Παναθηναϊκός: Το πρόβλημα δεν λύνεται με την αλλαγή προπονητή, είναι πολύ πιο βαθύ

Ο Παναθηναϊκός έχει παντρευτεί την εσωστρέφεια τα τελευταία χρόνια. Δύο αγωνιστικές στη Stoiximan Super League έφταναν και περίσσευαν για να μπει “δυναμίτης” στις βάσεις της φετινής χρονιάς. Γκέλα με τον Λεβαδειακό, ήττα από την Κηφισιά και πλέον είναι αμφίβολο το εάν θα καταφέρει να γυρίσει το κλίμα. Ήδη στο -8 από την κορυφή, μία ακόμη χρονιά που όπως δείχνουν αυτή τη στιγμή τα πράγματα, το πρωτάθλημα –το οποίο ήταν και ο βασικός στόχος- κάνει φτερά.

Ο Ρουί Βιτόρια αποτελεί παρελθόν από το πρωί της Δευτέρας (15/9), με τον Παναθηναϊκό να ανακοινώνει το διαζύγιο με μια λιτή ανακοίνωση. Αποτέλεσε το εξιλαστήριο θύμα για τις δύο αυτές απώλειες βαθμών, η… εύκολη λύση για να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα. Όπως “εύκολες λύσεις” ήταν ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς, ο Φατίχ Τερίμ, ο Ντιέγκο Αλόνσο και τόσοι άλλοι προπονητές που έχουν απολυθεί τα τελευταία χρόνια. Άλλοτε δίκαια, άλλοτε άδικα.

Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, τουλάχιστον με τον Βιτόρια. Μετά την περσινή εικόνα του Παναθηναϊκού, τον τρόπο που ανακοινώθηκε (ή καλύτερα δεν ανακοινώθηκε) η παραμονή του για τη νέα χρονιά, την έντονη αμφισβήτηση που υπήρχε όλο αυτό το διάστημα και τον χειρισμό στο μεταγραφικό παζάρι, ποιος θα μπορούσε να πιστέψει ότι ο Πορτογάλος θα μακροημερεύσει στον πάγκο του Παναθηναϊκού; Ο “δυναμίτης” της φετινής χρονιάς τελικά είχε μπει από πολύ νωρίς…

Η εποχή Αλαφούζου

Ο Γιάννης Αλαφούζος ήταν ο μόνος που βγήκε μπροστά και ανέλαβε τις τύχες της πράσινης ΠΑΕ τον Σεπτέμβριο του 2012. Σε μια απίστευτα κακή περίοδο για τον Παναθηναϊκό, ο οποίος ήταν γεμάτος χρέη και μάλιστα σε μια χρονική περίοδο για τη χώρα που η οικονομία πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και το ένα μνημόνιο διαδεχόταν το άλλο. Η σφικτή οικονομική πολιτική στην ΠΑΕ ήταν μονόδρομος, ο ιδιοκτήτης του Τριφυλλιού –με τα πολλά του και μεγάλα του λάθη, αλλά και τα πολλά σωστά- κατάφερε να επιτύχει την αναδιοργάνωση και εξυγίανση του συλλόγου και να βάλει ξανά τον Παναθηναϊκό σε υγιείς ράγες. Δημιούργησε ιδιόκτητο προπονητικό κέντρο, έβαλε τις βάσεις για να ξεκινήσει το έργο της κατασκευής του νέου γηπέδου στον Βοτανικό, επανάφερε τη σωστή λειτουργία των Ακαδημιών. Αλλά στο καθαρά ποδοσφαιρικό κομμάτι, έχει αποτύχει.

Τη χρονιά 2025/26, αν ο Παναθηναϊκός δεν καταφέρει να γυρίσει την κατάσταση και να στεφθεί πρωταθλητής, ο σύλλογος θα συμπληρώσει 16 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα! Μια ολόκληρη γενιά δεν θα έχει δει κάποιον αρχηγό των πράσινων να σηκώνει την κούπα του πρωταθλητή. Και αυτή η μαύρη σελίδα στην πράσινη ιστορία βαραίνει κυρίως τον ιδιοκτήτη.

Έλλειψη ποδοσφαιρικού πλάνου

Δεν χρειάζεται κάποιο ποδοσφαιρικό master για να καταλήξει κάποιος στο συμπέρασμα ότι εκεί που πάσχει ο Παναθηναϊκός είναι στο πλάνο. Στο ποδοσφαιρικό πλάνο που θα στηριχθεί και η προσπάθεια για πρωταθλητισμό. Ιδίως τα τελευταία χρόνια, όταν και τα οικονομικά του Παναθηναϊκού επέτρεψαν τις ποιοτικές μεταγραφικές κινήσεις, τα πάντα διαλύθηκαν από την έλλειψη ποδοσφαιρικής λογικής.

Η “άκομψη” απόλυση Γιοβάνοβιτς, η αντικατάστασή του από τον εκλεκτό του Ατζούν, Φατίχ Τερίμ, η βίαιη αλλαγή νοοτροπίας με την έλευση του Ντιέγκο Αλόνσο και η ακόμη πιο βίαιη αλλαγή με τον Ρουί Βιτόρια. Τέσσερις προπονητές μέσα σε δύο χρόνια, όλοι τους με διαφορετικό τρόπο παιχνιδιού.

Άλλα λάθη, όσον αφορά το ρόστερ αυτή τη φορά. Αποδόμηση των επιλογών του Γιοβάνοβιτς, επιθυμία ελληνοποίησης του ρόστερ, που κράτησε για λίγους μήνες, απόκτηση δύο καθαρών δεξιών εξτρέμ, των ακριβότερων μεταγραφών στην ιστορία του συλλόγου, η όλη ιστορία με τον Γιώργο Βαγιαννίδη το περσινό φθινόπωρο, αλλά και η ιστορία του Φώτη Ιωαννίδη και το περσινό, αλλά και το φετινό καλοκαίρι.

Με ποιον τρόπο επιλέγονται οι προπονητές στον Παναθηναϊκό; Με ποια ποδοσφαιρική λογική; Ποιο είναι το μακροπρόθεσμο πλάνο των πράσινων; Ποιος αποφάσισε την παραμονή του Βιτόρια τον προηγούμενο Μάιο; Ποιος τελικά αποφασίζει για τις μεταγραφές; Ο ιδιοκτήτης, ο τεχνικός διευθυντής, ο προπονητής; Κανείς δεν ξέρει.

Το παράδειγμα της ΑΕΚ

Ο Μάριος Ηλιόπουλος ανέλαβε πέρσι το καλοκαίρι τα ηνία της ΑΕΚ. Η χρονιά στην Ένωση ήταν αποτυχημένη, με τρομερές εντάσεις. Αλλά ο Ηλιόπουλος έδειξε τον δρόμο, με τον οποίο μπορείς να δημιουργήσεις κάτι “ποδοσφαιρικό”, τα έγραψε και πριν από λίγες μέρες ο Βαγγέλης Αρναούτογλου. Επέλεξε τον Ριμπάλτα ως διευθυντή ποδοσφαίρου και του έδωσε τα κλειδιά της ομάδας. Στελέχωσε τη διοίκηση με έμπειρους ποδοσφαιρανθρώπους, τον Μηνά Λισσάνδρου και τον Αλέξη Δέδε, προχώρησε σε ένα σωρό ακόμη οργανωτικές αλλαγές.

Και ο Παναθηναϊκός αυτή τη στιγμή είναι ξεκάθαρα υποστελεχωμένος, ενώ οι άνθρωποι που τρέχουν την ομάδα έχουν χάσει κάθε έρεισμα και όλα τους τα “κανονάκια”.

Η χαμένη “παναθηναϊκή νοοτροπία”

Δεν ήταν μόνο “άκομψη” η απόλυση του Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Με παρόμοιο τρόπο είχαν έρθει τα διαζύγια με τους Μαρίνο Ουζουνίδη, Γιώργο Δώνη και ενώ και ο Φατίχ Τερίμ δεν έφυγε και πολύ… χαρούμενος.

Με τον ίδιο άκομψο τρόπο ο Παναθηναϊκός συμπεριφέρθηκε σε ποδοσφαιριστές που έμειναν από τη μια μέρα στην άλλη εκτός πλάνων. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει από τη μία τις σχέσεις ομάδας/παικτών, αλλά δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί τόσο μαζικές αντιδράσεις πρώην παικτών, όπως στον Παναθηναϊκό. Αμέσως μετά το παιχνίδι με την Κηφισιά ήταν ο Πέρεθ, μια μέρα μετά ήταν ο Χουάνκαρ.

Και δεν είναι μόνο οι ποδοσφαιριστές ή οι προπονητές που έχουν παράπονα από την αντιμετώπιση του Παναθηναϊκού, αλλά και οι παλαίμαχοί του. Δεν είναι τυχαίες οι αναρτήσεις του Άγγελου Μπασινά, ούτε η αντίδραση του Σωτήρη Κυργιάκου.

Πώς αλλάζει η κατάσταση

Στον Παναθηναϊκό πρέπει να καταλάβουν ότι το να πεις “στόχος το πρωτάθλημα” δεν αρκεί. Ούτε αρκεί να πέσουν ακόμη περισσότερα εκατομμύρια, ούτε καν να συμφωνήσει με τον καλύτερο προπονητή του κόσμου.

Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται ξεκάθαρο και σύγχρονο ποδοσφαιρικό πλάνο, όπως επίσης χρειάζεται σύγχρονους ανθρώπους του ποδοσφαίρου στη διοίκησή του. Και με υπομονή να βάλει τις βάσεις για να μπορέσει να κοιτάξει στα μάτια τους υπόλοιπους διεκδικητές.

Ένα πλάνο που θα πείσει και θα συσπειρώσει ξανά τον κόσμο του, θα τον κάνει να αγαπήσει ξανά τον σύλλογο. Ένα πλάνο, που ακόμη και αν δεν πάει καλά σε κάποιο σημείο, θα μπορέσει εύκολα να διορθωθεί. Και δεν θα χρειάζεται κάθε φορά να προβεί σε νιχιλιστικές διαδικασίες.

Μέχρι να γίνουν όλα αυτά, ακόμη και ο Γκουαρδιόλα να αναλάβει το τιμόνι της ομάδας, θα αποτύχει.