Κάτω η μπάλα
Τα χρόνια περνούν αλλά ομολογώ ότι η προσμονή για την καλοκαιρινή προετοιμασία παραμένει ίδια με την πρώτη φορά.
Μπορεί να μην ισχύει κάτι ανάλογο για τους ποδοσφαιριστές, οι οποίοι μάλλον περνούν τις χειρότερες ημέρες τους με διπλές προπονήσεις, πολύ τρέξιμο και λίγους αγώνες, ωστόσο για τους δημοσιογράφους η παρακολούθηση από κοντά μιας προετοιμασίας δίνει εικόνες και “τροφή” τουλάχιστον για μια ολόκληρη σεζόν και ιστορίες που θα έχουμε να θυμόμαστε για μια ζωή.
Η εφετινή είναι αισίως η ένατη προετοιμασία του Παναθηναϊκού που δίνω “παρών” και δεν κρύβω ότι ανυπομονούσα να βρεθώ (εκ νέου) μια ανάσα από την ομάδα όπως το 2002, όταν πήρα το “βάπτισμα του πυρός” σε εκείνη την ιστορική και διδακτική (σε όλα τα επίπεδα) προετοιμασία του Φερνάντο Σάντος, ο οποίος μολονότι απολύθηκε μόλις την 3η αγωνιστική, είχε κάνει καταπληκτική δουλειά εκείνο το καλοκαίρι (κάτι που φάνηκε στη συνέχεια με την πορεία της ομάδας σε Ελλάδα και Ευρώπη).
Ακολούθησαν ο Γιτζάκ Σουμ με την πολύ μπάλα στις προπονήσεις του, ο Αλμπέρτο Μαλεζάνι με την μανία του για την τακτική, ο Χανς Μπάκε με το… υπερβολικά χαλαρό στυλ του (ειδικά για τα ελληνικά δεδομένα), ο Ζοζέ Πεσέιρο με τις… τσιρίδες, τα “press” και τα “support” (”σουπόρτ” όπως φώναζε χαρακτηριστικά), ο Τεν Κάτε με το επιβλητικό στυλ και την ψαρωτική φωνή του και πλέον ο Νίκος Νιόπλιας, ο οποίος έχοντας τον δικό του τρόπο δείχνει διατεθειμένος-αποφασισμένος να βάλει τη σφραγίδα του στο Τριφύλλι.
Έχω την αίσθηση ότι το πρώτο φιλικό των Πρασίνων επί αυστριακού εδάφους εναντίον της Βόλφσμπουργκ αποτελεί ένα πρώτο δείγμα γραφής για τον Παναθηναϊκό του Νιόπλια και κυρίως για τα χαρακτηριστικά που θέλει να περάσει ο κοζανίτης τεχνικός στο παιχνίδι του Τριφυλλιού. Η νίκη με 3-1 απέναντι σε μια αρκετά ποιοτική ομάδα, η οποία μάλιστα προ διετίας κατέκτησε την Μπουντεσλίγκα, ειλικρινά ουδόλως με απασχολεί διότι αυτά είναι για τις εντυπώσεις και (ίσως) για την ψυχολογία των ποδοσφαιριστών. Εκείνο που πρέπει να αναζητεί κάποιος στα καλοκαιρινά φιλικά και ιδιαίτερα στα πρώτα (όταν ακόμη τα πόδια των ποδοσφαιριστών έχουν βαρίδια) δεν είναι η συνολική απόδοση ή το αποτέλεσμα, που μετρούν όταν αρχίσουν οι επίσημες αναμετρήσεις, αλλά κάποια επί μέρους στοιχεία μιας ομάδας και (ενδεχομένως) η ατομική απόδοση κάθε παίκτη.
Τι θα πει αυτό; Ότι ανεξάρτητα από τους ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν εναντίον της Βολφσμπουργκ (ας μην κρυβόμαστε ότι οι περισσότεροι εξ αυτών κατά τη διάρκεια της σεζόν δεν θα αποτελούν επιλογή για την αρχική ενδεκάδα αλλά θα έρχονται από τον πάγκο) ο Παναθηναϊκός έβγαλε μέσα στο γήπεδο μια συγκεκριμένη ταυτότητα.
1) Σύστημα: Με βάση το υπάρχον ρόστερ και σύμφωνα με τον σχεδιασμό που έχει κάνει ο Νίκος Νιόπλιας το 4-2-3-1 αποτελεί την πρώτη επιλογή, ενώ δευτερευόντως ακολουθεί το 4-3-3.
2) Φιλοσοφία: Κυριαρχικό ποδόσφαιρο. Εξ αρχής οι Πράσινοι θα κυνηγούν να επιβάλλουν το παιχνίδι τους παίρνοντας τον έλεγχο του αγώνα.
3) Αγωνιστικό στυλ: Επιθετικά, καλή κυκλοφορία της μπάλας με υπομονή, γρήγορες αλλαγές παιχνιδιού, αναζήτηση του “ένας εναντίον ενός” και κίνηση χωρίς μπάλα. Αμυντικά, πολύ τρέξιμο, πρέσινγκ, συνοχή στις γραμμές και αλληλοκάλυψη.
Αν επιτευχθούν αυτά, αν (επιτέλους) αποκτηθεί ένας στόπερ με τα στοιχεία που λείπουν από την άμυνα του Παναθηναϊκού και αν οι Πράσινοι δεν πέσουν στην παγίδα της υπεροψίας και του “είμαστε οι καλύτεροι”, “είμαστε οι πρωταθλητές”, “οι άλλοι είναι ανύπαρκτοι” τότε πράγματι το Τριφύλλι μπορεί να είναι πολύ καλύτερο συγκριτικά με την περασμένη σεζόν.
Για όσους το έχουν λησμονήσει, δεν υπάρχει πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα από το τι επακολούθησε του νταμπλ το 2004, όταν (και τότε) γινόταν λόγος για εκτόξευση του Παναθηναϊκού, ανυπαρξία των αντιπάλων και σίγουρο “repeat”. Εν τέλει όμως χρειάστηκε να περάσει μια ολόκληρη εξαετία, να γίνει μια… επανάσταση και να αλλάξει το ιδιοκτησιακό καθεστώς στην ΠΑΕ για να επιστρέψει το Τριφύλλι στην κορυφή. Κάτω η μπάλα λοιπόν…
ΥΓ: Τους τελευταίους μήνες έχουν συμβεί πολλά και διάφορα (περίεργα, αψυχολόγητα, αδικαιολόγητα και κυρίως άνευ λογικής εξήγησης) στα διοικητικά-ιδιοκτησιακά που δυστυχώς δεν τιμούν τον σύλλογο. Αυτά αποτελούν ξεχωριστό κεφάλαιο από το αγωνιστικό και ελπίζω να αναφερθούμε σχετικά με την πρώτη ευκαιρία που θα δοθεί, διότι υπάρχουν μεγάλα κενά, πολλά αναπάντητα ερωτήματα και κυρίως ένα μεγάλο “γιατί” στον κόσμο του Παναθηναϊκού…
ΣΧΟΛΙΟ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΚΟΚΑΣ