Παιχνίδια που έκριναν την πρόκριση σε Μουντιάλ

Το γκολ του Αποστολάκη στη Βουδαπέστη, το δοκάρι του Αλεξανδρή στο ΟΑΚΑ, η ανταρσία των διεθνών και ο καβγάς του Δομάζου με τον Νταν Γεωργιάδη, είναι μερικά από τα στοιχεία που έχουν σημαδέψει την ιστορία της εθνικής μας σε προκριματικά μουντιάλ, στα παιχνίδια που ουσιαστικά έκριναν πρόκριση.

To
SPORT 24 θυμίζει, μερικές από αυτές τις στιγμές, όπου η εθνική διεκδικούσε ουσιαστικά σε ένα παιχνίδι την πρόκριση στο μεγάλο ραντεβού της ποδοσφαιρικής υφηλίου.




Μιλάνο, 25 Μαρτίου 1934 (Στάδιο “Σαν Σίρο”)




Ιταλία-Ελλάδα 4-0



Ανήμερα της εθνικής μας εορτής (25 Μαρτίου) το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα παίρνει για πρώτη φορά μέρος σε προκριματικά. Σε διπλά παιχνίδια κρίνεται μια θέση στα τελικά της Ιταλίας, αλλά μετά την κλήρωση δεν χρειάστηκε επαναληπτικός!



Αντίπαλός μας η διοργανώτρια και κατόπιν πρωταθλήτρια κόσμου Ιταλία. Εξαιρετική ομάδα που μας νίκησε με 4-0 στο Σαν Σίρο του Μιλάνου με δυο γκολ του μεγάλου Μεάτσα, έστω και αν προς το φινάλε (85’) ο Δανελιάν έχασε πέναλτι για την ομάδα μας.



Επαναληπτικός δεν έγινε (ελπίδες δεν υπήρχαν), και απλά το 1995 η Διεθνής Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής του ποδοσφαίρου ισχυρίστηκε ότι τότε η ιταλική ομοσπονδία δωροδόκησε την ΕΠΟ με 100.000.000 δραχμές. Αστεία πράγματα…




Βουδαπέστη, 25 Μαρτίου 1938 (Στάδιο “Ουγγαρία”)




Ουγγαρία-Ελλάδα 11-1



Οι δύο νίκες επί της Παλαιστίνης (πολύ δύσκολα αυτή στην Αθήνα με 1-0 με το γκολ του Κλεάνθη Βικελίδη στο 88΄) έκαναν το ματς με την μεγάλη Ουγγαρία αγώνα πρόκρισης, πάλι ανήμερα της εθνικής εορτής της 25ης Μαρτίου.



Οι ελπίδες ήταν έτσι και αλλιώς λίγες, αλλά το 11-1 με το οποίο μας φιλοδώρησαν οι μετέπειτα φιναλίστ στο Μουντιάλ της Γαλλίας, ήταν πέρα από κάθε απαισιόδοξη πρόβλεψη. Ο Ελληνας «κήπερ» Σπύρος Σκλαβούνος πέρασε στους διακριθέντες από τις ουγγρικές εφημερίδες και δεν ήταν ειρωνία. Δέχτηκε κοντά στις 100 επιθέσεις (σούτ και κεφαλιές) εντός και εκτός περιοχής. Το γκολ της τιμής στο 89’ ο Λευτέρης Μακρής. Η ΕΠΟ αποφάσισε να μην γίνει ρεβάνς και η εθνική μας παραιτήθηκε.




Αθήνα, 28 Μαρτίου 1954 (Γήπεδο “Λεωφόρος Αλεξάνδρας”)




Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία 0-1



Η ανταρσία των διεθνών πριν το παιχνίδι με το Ισραήλ στην Αθήνα, “σημάδεψε” εκείνη την πορεία. Οι διεθνείς έφυγαν από το ξενοδοχείο ζητώντας από την ΕΠΟ χρήματα που τους οφείλονταν. Την επομένη νίκησαν 1-0 το Ισραήλ αλλά στη συνέχεια διαγράφηκε από τα ποδοσφαιρικά μητρώα ο Μουράτης, ενώ με ισόβιο αποκλεισμό τιμωρήθηκαν άλλοι 14 παίκτες! Τελικά ένα χρόνο μετά ανακάλεσε η ομοσπονδία τις τιμωρίες.



Με ανανεωμένη ομάδα (με μεγάλους όμως παίκτες, όπως μεταξύ άλλων οι Πανάκης, Καμάρας, Σταματιάδης, Ρωσσίδης, Λινοξυλάκης) νικήσαμε και στο Ισραήλ με 2-0 και πλέον τον Μάρτιο υποδεχτήκαμε τη μεγάλη Γιουγκοσλαβία από την οποία είχαμε χάσει 1-0 και θα παιζόταν η πρόκριση.



Ο κόσμος βρέθηκε στο γήπεδο της Λεωφόρου από τις 10 το πρωί (το ματς άρχιζε στις 16.15) με σάντουιτς, παγούρια και τα συναφή! Η εθνική έκανε καλή εμφάνιση, αλλά το γκολ του “δικού” μας Τόζα Βεσελίνοβιτς στο 51’ έβαλε τέλος στα όνειρά μας.




Βουκουρέστι, 16 Νοεμβρίου 1969 (Στάδιο “23ης Αυγούστου”)




Ρουμανία-Ελλάδα 1-1



Μετά από προσπάθειες που περάσαμε και δεν… αγγίξαμε στα προκριματικά των Mουντιάλ του 1958, 1962 και 1966, η εθνική έδειχνε πιο έτοιμη από ποτέ για να πάει στο Mουντιάλ του Μεξικού το 1970. Με μια από τις καλύτερες φουρνιές στην ιστορία της (Δομάζος,Κούδας, Σιδέρης, Οικονομόπουλος, Παπαϊωάννου, Καμάρας μεταξύ άλλων) η ομάδα ήταν σε εξαιρετική κατάσταση.



Παρά την άσχημη πρεμιέρα (ήττα με 1-0 στην Ελβετία), ο θρίαμβος επί της Πορτογαλίας (4-2) με εκωφαντική εμφάνιση έκανε αίσθηση. Ένας άσχημος τσακωμός όμως του Δομάζου με τον προπονητή Ντάν Γεωργιάδη παραμονή του αγώνα με την Ρουμανία στον Πειραιά ίσως μας στέρησε τη νίκη, αφού ισοφαριστήκαμε δύο φορές από τον Ντουμιτρέσκου (2-2).



Μετά την νέα “αυτοκτονία” στην Πορτογαλία (όπου προηγηθήκαμε με 2-0 στο 73’ με γκολ των Μποτίνου και Ελευθεράκη, αλλά ισοφαριστήκαμε από τον Εουσέμπιο στο 82’ και τον Πέρες στο 86’) και τις δύο πολύτιμες όσο και δύσκολες νίκες της Ρουμανίας επί της Πορτογαλίας (1-0) όλα θα κρίνονταν στο Βουκουρέστι.



Οι γηπεδούχοι προκρίνονταν και με ισοπαλία, ενώ η εθνική (με τον Λάκη Πετρόπουλο πλέον στον πάγκο) ήθελε νίκη για να πάρει αυτή την πρωτιά και την πρόκριση. Ο Δομάζος είχε “σκυλιάσει” και ήταν σχεδόν μια ομάδα μόνος του, θέλοντας να δείξει έτσι ότι εκείνη τη στιγμή μετρούσε να πάει η εθνική για πρώτη φορά στο Mουντιάλ. Ισοφάρισε στο 50’ το γκολ του Ντεμπρόφσκι, αλλά οι Ρουμάνοι κράτησαν τη “χρυσή” ισοπαλία παίρνοντας και την πρωτιά στον όμιλο με οκτώ βαθμούς έναντι επτά της εθνικής μας!




Βουδαπέστη, 31/3/1993 (Στάδιο “Νέπ”)




Ουγγαρία-Ελλάδα 0-1



Η γαλάζια ραψωδία στο Δούναβη με την εθνική να προκρίνεται για πρώτη (και τελευταία μέχρι σήμερα) φορά στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Μετά τις τραγικές εμφανίσεις σε προκριματικά των διοργανώσεων του 1974, 1978, 1982, 1986 και 1990, το πλήρωμα του χρόνου είχε φτάσει.



Το πιο κρίσιμο χτύπημα πέναλτι, στην ιστορία της εθνικής (ανάλογο ήταν πάντως και αυτό του Τσιάρτα 10 χρόνια αργότερα κόντρα στην Ιρλανδία στο δρόμο προς το έπος της Πορτογαλίας) ήταν όλα τα λεφτά. Με τον Στράτο Αποστολάκη,στο 70ο λεπτό, να χαμογελά πρώτα προς τον ελληνικό πάγκο και μετά να «εκτελεί» ακριβώς στο κέντρο τον Πέτρι, αξιοποιώντας το πέναλτι που κέρδισε ο Τσιαντάκης (σε σέντρα του η μπάλα βρήκε στο χέρι του Τέλεκ).



Η εθνική ουσιαστικά εκεί “σφράγισε” μια θέση στην προνομιούχο δυάδα του «λειψού» ομίλου μας, λόγω της αποβολής της Σερβίας από τον ΟΗΕ. Ήταν η πρώτη φορά που θα πηγαίναμε στο Μουντιάλ και τα πανηγύρια κράτησαν αρκετούς μήνες, με την κεφαλιά του Μαχλά (στο 1-0 επί της Ρωσίας) να βάζει το κερασάκι στην τούρτα και να μας δίνει και την πρωτιά.




Αθήνα, 11 Οκτωβρίου 1997 (ΟΑΚΑ)




Ελλάδα-Δανία 0-0



Μαζί με την προσπάθεια του 1970, αποτελεί την μεγαλύτερη χαμένη ευκαιρία στην ιστορία της εθνικής μας ομάδας. Σε έναν όμιλο με Δανία και Κροατία βασικούς αντιπάλους, φτάσαμε στο τελευταίο ματς στο Μαρούσι να παίζουμε την πρόκριση. Η Κροατία την ίδια ώρα πέρασε νικηφόρα από τη Σλοβενία και εξασφάλισε θέση στην προνομιούχο δυάδα. Η άλλη θέση θα έβγαινε στην Αθήνα, με το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα να θέλει μόνο νίκη.



Ο μεγάλος Δανός “κήπερ” Πήτερ Σμάιχελ στο 88’ μπλόκαρε μαζί με το πλασε του Αλέξη Αλεξανδρή και τα όνειρα ενός ολόκληρου λαού και φυσικά των 70.000 θεατών που είχαν δημιουργήσει εκπληκτική ατμόσφαιρα. Η Δανία πήγε στους 17 βαθμούς, η Κροατία στους 15 και η Ελλάδα έμεινε στους 14, και εκτός του γαλλικού Μουντιάλ (1998).




Κοπεγχάγη, 8 Οκτωβρίου 2005 (Στάδιο “Πάρκεν”)




Δανία-Ελλάδα 1-1



Μετά την οδυνηρή εμπειρία της προκριματικής φάσης του 2002 (με Γερμανία και Αγγλία στον όμιλο δεν είχαμε έτσι και αλλιώς πολλές ελπίδες) η εθνική έφτασε στον θρίαμβο της κατάκτησης του Euro 2004 και έτσι η πρόκριση στο μουντιάλ του 2006 ήταν αυτοσκοπός. Το χαστούκι και η ανώμαλη προσγείωση από την ήττα στην Αλβανία στην πρεμιέρα, μας κόστισε, αλλά και πάλι με νίκη στη Δανία θα πηγαίναμε τουλάχιστον στα μπαράζ (η Ουκρανία είχε εξασφαλίσει την πρώτια).



Το γκολ του Γκράβγκαρντ στο 40’ δεν στάθηκε αρκετό στους Δανούς για να προκριθούν (για έναν πόντο πήγε η Τουρκία στα μπαράζ) αλλά έφτανε και περίσσευε για να δούμε ένα ακόμα Μουντιάλ από την τηλεόραση.




Αθήνα, 10 Οκτωβρίου 2009 (ΟΑΚΑ)




Ελλάδα-Λετονία ;



Υπομονή λίγες ώρες…