Εκατό χρόνια Νάπολι: Μία πόλη, μία ομάδα, μία κουλτούρα – Μιλούν στο SPORT24 Ορέστης Καρνέζης και Κοράντε Σακόντε

Ήταν Αύγουστος του 1926 όταν η πρωτεύουσα της Καμπανίας απέκτησε ομάδα επίσημη ομάδα ποδοσφαίρου, έπειτα από τη συγχώνευση μιας τοπικής ομάδας κρίκετ και την Unione Sportiva Internazionale-Naples.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, Άγγλοι ναυτικοί βρέθηκαν στο λιμάνι της Νάπολη και διέδωσαν την ιδέα τους για το ποδόσφαιρο. Η 25η Αυγούστου, για την ακρίβεια, είναι η ημερομηνία ίδρυσης της ομάδας, όμως ο λαός επέλεξε την 1η του μήνα συμβολικά.

Φτάνοντας στο σήμερα και στο 2026, η Societa Sportiva Calcio Napoli συμπλήρωσε τον πρώτο της αιώνα. Μία εκατονταετία γεμάτη από περιπέτειες. Το μόνο σίγουρο είναι πως ποτέ δεν έχασε την ταυτότητα της, το όραμα και την κουλτούρα που πρεσβεύει στον ιταλικό Νότο.

Το να εδραιωθεί μία ομάδα στο υψηλότερο επίπεδο της Serie A κάθε τι παρά εύκολο είναι, πόσο μάλλον όταν έχει να κάνει με Γιουβέντους, Μίλαν και Ίντερ.

Τα παιδιά της Παρθενόπης, ο πρώτος τίτλος και η στιγμή που άλλαξε τον χάρτη

Η Νάπολι επέλεξε το γαλάζιο και το λευκό για τα χρώματα στη φανέλα, τιμώντας τη θάλασσα, τον ουρανό και την ιστορία της. Άλλωστε, οι επιρροές που έχει η πόλη που πρόσφατα συμπλήρωσε 2.500 χρόνια συνδέονται με την αρχαία ελληνική ιστορία.

Η Νεάπολη ιδρύθηκε από Έλληνες αποίκους τον ένατο αιώνα π.Χ. και στην αρχή ονομάστηκε Παρθενόπη. Φυσικά, οι άνθρωποι της ομάδας το κράτησαν αυτό και οι φίλαθλοι της αποκαλούνται ως Partenopei, όντας το πιο χαρακτηριστικό προσωνύμιο τους. Ουκ ολίγες φορές έχει υψωθεί κορεό στην αρένα της Φουοριγκρότα αφιερωμένο στις ελληνικές ρίζες τους.

Η Νάπολι μπορεί στα 100 της χρόνια να χωριστεί σε τρεις εποχές, οι οποίες δεν μοιάζουν καθόλου μεταξύ τους. Από την ίδρυση της έως το 1984 της έλειπε ο μεγάλος τίτλος, όμως κατάφερε να κατακτήσει δύο Κύπελλα Ιταλίας το 1962 και το 1976. Μάλιστα, στην πρώτη της φορά που σήκωσε τρόπαιο το κατάφερε αγωνιζόμενη στη Serie B, έπειτα από μία άκρως αποτυχημένη σεζόν.

Η εδραίωση στον χάρτη, το τέλος του πολέμου και ο Θεός Μαραντόνα

Το 1984 ο τότε σχεδόν άγνωστος στο παγκόσμιο κοινό Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα έψαχνε τον επόμενο σταθμό στην καριέρα του, όντας φευγάτος από τη Μπαρτσελόνα. Ο Κοραντό Φερλαίνο δίνει λευκή επιταγή στον Αργεντίνο και τον ντύνει στα ατζούρι με ποσό ρεκόρ για την εποχή που ανήλθε στις 13 εκατομμύρια ιταλικές λίβρες.

Στις 5 Ιουλίου ο Μαραντόνα συστήθηκε στο κοινό της Νάπολι και έκτοτε ο χάρτης άλλαξε για τα καλά.

Η Νάπολη ήταν ανέκαθεν μία φτωχική πόλη, με την ανεργία και τις κοινωνικές ανισότητες να σφύζουν τον κάθε άνθρωπο.

Ο Μαραντόνα φαινόταν στα μάτια των ντόπιων τότε ως Μεσσίας. Σαν κάτι που έψαχναν για δεκαετίες, έναν τρόπο να ξεφύγουν από την καθημερινή βιοπάλη, τη φτώχια και τη σκληρή πραγματικότητα στην μεταπολεμική εποχή της χώρας.

