ΑΕΚ: Η “καμένη” μεταγραφή της Ένωσης που κέρδισε το ματς στον Βόλο

Δεκαεννιά ημέρες πίσω, όταν η ΑΕΚ ανακοίνωνε την επανένταξη του Ζοάο Μάριο στο ρόστερ της, οι ψηφιακοί τεχνικοί διευθυντές έστηναν στον τοίχο τον Μάρκο Νίκολιτς και τον Χαβιέ Ριμπάλτα για την επιλογή τους να ολοκληρώσουν τη μεταγραφική δραστηριότητα της ομάδας με αυτή την επιλογή. Προφανώς ο Ζοάο Μάριο “πλήρωνε” τη δυσφορία και την γκρίνια των οπαδών της ΑΕΚ που περίμεναν να δουν ενίσχυση στην αμυντική γραμμή, ή ενδεχομένως και μια πιο “λαμπερή” επιλογή για τη μεσοεπιθετική γραμμή.

Άφησαν στην άκρη τους “καλούς τρόπους”, δηλαδή τον σεβασμό που άξιζε ο Πορτογάλος διεθνής μέσος για τη συνεισφορά του στην κατάκτηση του πρωταθλήματος με το “χρυσό γκολ” απέναντι στον Παναθηναϊκό. Και, κυρίως, έδειξαν ότι δεν έχουν μεγάλη εμπιστοσύνη στον προπονητή και τον διευθυντή ποδοσφαίρου που έφτιαξαν την ΑΕΚ που κατέκτησε τον τίτλο.

Το απόγευμα της Κυριακής στον Βόλο, ο Νίκολιτς έφερε στο γήπεδο τον Ζοάο Μάριο στο 59ο λεπτό, με το ματς στο 0-0 και την ΑΕΚ να έχει κάνει 2 τελικές προσπάθειες από την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου.

Η ιστορία του ματς λέει ότι ο Πορτογάλος τη βοήθησε σημαντικά στο να βελτιώσει την ποιότητα της κυκλοφορίας και της επιθετικής ανάπτυξης. Και λέει κυρίως ότι ο Ζοάο Μάριο είχε την ψυχραιμία και τη νηφαλιότητα για να διαβάσει την κίνηση του Λούκα Γιόβιτς στην πλάτη του προσωπικού αντιπάλου του και να του δώσει με μια διαγώνια σέντρα ακριβείας την ευκαιρία να πετύχει το νικητήριο γκολ.

Αυτή τη σέντρα ο Ζοάο Μάριο την βρήκε όταν έκαιγε η μπάλα, δηλαδή 3’ λεπτά μετά το σοκ της ισοφάρισης που είχε δεχθεί η ΑΕΚ, σε μια φάση που δύο παίκτες του Βόλου συνδυάστηκαν ανεμπόδιστοι μέσα στη μεγάλη περιοχή της μετά από μια εκτέλεση φάουλ.

Δηλαδή βρήκε την πάσα σε μια στιγμή απόλυτου εκνευρισμού μιας ομάδας που πήγαινε να πάθει για τρίτη σερί φορά την εκτός έδρας ζημιά στο τρέχον πρωτάθλημα.

Και δεν ήταν μόνο η τελική πάσα. Στα 31’ που έμεινε στο γήπεδο, ο Ζοάο Μάριο είχε 17 εύστοχες πάσες στις 20 (85%), με τις 12/15 να είναι στο μισό του Βόλου, και τελείωσε το παιχνίδι με 2 πάσες-κλειδιά, μία μεγάλη ευκαιρία που δημιούργησε και την ασίστ για το 1-2.

Δηλαδή, σε μικρό χρόνο συμμετοχής, έβαλε στην επιθετική ανάπτυξη της ΑΕΚ αυτό που της έλειπε: καθαρότερη επιλογή και μεγαλύτερη ποιότητα στην τελευταία πάσα.

Ο χάρτης των ενεργειών του εξηγεί ακόμη καλύτερα την επιρροή του. Ο Νίκολιτς δεν τον έβαλε στο γήπεδο για να περιμένει ψηλά την μπάλα και να λειτουργήσει αποκλειστικά ως παίκτης της τελευταίας γραμμής.

