Παναθηναϊκός: Θα μπλέξει αν δεν γίνει σκληρός και το σημαντικότερο, λιγότερο αφελής
Τα προηγούμενα καλοκαίρια οι πράσινοι πήραν σημαντικές προκρίσεις γιατί είχαν σε υψηλό βαθμό τα δύο παραπάνω στοιχεία. Ανεξαρτήτως αντιπάλου και διοργάνωσης.
Δεδομένα τις τελευταίες ώρες η κουβέντα σχετικά με την αποτυχία του Παναθηναϊκού να επικρατήσει της ΤΣΣΚΑ 1948 και ν’ αποκτήσει πλεονέκτημα για την πρόκριση στα playoffs του Conference League, έχει επικεντρωθεί στο πως λειτούργησε στην αμυντική του μετάβαση και το γεγονός πως σ’ ένα ακόμη παιχνίδι (τρίτο μετά το εντός με την Πάκσι και τον φιλικό με τη Ραπίντ στη Βιέννη) δείχνει να έχει μεγάλο πρόβλημα στο rest defence.
Σαφέστατα, σε καμία περίπτωση δεν υπήρξε αμυντική ισορροπία και ασφάλεια καθώς οι τοποθετήσεις των ακραίων αμυντικών, αλλά και των κεντρικών μέσων δεν ήταν οι ενδεδειγμένες. Ο Τζέικομπ Νίστρουπ δούλεψε και δουλεύει αρκετά στον συγκεκριμένο τομέα, το οποίο προφανώς και αποτελεί μία από τις βασικές του αρχές από τη στιγμή που θέλει να βλέπει μια ομάδα που θα επιτίθεται, θα πιέζει και θα βρίσκεται ψηλά στον αγωνιστικό χώρο.
Αυτό όμως, δεν έχει αποτυπωθεί ακόμη στο γήπεδο και βάσει της εικόνας που πλέον έχουμε, έχει να κάνει κυρίως με δύο πράγματα. Πρώτον, ο Παναθηναϊκός δεν βγάζει την απαιτούμενη σκληράδα στον αγωνιστικό χώρο και ιδιαίτερα στο χώρο της μεσαίας γραμμής, χάνοντας αρκετές μονομαχίες και παράλληλα αδυνατώντας να ελέγξει ιδιαίτερα τις δεύτερες μπάλες.
Μειονέκτημα που είχαν οι πράσινοι και τα προηγούμενα χρόνια, αλλά τουλάχιστον στα ευρωπαϊκά προκριματικά δεν το έβγαζαν.
Αν δεν επιβληθείς στα προκριματικά, έχεις πρόβλημα
Λόγω της σκληράδας που διέθεταν τα περασμένα καλοκαίρια κατάφεραν να πάρουν την πρόκριση επί της Μαρσέιγ και της Λανς, να οδηγήσουν στα πέναλτι τη διαδικασία πρόκρισης με τον Άγιαξ και την Σαχτάρ Ντόνετσκ ασχέτως αποτελέσματος. Να πάρουν πέρυσι εύκολα την πρόκριση με την Σάμσουνσπορ, αλλά και να μην χάσουν για μεγάλο χρονικό διάστημα στη League Phase του Europa League.
Σκληράδα σε συνδυασμό με την έλλειψη αφέλειας, η οποία φέτος έχει κάνει σε τουλάχιστον τρία παιχνίδια (φιλικά και επίσημα) την εμφάνιση της. Ο Τζέικομπ Νίστρουπ είχε πει κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας στην Ολλανδία πως θα πρέπει να πονέσουμε και να μοχθήσουμε για να παρουσιαστούμε όπως πρέπει. Οι παίκτες του όντως προσπαθούν να μάθουν τη νέα τάξη πραγμάτων, αλλά ώρες – ώρες βγάζουν μια αφέλεια εντός αγωνιστικού χώρου που τους έχει φέρει πλέον σε μια δύσκολη θέση.
Χαρίζουν εύκολα τη μπάλα στον αντίπαλο, δεν έχουν μεγάλο βαθμό συγκέντρωσης σε συγκεκριμένες φάσεις και όπως φάνηκε στο ματς με την ΤΣΣΚΑ 1948, επιτρέπουν σε μια λιγότερη ποιοτική ομάδα να πιστέψει πως μπορεί να τα καταφέρει. Πολλές φορές στο ποδόσφαιρο, άλλωστε, ανεξαρτήτως τακτικής μια ομάδα όταν επιβάλλεται στον αγωνιστικό χώρο, το καταλαβαίνει πάνω απ’ όλα ο ίδιος ο αντίπαλος.
Θα πρέπει να αποφύγει τα λάθη που του έχουν ήδη κοστίσει. Και νιώθει παράλληλα πως σ’ αυτό το παιχνίδι δεν θα περάσει καθόλου καλά. Αυτό με τους Βούλγαρους ο Παναθηναϊκός το έκανε μόνο το πρώτο ημίωρο και στη συνέχεια όχι μόνο δεν δυσκόλεψε πολύ τον αντίπαλο, αλλά του έδωσε με τη στάση του το δικαίωμα να ελπίζει.
Ευθύνη για την εικόνα έχουν όλοι, όχι μόνο οι ποδοσφαιριστές που είτε ξεκίνησαν, είτε ήρθαν από τον πάγκο, αλλά και ο προπονητής που δεν έχει καταφέρει ακόμη – πράγμα φυσιολογικό – να τους μεταδώσει αυτά που θέλει στον αγωνιστικό χώρο.
Το 1-1 με την ΤΣΣΚΑ Σόφιας μπορεί να μην δίνει προβάδισμα στο φαβορί του ζευγαριού που είναι ο Παναθηναϊκός, αλλά δεν σημαίνει και κάτι. Αν οι πράσινοι παρουσιαστούν σκληροί και λιγότεροι αφελείς, θα είναι αυτοί που θα βρεθούν στην επόμενη φάση της διοργάνωσης, ακόμη πιο κοντά στην League Phase.