“Κανείς δεν ήθελε να πάει στη Νάπολι, γιατί ήταν μία βρώμικη πόλη, γιατί η ομάδα δεν πλήρωνε τους παίκτες, γιατί η Νάπολι εκείνο και τούτο. Και τότε είπα πως θέλω να παίξω εκεί. Ήταν μία πρόκληση και την κέρδισα”. Αυτό είχε δηλώσει μετέπειτα ο θρύλος του ποδοσφαίρου. Μία δήλωση που έβγαζε ξεκάθαρο νόημα και αυτό ήταν το συναρπαστικό της ιστορίας του. Η υστεροφημία.

Οι κοινωνικές ανισότητες μεταξύ ιταλικού βορρά και νότου ήταν μία μάχη άνιση, σαν δύο εντελώς διαφορετικές χώρες.

Στον βορρά υπήρχε ο πλούτος, η βιομηχανική άνθιση και η οικονομία της χώρας. Στον νότο υπήρχαν απλά τα λιμάνια και η κυριαρχία της μαφίας.

Ο Μαραντόνα όχι απλά κατάφερε να κατακτήσει πέντε τίτλους σε ισάριθμες σεζόν με τη Νάπολι. Το μεγαλείο που ζούσε στα τέλη της δεκαετίας του 1980’ ήταν κάτι που ξεπερνούσε τα όρια της πραγματικότητας.

Το μεγαλύτερο επίτευγμα που πέτυχε η παρέα των Μαραντόνα, Αλεμάο και Καρέκα ήταν να κοιτάξει κατάματα τις ομάδες που αποτελούσαν τα μεγαθήρια του ιταλικού ποδοσφαίρου και να δώσει κίνητρο στους φίλαθλους της ομάδας. Κανείς μέχρι τότε δεν είχε καταφέρει να κυριαρχήσει ανάμεσα στη Γιουβέντους του Πλατινί, στη Μίλαν των Ολλανδών και στην Ίντερ των Γερμανών.

Η Νάπολι, όμως, κατάφερε να βάλει το όνομα της στον χάρτη του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου και να αποτελεί υπολογίσιμο αντίπαλο σε όποιο γήπεδο κι αν έπαιζε.

Παράλληλα, ανέδειξε και παίκτες που μετέπειτα αποτέλεσαν εμβληματικές φιγούρες όπου και αν έπαιξαν. Μελλοντικούς πρωταθλητές, ηγέτες ή ποδοσφαιριστές που χρειαζόταν κάθε προπονητής, όπως οι Τζιανφράνκο Ζόλα, Φάμπιο Καναβάρο, Λοράν Μπλαν και Πάολο Ντι Κάνιο.

Οι τρικυμίες στο λιμάνι της Καμπανίας και η επιστροφή στον αφρό της θάλασσας

Η φυγή του “El Pibe d’oro” το 1991 αποτέλεσε μία ιδιαίτερη και κρίσιμη καμπή για την ομάδα της Καμπανίας, καθώς έχασε τον σπουδαιότερο παίκτη και ηγέτη της. Δεδομένα δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς εκείνον, όμως εφόσον το νερό μπήκε στο αυλάκι, η Νάπολι έπρεπε να συνεχίσει.

Με τον ανερχόμενο Κλαούντιο Ρανιέρι στο τιμόνι, οι Παρτενοπέι κατέλαβαν την τέταρτη θέση στο πρωτάθλημα με πρωταγωνιστές τον Καρέκα που παρέμεινε στα γαλάζια, τους νεαρούς Ζόλα και Μπλαν και τον Φονσέκα.

Η πτώση είχε ήδη αρχίσει και τελευταίο καλό δείγμα ήταν υπό την ηγεσία του Μαρσέλο Λίπι και πρωταγωνιστές τους Φάμπιο Καναβάρο και Φάμπιο Πέκια η νίκη επί της Μίλαν το 1994, τη χρονιά που οι ροσονέρι κατέκτησαν τα πάντα με την ασύλληπτη ομάδα που είχαν.

Πάντα μετά από μία ένδοξη εποχή έπεται η κρίση ταυτότητας και σημείο καμπής ήταν η οικονομική κρίση που επήλθε, σκορπώντας το χάος και την αβεβαιότητα για μία ομάδα που μέχρι πρότινος μεγαλουργούσε.

