Παγκόσμιο 2026, Ισπανία – Αργεντινή: Η υπόκλιση του GOAT στην κορυφαία – Όταν το ποδόσφαιρο αψήφησε τον Θεό του
Ο Λιονέλ Μέσι έκανε ό,τι μπορούσε για να οδηγήσει τους συμπαίκτες του στην Ιθάκη, όμως ακόμα και ο Θεός του ποδοσφαίρου δεν μπορεί να αψηφήσει την ίδια τη φύση του αθλήματος, η οποία τείνει να επιβραβεύει όχι τον κορυφαίο παίκτη, αλλά την κορυφαία ομάδα.
Μια από τις βασικές αφηγηματικές ιδέες στην “Οδύσσεια” του Νόλαν είναι πως ο ήρωας προσπαθεί να αψηφήσει τους Θεούς και να τους οδηγήσει πίσω στην Ιθάκη. Ο μάντης Τειρεσίας στον Κάτω Κόσμο όμως του κάνει σαφές πως νόστος υπάρχει μόνο για εκείνον.
Μια παράλληλη ιστορία ήταν και εκείνη για τον Λιονέλ Μέσι στα γήπεδα των ΗΠΑ. Ο σπουδαιότερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών ανέλαβε σε ηλικία 39 ετών να οδηγήσει τους συμπαίκτες του, μια ομάδα που δεν συγκαταλεγόταν στα φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου, μέχρι το τέλος του δρόμου σε ένα ακόμη Μουντιάλ.
Έκανε σχεδόν τα πάντα. Ίσως και περισσότερα από όσα θα μπορούσε να απαιτήσει κανείς. Ο Μέσι τελείωσε τη διοργάνωση όντας δεύτερος σκόρερ (8 γκολ), δεύτερος σε ασίστ (4), δημιούργησε τις περισσότερες μεγάλες ευκαιρίες από κάθε άλλον (8). Κανείς δεν είχε περισσότερες key passes ανά 90′ (3.2).
Ακόμα και στις ντρίμπλες, μόνο ο Μουσιάλα είχε περισσότερες ανά 90′ (3.8 έναντι 3.5), ενώ μόνο στον ημιτελικό με την Αγγλία ο Μέσι είχε 10 ντρίμπλες.
Το ποδόσφαιρο όμως δεν συμβαδίζει με αυτό που είναι ο Μέσι. Το ποδόσφαιρο επιβραβεύει την ομάδα, το άθλημα είναι δύσκολο από μόνο του και όσα είναι ο Μέσι είναι μια ανωμαλία για το ίδιο το άθλημα.
Εξού και στο τέλος της ημέρας, το ίδιο το άθλημα διόρθωσε αυτό το glitch και δεν επιβράβευσε τον καλύτερο ποδοσφαιριστή, αλλά την καλύτερη ομάδα.
Αυτή η Ισπανία δεν άφησε περιθώρια αμφισβήτησης
Η Ισπανία ξετύλιξε στο χορτάρι όλες της τις αρετές και έδωσε ιστορική συνέχεια στην κατάκτηση του Euro πριν από δύο καλοκαίρια στη Γερμανία. Η φούρια ρόχα έφερε ξανά πίσω το tiki-taka που κατέκτησε τα πάντα στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, με τον Ντε Λα Φουέντε να το εμπλουτίζει με σύγχρονα στοιχεία που απογείωσαν την Ισπανία.
Χωρίς κλασικούς φορ, αλλά σαν λερναία ύδρα με κεφάλια πότε τον Ογιαρθάμπαλ, πότε τον Μερίνο, πότε τον Όλμο και στην πιο μεγάλη στιγμή τον Φεράν Τόρες και χωρίς να βασίσει όλο της το πλάνο πάνω στο ταλέντο του Γιαμάλ. Χαρακτηριστικό ότι ο νεαρός σούπερ σταρ ολοκλήρωσε το Μουντιάλ 2026 με μόλις ένα γκολ: ήταν αρκετό.
Ποιός μπορεί να αμφισβητήσει αυτήν την ομάδα; Απέκλεισε την Πορτογαλία του Κριστιάνο, πέταξε εκτός την φαινομενικά ασταμάτητη Γαλλία και τον γαλαξία αστέρων της και στο τέλος αποκαθήλωσε και την ίδια την παγκόσμια πρωταθλήτρια, μαζί με το μεγαλύτερο αστέρι της.
Δέκα χρόνια μετά, τα δάκρυα δεν ήταν τα ίδια
Στο τέλος ο Μέσι έμεινε καθισμένος στο χορτάρι, ανέκφραστος. Μπορεί τελικά να μην κρατήθηκε, να έσπασε και τα δάκρυα να έτρεξαν στο πρόσωπό του, όμως πλέον δεν ήταν τα ίδια δάκρυα που είχε χύσει στο ίδιο γήπεδο το 2016.
Τότε είχε απελπιστεί, θεωρώντας πως έχει εγκαταλείψε τους ανθρώπους του, πως δεν μπόρεσε να τους πάει μέχρι την Ιθάκη. Δέκα χρόνια μετά, τα δάκρυά του έρχονται γνωρίζοντας πως σήκωσε έναν λαό στις πλάτες του, τον γιγάντωσε ξανά, του χάρισε δόξα και στο τέλος παρέδωσε το στέμμα του σε μια άξια ομάδα, που υπέταξε την Αργεντινή δίκαια και ξεκάθαρα.
Ο θρίαμβος της Ισπανίας δεν άλλαξε τίποτα από όσα είναι ο Λιονέλ Μέσι. Ήταν και παραμένει ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής που πάτησε χορτάρι και αυτό για το ποδόσφαιρο δεν είναι ο κανόνας. Ο κανόνας είναι οι ομάδες που παίζουν καλά μαζί. Και αυτές είναι που τελικά τείνουν να επιβραβεύονται.
Ο Τειρεσίας είχε δίκιο. Νόστος δεν υπάρχει για όλους. Ούτε όταν στην αποστολή βρίσκεται ο Θεός του ποδοσφαίρου.