Ο Ζοάο Μάριο κατέβαινε χαμηλότερα, κυρίως προς την αριστερή πλευρά και τους εσωτερικούς χώρους, για να δώσει μια επιπλέον επιλογή στην κυκλοφορία. Από εκεί μπορούσε να συνδέσει τις γραμμές, να αλλάξει πλευρά ή να μεταφέρει την μπάλα προς την περιοχή με μεγαλύτερη ακρίβεια. Οι 2/2 εύστοχες μακρινές μεταβιβάσεις είναι ένα μικρό αλλά χαρακτηριστικό στοιχείο αυτής της λειτουργίας.

Αυτή ήταν ίσως και η μεγαλύτερη αξία της παρουσίας του στον Βόλο. Δεν μπήκε απλώς για να προσθέσει έναν ακόμη δημιουργικό ποδοσφαιριστή απέναντι σε μια άμυνα που περίμενε χαμηλά.

Μπήκε για να βοηθήσει την ΑΕΚ να φτάνει καλύτερα στους δημιουργικούς της παίκτες και να έχει περισσότερη καθαρότητα όταν έφτανε στο τελευταίο τρίτο. Και σε ένα παιχνίδι στο οποίο η ΑΕΚ είχε μεν 60% κατοχή και 422 πάσες, αλλά μόνο 11 τελικές και 2 εντός εστίας, αυτή η διαφορά στην ποιότητα της κυκλοφορίας είχε μεγάλη σημασία.

Το πιο ενδιαφέρον, μάλιστα, είναι ότι η παρέμβασή του δεν αποτυπώνεται στον όγκο. Δεν χρειάστηκε να κάνει 40 επαφές γύρω από την περιοχή ή να επιχειρεί συνεχώς τη δύσκολη πάσα. Χρειάστηκε να αναγνωρίσει σωστά τις στιγμές.

Η μία από αυτές έγινε μεγάλη ευκαιρία και η άλλη έγινε το γκολ που έκρινε το παιχνίδι. Σε 31’ δημιούργησε όσα χρειαζόταν η ΑΕΚ για να μετατρέψει την υπεροχή της σε νίκη.

Και κάπως έτσι, μόλις δεκαεννιά ημέρες μετά την αμφισβήτηση της επιλογής του, ο Ζοάο Μάριο έδωσε στον Βόλο μια πρώτη πολύ καθαρή εξήγηση για το γιατί τον ήθελαν ο Νίκολιτς και ο Ριμπάλτα στην ΑΕΚ.

Όχι επειδή ήταν η πιο εντυπωσιακή μεταγραφή που μπορούσαν να παρουσιάσουν, αλλά επειδή είναι ένας ποδοσφαιριστής που μπορεί να καταλάβει τι χρειάζεται ένα παιχνίδι και να βελτιώσει την ποιότητα των αποφάσεων της ομάδας όταν η μπάλα αρχίζει να «καίει».

Για να μπορέσει όμως η ΑΕΚ να φτάσει μέχρι το σημείο στο οποίο η ποιότητα του Ζοάο Μάριο θα μπορούσε να κρίνει το παιχνίδι, χρειάστηκε ο Ραζβάν Μαρίν να κάνει μια από τις καλύτερες εμφανίσεις του και, ουσιαστικά, να παίξει για όλους τους χαφ που χρησιμοποίησε ο Νίκολιτς.

Ο Ρουμάνος ήταν ο παίκτης που έδωσε στην ΑΕΚ τη μεγαλύτερη ασφάλεια με και χωρίς την μπάλα.

Με την μπάλα, η ακρίβειά του ήταν εντυπωσιακή. Ο Μαρίν ολοκλήρωσε 45 από τις 49 πάσες του, ποσοστό 92%, και το ακόμη σημαντικότερο είναι ότι δεν πέτυχε αυτό το ποσοστό παίζοντας μόνο εύκολα και οριζόντια.

Είχε 7/9 εύστοχες μακρινές μεταβιβάσεις (78%), και ο χάρτης των πασών του δείχνει αρκετές αλλαγές κατεύθυνσης και προωθητικές μεταβιβάσεις. Σε ένα παιχνίδι στο οποίο η ΑΕΚ είχε στιγμές κακής κυκλοφορίας και λάθη που μπορούσαν να δώσουν στον Βόλο τη δυνατότητα να τρέξει στον χώρο, ο Μαρίν ήταν εκείνος που σχεδόν πάντοτε έπαιρνε την ασφαλή απόφαση χωρίς να κάνει την κυκλοφορία ακίνδυνη.