Παρότι τη σεζόν 1995-96 εξασφάλισε την παραμονή της τρεις αγωνιστικές πριν το φινάλε και την επόμενη έκανε εκπληκτικό πρώτο γύρο που την έφερε στην δεύτερη θέση, το 1998 ακολούθησαν τέσσερις αλλαγές προπονητών και τρεις τεχνικών διευθυντών.

Όλα χάθηκαν, όλα άνηκαν στο παρελθόν. Με αρνητικό ρεκόρ χαμηλότερης συγκομιδής (14) στη Serie A, η Νάπολι υποβιβάστηκε έπειτα από τριάντα χρόνια και αξέχαστες δόξες.

Τα πέτρινα χρόνια ήταν μπροστά και μία πόλη, μία ομάδα και μία κουλτούρα έχασε τη λάμψη και την νοοτροπία που είχε συνηθίσει. Οι δύσκολοι καιροί την εξαφάνισαν από τον χάρτη και την ανάγκασαν να παλεύει για την επιστροφή άλλοτε με τεχνητά μέσα, άλλοτε με το λιγοστό μπάτζετ και νεαρούς παίκτες.

Φτάνοντας στο 2004, η Νάπολι έφτασε στο απροχώρητο. Το θρυλικό “Societa Sportiva Calcio Napoli” χάθηκε με συνοπτικές διαδικασίες και εγένετο Napoli Calcio. Πτώχευση, ανακεφαλαιοποιήσεις, ελεγχόμενες διοικήσεις και αναζήτηση του σωτήρα. Πολλοί έδειξαν ενδιαφέρον για την απόκτηση της ομάδας, ένας το έκανε πράξη.

Η εποχή ADL, οι τρεις τενόροι και η έκρηξη του Βεζούβιου

Τον Αύγουστο του 2004 ο Αουρέλιο Ντε Λαουρέντις αγόρασε την Νάπολι και ξεκίνησε τον δρόμο προς την Serie A από την τρίτη κατηγορία. Τη σεζόν 2005-06 ήδη έχει αρχίσει δίνει τις πρώτες ελπίδες στους φιλάθλους και επανέφερε την επίσημη ονομασία της ομάδας.

Με δύο χρόνια στην προεδρία, παίρνει την μεγάλη απόφαση για την επιστροφή στα σαλόνια του κάλτσιο. Με το αντίπαλο δέος (Γιουβέντους) στην Serie B – λόγω του σκανδάλου Καλτσιόπολις – η άνοδος ήταν υπόθεση για δύο. Στην Νάπολι ήρθαν οι Εζεκίλ Λαβέτσι, Μάρεκ Χάμσικ, Πάολο Καναβάρο, Σαμουέλε Ντάλα Μπόνα, Ρομπέρτο Ντε Ζέρμπι και ο πρώτος σκόρερ της κατηγορίας, Κρίστιαν Μπούκι. Σίγουρη συνταγή που επετεύχθη με άνεση και δίψα.

Πλέον η Νάπολι είχε επιστρέψει για τα καλά και με τον Ντε Λαουρέντις στο τιμόνι η όρεξη είχε ανοίξει για τα καλά. Φέρνει τον Κουαγκλιαλέρα από την Ουντινέζε, τον Ντε Σάντις από την Σεβίλλη και τον Βάλτερ Ματσάρι στην τεχνική ηγεσία.

Ο Λαβέτσι πλέον αποτελούσε τον ηγέτη των παρτενοπέι, αλλά η ανάγκη για ενίσχυση ήταν απαραίτητη προκειμένου να κοιτάξουν στα μάτια ξανά τα μεγαθήρια του βορρά. Ο Χάμσικ ήταν ψημένος, αλλά έλειπε το κάτι παραπάνω για να σχηματιστεί μία τριάδα. Ο – νεαρός τότε – Έντισον Καβάνι παίρνει μεταγραφή από την Παλέρμο και φανέλα βασικού με το καλημέρα για την αιχμή του δόρατος. Και εγένετο οι “Τρεις Τενόροι” του Ματσάρι…,

Οι Λαβέτσι – Καβάνι – Χάμσικ κάνουν πάταγο στο πέρασμα τους. Ο Ουρουγουανός Ματαντόρ σκοράρει κατά ριπάς και ξεσηκώνει και τον πιο ξενέρωτο φίλαθλο του ποδοσφαίρου. Ο “Ελ Πόκο” ηγείται με μυαλό ξυράφι και κάνει κομπολόι κάθε άμυνα. Ο Χάμσικ συμπλήρωσε μια μαγική τριάδα με την σπιρτάδα, την ταχύτητα και τους κεραυνούς που εξαπέλυε από μακρινές αποστάσεις.

