Οι παραδόσεις (δεν) είναι για να σπάνε

Μπορεί ο θυμόσοφος λαός να αναφέρει πως οι παραδόσεις είναι για να σπάνε, εντούτοις γι’ αυτό και λέγονται παραδόσεις, επειδή έχουν μια διαχρονικότητα. Και δυστυχώς, μια τέτοια συνεχίστηκε στον πάγκο του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος.

Ποιά ακριβώς; Αυτή που θέλει τους ομοσπονδιακού μας προπονητές την τελευταία 20ετία να ξεκινούν με απώλεια βαθμών τις υποχρεώσεις τους στον ελληνικό πάγκο. Όσο και αν ο Κλάουντιο Ρανιέρι θα ήθελε ένα διαφορετικό ξεκίνημα, αυτό δεν ήρθε ποτέ…

Ο Ιταλός προπονητής μπήκε στο κλαμπ εκείνων των προπονητών, που κάνουν ξεκίνημα με το… αριστερό. Βέβαια, μακάρι να έχει την διαδρομή του Ότο Ρεχάγκελ και του Φερνάντο Σάντος, διότι εκείνοι ήταν πέρα για πέρα επιτυχημένοι, όμως το πρώτο τους επίσημο ματς μόνο καλά δεν πήγε.

Μετά τον Κώστα Πολυχρονίου το 1994, ο οποίος κοουτσάρισε την Εθνική στο εμφατικό 1-5 απέναντι στα Νησιά Φερόε για τα προκριματικά του Euro 96, οι επόμενοι είχαν τα θεματά τους και η νίκη δεν ήρθε για κανέναν.

Ο Άνχελ Ιορντανέσκου ήρθε μετά βαΐων και κλάδων το 1998, αλλά έφυγε πλήρως αποτυχημένος ένα χρόνο μετά. Πρώτος του αγώνας το 2-2 με τη Σλοβενία στο ΟΑΚΑ για τα προκριματικά του Euro 2000, όπου ο Ζλάτκο Ζάχοβιτς πέτυχε και τα δυο γκολ για τους αντιπάλους μας.

Ένα χρόνο μετά, ο Βασίλης Δανιήλ πήρε την θέση του, αλλά ούτε εκείνος μπήκε με νίκη, με την Εθνική μας ομάδα να μένει στο “στείρο” 0-0 με τη Λετονία στη Ρίγα. Η Ελλάδα αποκλείστηκε από την τελική φάση της διοργάνωσης.

Για να πάμε μετέπειτα στους Ότο Ρεχάγκελ και Φερνάντο Σάντος, δυο προπονητές που άφησαν το… στίγμα τους και τα πήγαν περίφημα. Ειδικά ο πρώτος, έφερε και το Euro το 2004, το μεγαλύτερο θαύμα στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού.

Και όμως, στον πρώτο του αγώνα στον ελληνικό πάγκο η Εθνική διασύρθηκε με 5-1 από την Φινλανδία στο Ελσίνκι το 2001, ενώ το 2010 ο Φερνάντο Σάντος έκανε… ποδαρικό στον αγώνα με την Γεωργία στο Φάληρο, με το τελικό σκορ να είναι 1-1.