Το heatmap του δείχνει και το μέγεθος της δουλειάς που έκανε. Η παρουσία του απλώνεται σε πολύ μεγάλο κομμάτι του κεντρικού άξονα, και στα δύο μισά του γηπέδου. Δεν ήταν ένας χαφ που έμενε μπροστά από τους κεντρικούς αμυντικούς.

Ανέβαινε για να υποστηρίξει την ανάπτυξη, μετακινούνταν πλάγια για να προσφέρει γραμμή πάσας και, όταν η ΑΕΚ έχανε την μπάλα, επέστρεφε στις περιοχές από τις οποίες μπορούσε να προστατεύσει το κέντρο. Ήταν ο χαφ που συνέδεε την κατοχή της ΑΕΚ με τη δομή της πίσω από την μπάλα.

Και η επιρροή του χωρίς την μπάλα φαίνεται ακόμη περισσότερο στους αριθμούς. Είχε 3 επιτυχημένα τάκλιν σε 4 προσπάθειες, 1 κλέψιμο, 2 ανακτήσεις και συνολικά 5 αμυντικές συνεισφορές. Κυρίως, κέρδισε 7 από τις 10 μονομαχίες εδάφους.

Αυτοί οι αριθμοί αποκτούν μεγαλύτερη σημασία επειδή προέρχονται από τον παίκτη που συγχρόνως είχε την ευθύνη να κρατήσει καθαρή την πρώτη και τη δεύτερη πάσα της ΑΕΚ. Δεν ήταν απλώς ο χαφ που κέρδιζε μπάλες ούτε απλώς αυτός που τις μοίραζε. Έκανε και τις δύο δουλειές.

Αυτό είχε ιδιαίτερη σημασία σε ένα ματς στο οποίο η κατοχή από μόνη της δεν προστάτευσε την ΑΕΚ. Ο Βόλος τελείωσε το παιχνίδι με 12 τελικές έναντι 11 της ΑΕΚ, είχε 4 εντός εστίας έναντι 2 και δημιούργησε 1,39 xG, παρότι είχε μόνο 40% κατοχή.

Η ΑΕΚ, συνεπώς, δεν είχε την πολυτέλεια να χάσει και τον έλεγχο του κεντρικού άξονα. Ο Μαρίν ήταν ο παίκτης που περισσότερο από κάθε άλλον της επέτρεψε να διατηρήσει αυτή την ισορροπία.

Και εδώ βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο στοιχείο της εμφάνισής του. Σε μια βραδιά κατά την οποία αρκετοί συμπαίκτες του έκαναν μεγαλύτερα ή μικρότερα λάθη στην κυκλοφορία, ο Μαρίν συνδύασε 92% ακρίβεια στις πάσες με 70% επιτυχία στις μονομαχίες εδάφους.

Δηλαδή ήταν ταυτόχρονα ο παίκτης που περιόριζε την πιθανότητα να χαθεί η μπάλα σε επικίνδυνο σημείο και αυτός που μπορούσε να την ξανακερδίσει όταν η ΑΕΚ έχανε την κατοχή. Αυτή ήταν η βάση πάνω στην οποία μπορούσε η ομάδα του Νίκολιτς να συνεχίσει να επιτίθεται χωρίς να μετατρέπεται κάθε απώλεια της μπάλας σε μετάβαση του Βόλου.

Με άλλα λόγια, η ΑΕΚ “χρωστάει” και στον Μαρίν, και στον Γιόβιτς, και στις αποκρούσεις του Μπρινιόλι, και στην απόδοση του Πήλιου ένα μέρος του “διπλού”. Ο Μαρίν ήταν ο καλύτερος ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ σε διάρκεια και πληρότητα απόδοσης.

Με όρους τακτικής όμως, ο παίκτης που άλλαξε το παιχνίδι ήταν ο Ζοάο Μάριο. Η “καμένη” μεταγραφή αυτών που δημιουργούν εντυπώσεις μέσα από τα social media. Ακόμη μια φορά που το ποδόσφαιρο φώναξε ότι δεν είναι ψηφιακό, αλλά φυσικό παιχνίδι.