Το 2011 η Νάπολι τερμάτισε στην τρίτη θέση με 70 βαθμούς και προκρίθηκε για πρώτη φορά στους ομίλους του Champions League. Η πρωτεύουσα της Καμπανίας ετοιμαζόταν για μία νέα χρυσή σελίδα στο βιβλίο της.

Όμιλος με Μπάγερν Μονάχου, Μάντσεστερ Σίτι και Βιγιαρεάλ. Η Νάπολι μάζεψε 11 βαθμούς και πέταξε έξω τους Πολίτες από τα νοκ άουτ. Η ντοπιέτα του Καβάνι στο Σάο Πάολο και το “Χ” στην Αγγλία έμειναν στην ιστορία και προκάλεσαν ντελίριο στην Ευρώπη. Η Γηραιά Ήπειρος έτριβε τα μάτια της με αυτά που έβλεπε από τους παίκτες του Ματσάρι.

Στους 16 έπεσε πάνω στην Τσέλσι, αλλά με την “τρέλα” που κουβαλούσαν, δεν χαμπάριαζαν από τίποτα. Δύο γκολ του Λαβέτσι και ένα του Καβάνι (3-1) στον πρώτο αγώνα και πανικός σε όλη τη διοργάνωση. Το πρώτο βήμα είχε γίνει και κλήθηκαν να υπερασπιστούν την νίκη στο Λονδίνο.

Δυστυχώς, οι Μπλε ανέτρεψαν στην παράταση το σκορ (4-1 τελικό) με τον Ιβάνοβιτς να σφραγίζει μία επική ανατροπή. Μέχρι το 55ο λεπτό και το γκολ του Ίνλερ, η Νάπολι απείχε μία ανάσα από τα προημιτελικά του Champions League στην παρθενική της σεζόν. Ο αποκλεισμός ήταν πικρός, αλλά αυτό ήταν μόνο η αρχή για κάτι μεγάλο.

Μέχρι το 2023 και το τρίτο Σκουντέτο ακολούθησαν τέσσερις τερματισμοί στην δεύτερη θέση, όλες πίσω από τη δυναστεία της Γιουβέντους. Η Νάπολι κατέκτησε αυτό το διάστημα τρία Κόπα Ιτάλια και ένα Σούπερ Καπ Ιταλίας. Κάτι όμως έλειπε… αυτό που είχε σηκώσει τελευταία φορά στον ουρανό της Φουοριγκρότα ο Μαραντόνα.

Τη δεκαετία του 2010′ πέρασαν παικταράδες και παικταράδες από τους ατζούρι, μεταξύ άλλων Ιγκουαίν, Ζορζίνιο, Κουλιμπαλί, Μέρτενς, Ινσίνιε, Καγιεχόν. Η λίστα δεν τελειώνει εδώ.

Το διαφορετικό που πέτυχε η Νάπολι η σταθερή επιτυχία στην αγορά και η ανάδειξη ποδοσφαιριστών – σε όλες τις θέσεις – που είτε αποτέλεσαν ηγετικές μορφές στο μέλλον, είτε έσπασαν τα ταμεία. Αρκετοί, άνθρωποι του χώρου και μη, έχουν συμφωνήσει πως το καλύτερο ποδόσφαιρο το είδαν με τον Μαουρίτσιο Σάρι τη διετία 2016-2018, όπου μεγαλούργησαν οι μερικοί από τους προαναφερθέντες και η ομάδα ρόλαρε στο πρωτάθλημα.

Η εποχή αυτή αποτέλεσε μία από τις πιο πλούσιες για τον σύλλογο και η έλευση του Κριστιάνο Τζούντολι στο πόστο του αθλητικού διευθυντή έφερε μία νέα γραμμή. Η φιλοσοφία αφορούσε το πάντρεμα των ανερχόμενων ταλέντων (Ζορζίνιο, Κουλιμπαλί) και των έμπειρων που είχαν ατέρμονη δίψα για διακρίσεις, χωρίς απαραίτητα τις μεγάλες περγαμηνές (Καγιεχόν, Μέρτενς, Ινσίνιε).

Από τον Αντσελότι στον Γκατούζο και τους Καρνέζη – Μανωλά να αποτελούν κομμάτι της ομάδας που κατέκτησε το Κόπα Ιτάλια το 2020 απέναντι στην Γιουβέντους. Ο Ρίνο έριξε στα βαθιά τον νεαρό τότε και άγνωστο στο ευρύ κοινό Βίκτορ Οσιμέν που ήρθε από τη Λιλ.

