήσει” στο 0-0 στο 90λεπτο και να πάει στην παράταση, όπου εκεί μίλησε το λαμπερό άστρο, που συνόδευε τον Ότο Ρεχάγκελ σε όλη τη διάρκεια της διοργάνωσης.



Από εκτέλεση κόρνερ του Τσιάρτα και κεφαλιά μέσα από την μικρή περιοχή του Δέλλα στο τελευταίο λεπτό του πρώτου ημιχρόνου της παράτασης, η μπάλα καρφώθηκε στα δίχτυα του Τσεχ, με τους Έλληνες να παίρνουν την πρόκριση και τους Τσέχους να πέφτουν όλοι… ξεροί στον αγωνιστικό χώρο, μη μπορώντας να πιστέψουν αυτό που είχε συμβεί.



Ο τελικός ήταν επανάληψη του αγώνα της πρεμιέρας μεταξύ της Πορτογαλίας και της Ελλάδας (δεν είχε ξανασυμβεί κάτι τέτοιο στις 11 προηγούμενες διοργανώσεις), όμως δυστυχώς για τους Ίβηρες και ευτυχώς για εμάς το σενάριο ήταν το ίδιο με αυτό της 12ης Ιουνίου: νίκη της Ελλάδας, και αυτή τη φορά μάλιστα με έπαθλο το βαρύτιμο τρόπαιο.



Μετά από τις Ισπανία και Γαλλία, ο Άγγελος Χαριστέας “πλήγωσε” και τους Πορτογάλους, με το γκολ του στο 57′ να είναι αρκετό για να ανεβάσει την Ελλάδα στην κορυφή της Ευρώπης και να μπει στο πάνθεον της ιστορίας ως μία από τις εννέα μόνο χώρες που έχουν κατακτήσει Euro.



Ελλάδα-Γαλλία (1-0, προημιτελικός)








Ελλάδα-Τσεχία (1-0 στην παράταση, ημιτελικός)








Ελλάδα-Πορτογαλία (1-0, τελικός)








Η πορεία της Εθνικής Έλλάδας προς την κορυφή της Ευρώπης: