Ο Γκέραρντ θα βλέπει από ψηλά τον ΟΦΗ του Κόντη και θα χαμογελά

Ο ΟΦΗ έκανε το τελευταίο τετράμηνο κάτι αδιανόητο. Κατέκτησε δύο τίτλους, όσους είχε μαζί προηγουμένως σε ολόκληρη την ιστορία του. Και αυτό από μόνο του ως γεγονός είναι κάτι πολύ μεγάλο και δεν μπορεί να είναι προϊόν τύχης για την εκπληκτική ομάδα του Χρήστου Κόντη.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει μόνο αν έχεις όραμα, πίστη στις δυνατότητές σου, υπομονή, μεθοδικότητα και κυρίως όρεξη για δουλειά. Στον ΟΦΗ λοιπόν, φαίνεται πως τα τελευταία χρόνια, από τότε δηλαδή που ανέλαβε τη διοίκηση ο Μιχάλης Μπούσης, όλα δουλεύουν σε τελείως διαφορετική βάση, για να έρθει αυτή η μεγάλη επιτυχία.

Δεν είναι καθόλου απλό πράγμα για ένα κλαμπ της περιφέρειας να παίζει σε 1,5 χρόνο δύο τελικούς κυπέλλου και δύο τελικούς Σούπερ Καπ. Εδώ και 40 χρόνια ο οργανισμός του ΟΦΗ ουσιαστικά μνημόνευε ως πιο μεγάλη του στιγμή το έπος του 1987, όταν η θρυλική ομάδα του Ευγένιου Γκέραρντ κατακτούσε το κύπελλο, εκείνο το πρώτο αστέρι που υπάρχει ακόμη στο σήμα της ομάδας.

Και να λοιπόν, μετά από τέσσερις δεκαετίες έρχεται μία άλλη ομάδα, αυτή του Κόντη, να φέρει όχι μία, αλλά δύο κούπες back to back στο Ηράκλειο. Ένα κατόρθωμα, που αναμφίβολα γεμίζει περηφάνεια τον κόσμο της Κρήτης και όπως λέει και ο Μπούσης είναι η σπορά για να γαλουχηθούν νέες γενιές φίλων του ΟΦΗ, γιατί κακά τα ψέματα οι Ελληνες από τη φύση μας αγαπάμε περισσότερο τη νίκη και λιγότερο αυτή καθαυτή την ομάδα.

Ο ΟΦΗ νίκησε ΑΕΚ και ΠΑΟΚ στα ίσα

Το εντυπωσιακό βέβαια στην περίπτωση του ΟΦΗ είναι ότι κέρδισε δύο κολλητούς τίτλους, επικρατώντας στους τελικούς με ΠΑΟΚ και ΑΕΚ όχι κατά τύχη, αλλά με το ποδόσφαιρό του, τις ιδέες του Κόντη και όντας τουλάχιστον ισάξιος, τόσο απέναντι στην πρωταθλήτρια ΑΕΚ, όσο και πριν 4 μήνες απέναντι στο συλλέκτη κυπέλλων, ΠΑΟΚ.

Είναι μεγάλο παράσημο, να γυρίζεις παιχνίδι στην κατά τεκμήριο καλύτερη ομάδα της χώρας τον τελευταίο χρόνο και μάλιστα να μην σε παίρνει από κάτω στα πέναλτι, όταν ισοφαρίζεσαι στο 98′. Ο ΟΦΗ έδειξε το μέταλλό του, έδειξε τον χαρακτήρα του και το πόσο στέρεα δομημένος είναι ως σύνολο και έχει κάθε δικαίωμα να νιώθει υπέροχα για το γεγονός ότι πρόσθεσε στα… λάφυρά του και το Superbet Super Cup, όσο κι αν από κάποιους μπορεί να υποτιμηθεί. Ο εκνευρισμός του Νίκολιτς και κυρίως οι δηλώσεις του μετά το ματς, μαρτυρούν πόσο πολύ το ήθελε και η ΑΕΚ αυτό το τρόπαιο.

Εξάλλου, χωρίς κανένα ίχνος σωβινισμού, είναι πάντα ωραίο να βλέπεις ομάδες σαν τον ΟΦΗ, που δεν παρασύρονται από τους νόμους της αγοράς και επιλέγουν συνειδητά να χτίζουν το οικοδόμημά τους πάνω σε Ελληνες ποδοσφαιριστές. Η χθεσινή 11αδα του ΟΦΗ είχε τον Νους, τον Αϊτόρ, τον Κύπριο Σιέλη και οκτώ Έλληνες.

Ανάμεσά τους, ο MVP Θανάσης Ανδρούτσος, που είχε το “κρύο” αίμα να εκτελέσει εύστοχα το τελευταίο πέναλτι, αλλά και ο Νίκος Χριστογεώργος, που απέκρουσε το πέναλτι του Βάργκα και άνοιξε έτσι τον δρόμο στον ΟΦΗ για το Superbet Super Cup. Ποιος ΟΦΗτζής επίσης θα ξεχάσει το τάκλιν-καμικάζι του Αθανασίου όταν ο Μάγερ έβγαινε τετ α τετ με την κρητική εστία ή τον εκστατικό πανηγυρισμό του Κωστούλα όταν έκανε το 2-1.

Ο ΟΦΗ ήταν πάντα μια ομάδα με ιστορία, με σημαντική βάση οπαδών και με προίκα έναν ευλογημένο τόπο. Μέσα σε 4 μήνες όμως, έστρωσε τον δρόμο για να αλλάξει στάτους, να διαταράξει τις ισορροπίες στο ελληνικό πρωτάθλημα μετά την… πρώτη τετράδα, που είναι μπετόν και μπροστά του να έχει μία ακόμη ιστορική πρόκληση, τη πρώτη του συμμετοχή σε ευρωπαϊκή League Phase.

Το δίχως άλλο ζούμε στις μέρες του ΟΦΗ και σίγουρα από εκεί ψηλά, ο Γκέραρντ θα βλέπει την ομάδα του Κόντη και θα χαμογελά.