Η Νάπολι άλλαξε χέρια στην τεχνική ηγεσία και ο Λουτσιάνο Σπαλέτι βρέθηκε αντιμέτωπος με τη μεγαλύτερη πρόκληση στην καριέρα του. Ένα πρωτάθλημα στην Ιταλία που δεν είχε καταφέρει στη μακρά καριέρα του ως προπονητή του έλειπε και η πίεση που κουβαλούσε ήταν αβάσταχτη.

Ο Σπαλέτι δεν είχε πολλά “όπλα” στα χέρια του, αλλά κατάφερε να επαναφέρει την ομάδα στο Champions League, ενώ παράλληλα κρατήθηκε για αρκετό διάστημα στο κόλπο της διεκδίκησης του πρωταθλήματος.

Όσες καλές σεζόν και καλά ρόστερ να πέρασαν τα τελευταία 33 χρόνια, όσοι καταξιωμένοι προπονητές και να ηγήθηκαν των προσπαθειών, όσο κοντά και να έφτασε η Νάπολι στην κορυφή της Ιταλίας, πάντα σκόνταφτε και αδυνατούσε να κάνει πρωταθληματική πορεία μέχρι τέλους.

Ο Σπαλέτι ξεκίνησε την σεζόν 2022/23 με έναν δυνατό πρώτο γύρο, παραμένοντας στην τετράδα. Στον δεύτερο γύρο απογειώθηκε. Ο Κβαρατσχέλια έκοβε, ο Οσιμέν έραβε και η Νάπολι έμοιαζε κανονική ομάδα από την 1η ως την 38η αγωνιστική. Οι Ανγκισά και Λομπότκα ήταν ένα κέντρο μόνοι τους. Οι Κιμ και Ραχμάνι πραγματοποίησαν – ακόμη και σήμερα – την καλύτερη τους σεζόν. Ο καπιτάνο Ντι Λορέντσο ήταν καβάλα στο γαλάζιο άρμα και με την ωριμότητα του κράτησε όλη την ομάδα αφοσιωμένη και αποφασισμένη σε αυτό που έλειπε.

33η αγωνιστική, 04/05/23 στο Ούντινε. Οι παρτενοπέι θέλουν τουλάχιστον έναν βαθμό για να κλειδώσουν μαθηματικά τον τίτλο. Στο 13΄ ο Λόβριτς κάνει το 1-0 για τους γηπεδούχους. Όλα έδειχναν πως η ταμπέλα “loosers” δεν θα έφευγε ούτε τότε. Στο 52′ ο Οσιμέν κάνει το 1-1 και προκαλεί ντελίριο. Ο Αμπίσο σφύριξε και ο χρόνος πάγωσε. Η Νάπολι ήταν πρωταθλήτρια Ιταλίας μετά από 33 ολόκληρα χρόνια.

Και το μεγάλο ερωτηματικό ήταν το πώς το πανηγυρίζεις. Πώς αντιδράς μετά από ένα τέτοιο επίτευγμα; Πώς μπορείς να κρατήσεις τον εαυτό σου ψύχραιμο; Χρειάζεται; Αν είσαι Ναπολιτάνος δεν είναι απαραίτητο.

Στην Νάπολη ο Βεζούβιος “ξύπνησε” και ήταν έτοιμος να “κάψει τα πάντα”. Αυτό ήταν το νέο σύνθημα, στην προσπάθεια των φιλάθλων να περιγράψουν πώς βίωναν την κατάκτηση του Σκουντέτο. Όλοι οι κεντρικοί δρόμοι, όλα τα γραφικά σοκάκια, όλα τα παλαιωμένα και ξεθωριασμένα κτίρια έγιναν μπλε. Σημαιάκια παντού. Λάβαρα σε κάθε γωνία. Και μία φιγούρα του Μαραντόνα να υπενθυμίζει σε κάθε ντόπιο και τουρίστα από πού ξεκίνησαν όλα.

Τα γλέντια κράτησαν μέρες, ο ενθουσιασμός δεν μπορούσε να κρυφτεί και να περιοριστεί. Δύο γενιές δεν είχαν δει κάτι αντίστοιχο. Ηλικιωμένοι έκλαιγαν από συγκίνηση. Κανείς δεν μπορούσε να το πάρει αυτό από τους ανθρώπους της Νάπολη. Ήταν αποκλειστικά δικό τους.

Πάντα μετά από επιτυχίες και κατακτήσεις, το δυσκολότερο πράγμα που καλείται να κάνει κάθε προπονητής είναι να αναζοπυρώσει το κίνητρο στους παίκτες του. Ο Σπαλέτι έβγαλε από πάνω του την ταμπέλα του “αποτυχημένου” και επέλεξε να αποχωρήσει με το κεφάλι ψηλά ως νικητής.

Ο Ρούντι Γκαρσία δεν άντεξε την πίεση. Η δεύτερη θητεία του Ματσάρι δεν ευδοκίμησε. Ο Καλτσόνα δεν ενέπνευσε. Η Νάπολι τερμάτισε στην 10η θέση και δεν εξασφάλισε συμμετοχή στην Ευρώπη όντας πρωταθλήτρια. Όλα στραβά κι ανάποδα.

Όμως, αν το έχεις κάνει μία φορά, μπορείς και δεύτερη, ειδικά όταν έχεις καμένη γη πίσω σου. Ο Ντε Λαουρέντις εμπιστεύτηκε τον Τζιοβάνι Μάνα και εκείνος κάνει την κίνηση ματ με τον Αντόνιο Κόντε. Έναν γκουρού του κάλτσιο, εγγύηση στους τίτλους και στις πορείες.

Ο Κόντε ήξερε ότι έχει πίεση και πρέπει να πείσει μία ομάδα που έχει στο ρόστερ της τους Λουκάκου, ΜακΤόμινεϊ, Σπινατσόλα, Ρασπαντόρι και Νέρες.

Η μάχη σώμα με σώμα με την Ίντερ σφραγίστηκε με το ψαλιδάκι του Σκωτσέζου γίγαντα με το ανέμελο μαλλί που κλείδωσε το τέταρτο πρωτάθλημα την 38η και τελευταία αγωνιστική απέναντι στην Κάλιαρι. Γιατί, η Νάπολι άξιζε να πανηγυρίσει ένα πρωτάθλημα μπροστά στον κόσμο της και αυτό έγινε. Η εποχή “Ag4in” ήταν πλέον γεγονός.

 

Το προηγούμενο πρωτάθλημα είχε πινελιές από ρομαντισμό, ανεμελιά και παράνοια. Του 2025, όμως, είχε μία άλλη γεύση.

Ο Κο(μαντά)ντε έβαλε την σφραγίδα του σε κάτι που ήταν παιχνιδάκι για εκείνον, σίγουρη συνταγή. Παρέταξε μία ομάδα από την αρχή ως το φινάλε έτοιμη για όλα και με ένα παιχνίδι ανά βδομάδα να ξεπερνάει κάθε γκέλα, να χάνει την κορυφή και να την ανακτά και να κοιτάζει κατάματα τις έτερες μεγάλες ομάδες στις έδρες τους.

Το “Ho visto Maradona”, ο θεός επί γης και μία ισπανική αποικία γεμάτη Ντιεγκίτο

Σε όποιο καφέ και να καθίσεις, σε όποιο σοκάκι ακολουθήσεις, σε όποιον δρόμο βρεθείς, θα δεις το πρόσωπο του Μαραντόνα. Ο Ντιέγκο δεν είναι απλά ο καλύτερος παίκτης που φόρεσε τη γαλανόλευκη φανέλα. Είναι ο θεός επί γης για πάνω από ένα εκατομμύριο κατοίκους.

Το ιστορικό γκράφιτι του στην ισπανική αποικία δεσπόζει τα τελευταία χρόνια και αποτελεί πόλος έλξης για κάθε τουρίστα από όλον τον πλανήτη. Ένα μικρό άνοιγμα ανάμεσα στα αποπνικτικά σοκάκια κρατάει ζωντανή την μνήμη του μεγαλύτερου ηγέτη του ποδοσφαίρου.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι τοιχογραφίες, οι αφίσες και τα σημαιάκια δημιουργούν μία άγρια και συνάμα ρομαντική εικόνα που μαγεύει ακόμη και τον πιο αδιάφορο τουρίστα.

Άλλωστε, μετά τον θάνατο του, το γήπεδο της Νάπολι μετονομάστηκε από “Σαν Πάολο” σε “Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα”, ως έναν ελάχιστο φόρο τιμής για τα όσα έζησε η πόλη με εκείνον.

Οι ελληνικές μονομαχίες και η σύνδεση με τους συλλόγους

Η Νάπολι ουκ ολίγες φορές έχει αναμετρηθεί με ελληνικές ομάδες, αλλά σε επίσημα παιχνίδια μόνο δύο ομάδες αντιμετώπισε.

Το 1988, στις ένδοξες εποχές της, η ιταλική ομάδα αντιμετώπισε τον ΠΑΟΚ στον πρώτο γύρο των νοκ άουτ του τότε Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.

Ο κόσμος του Δικεφάλου και της Θεσσαλονίκης ήθελε να δει μανιωδώς τον Μαραντόνα από κοντά και η Τούμπα μετατράπηκε σε κλουβί.

Στο “Σαν Πάολο” το πέναλτι του Αργεντίνου θρύλου χώρισε τις δύο ομάδες, αλλά άφησε και ανοιχτούς λογαριασμούς στην ρεβάνς.

Στις 09 Οκτωβρίου του 1988 η Τούμπα έμοιαζε με καζάνι που βράζει για την μεγάλη στιγμή και το όνειρο της πρόκρισης.

Ο Καρέκα άνοιξε το σκορ στο 17′ και ο Σκαρτάδος στο 65′ ισοφάρισε. Αυτό ήταν και το τελικό σκορ. Η Νάπολι λύγισε στην έδρα του ΠΑΟΚ, ενώ αργότερα ο Μαραντόνα αποθέωσε στους 45 χιλιάδες φίλους της ελληνικής ομάδας.

ΠΑΟΚ: Γκιτσιούδης, Καραγεωργίου, Μαυρέας, Μήτογλου, Μαλιούφας, Λαγωνίδης, Μπορμπόκης, Σκαρτάδος, Σμολ, Φερνάντο, Αλεξανδρίδης
Νάπολι: Τζουλιάνι, Φεράρα, Καρανάντε, Φούζι, Κοραντίνι, Ρένικα, Κρίπα, Ντε Νάπολι, Καρέκα, Μαραντόνα, Ρομάνο.

Η Νάπολι συνέχισε στη διοργάνωση και έφτασε μέχρι το τέλος, επικρατώντας 5-4 στον διπλό τελικό (2-1 και 3-3) απέναντι στην Στουγκάρδη του Κλίνσμαν, του Κάτανετς και του Αλγκάβερ.

Επόμενη και τελευταία ομάδα ήταν ο Πανιώνιος για το Κύπελλο Ιντερτότο με στόχο το εισιτήριο για το UEFA Cup το 2008.

Οι κυανέρυθροι δεν κατάφεραν να σκοράρουν και στα δύο ματς, όμως είχαν ζορίσει αρκετά τους Ναπολιτάνους.

Στην Ιταλία ο τότε νεαρός και ανερχόμενος Μάρεκ Χάμσικ έκανε το 1-0 στο 65ο λεπτό. Το αποτέλεσμα ανάγκασε τον Έβαλντ Λίνεν να πρεσάρει ασφυκτικά και να βρει δύο γκολ για να πάρει το εισιτήριο. Στο 31′ ο Μαριάνο Μπολιατσίνο διαμόρφωσε το τελικό σκορ. Το χειροκρότημα άνηκε όμως στον Πανιώνιο που κοίταξε κατάματα μία ομάδα που είχε επιστρέψει στην Ευρώπη.

Πανιώνιος (Έβαλντ Λίνεν): Κρέσιτς, Μανιάτης, Λάνγκαμπ, Μαϊστόροβιτς, Κουτσόπουλος, Μάκος, Κουμορτζί, Σκούφαλης (78′ Ντελούρα), Νικολάου (57′ Σιαλμάς), Κοιλιάρας (73′ Βάγκνερ), Χούτος

Νάπολι (Εντουάρντο Ρέγια): Ιέτσο, Μάτζο, Καναβάρο, Χάμσικ (82′ Πατσιένζα), Μπλάσι, Ντενίς, Ριναούντο, Κοντίνι, Γκαργκάνο, Βιτάλε, Μπολιατσίνο (74′ Ινάσιο).

Ο Ορέστης Καρνέζης φόρεσε τη φανέλα της Νάπολι από το 2018 ως το καλοκαίρι του 2020 και κατέκτησε το Κύπελλο Ιταλίας. Ο βετεράνος τερματοφύλακας μίλησε στο SPORT24 για τη θητεία του στους παρτενοπέι και θυμήθηκε μερικές από τις αναμνήσεις που θα μείνουν αξέχαστες στο μυαλό του.

-Ποια είναι η πιο έντονη στιγμή από τη θητεία σου στην Νάπολι;

“Η πιο έντονη μου στιγμή ήταν όταν κατακτήσαμε το Κύπελλο Ιταλίας. Ήταν ένας τίτλος που έλειπε από την πόλη για πολλά χρόνια. Ο κόσμος έζησε μεγάλες στιγμές και μας περίμεναν αρκετοί κατά την επιστροφή μας, ένας πραγματικός χαμός”.

-Πώς το είχατε βιώσει σε περίοδο καραντίνας;

“Έγινε όταν ξεκίνησε ξανά το πρωτάθλημα μετά την πανδημία, ήταν μία δύσκολη κατάσταση για όλους. Δεν κάναμε προπονήσεις, ο καθένας ακολουθούσε ατομικό πρόγραμμα και αυτό μας κράτησε. Είχαμε συνέπεια όλοι και όταν επανεκκίνησε το πρωτάθλημα ήμασταν έτοιμοι. Τον Αύγουστο ήμασταν όλοι σε καλή κατάσταση και κατακτήσαμε το Κύπελλο”.

-Τι δεν θα ξεχάσεις ποτέ από την παρουσία σου εκεί;

“Η Νάπολι είναι μία εμπειρία που σου μένει αξέχαστη. Από το πώς σε αντιμετωπίζει ο κόσμος. Είσαι κάτι σαν είδωλο για αυτούς. Η ομάδα είναι κάτι ιερό για τους Ναπολιτάνους. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην ασχολείται και να μην παρακολουθεί την ομάδα όταν αγωνίζεται. Έξω στον δρόμο σε γνωρίζουν οι πάντες και υπάρχει ενθουσιασμένος. Για αυτούς, όταν βλέπουν έξω έναν παίκτη συμπεριφέρονται σαν να είναι το είδωλο τους. Αυτό αφορά και τον τρόπο επικοινωνίας τους. Αυτό είναι κάτι κολακευτικό και μένει σαν μία ιδιαίτερη εμπειρία”.

-Ακόμα και σε μία εκσυγχρονισμένη εποχή, μπορούσες να διακρίνεις κοινωνικές ανισότητες σε σχέση με τον ιταλικό βορρά;

“Είναι έντονο το συναίσθημα με το που μπαίνεις στην πόλη, το καταλαβαίνεις από τις υποδομές. Είναι μία πόλη που δεν έχει εκσυγχρονιστεί, έχει μείνει στο παρελθόν, σε προηγούμενες δεκαετίες και το βλέπεις σε έντονο βαθμό. Οι Ναπολιτάνοι λένε μία φράση πολύ συχνά. Όταν πας στην Νάπολη κλαις δύο φορές. Την πρώτη όταν πατάς το πόδι σου εκεί και την δεύτερη όταν φεύγεις γιατί δεν θέλεις να αποχωριστείς αυτή τη ζωή.

Είναι κάτι σαν μότο τους. Οι δρόμοι, τα κτίρια, η αναρχία στους δρόμους. Είναι μία κατηγορία μόνη της. Αυτό όμως το συμψηφίζει και το πάει παραπέρα η δοτικότητα τους. Είναι μία φιλόξενη πόλη, θα σε κεράσουν παντού. Πηγαίναμε να φάμε με την οικογένεια μου και έκαναν αγώνα για το ποιος θα κεράσει. Σε κερδίζουν με την φιλοξενία τους, νιώθεις χαρούμενος και ότι θέλουν να σε κάνουν δικό τους ”.

-Ένιωθες ομοιότητες με την Ελλάδα;

“Φυσικά, σαν νοοτροπία είμαστε πιο κοντά. Δεν ταιριάζουν με τους βόρειους. Εμείς είμαστε πιο κοντά στον τρόπο της οικογένειας, του φαγητού, της παρέας. Με τον τρόπο τους με έκαναν να νιώθω καλά. Σε συνδυασμό και με τον ενθουσιασμό τους είναι κάτι μοναδικό. Για αυτό όσοι βορειοευρωπαίοι έχουν περάσει από εκεί έχουν να λένε για τα χρόνια τους στην Νάπολι, επειδή σαν λαοί είναι πιο κλειστοί”.

-Υπήρχαν οι κατάλληλες συνθήκες για να επιστρέψει η Νάπολι στην κορυφή της Ιταλίας 33 χρόνια μετά;

“Στο αγωνιστικό κομμάτι η Νάπολι χωρίζεται στην εποχή πριν τον Ντε Λαουρέντις και στην μετά εποχή με εκείνον ως πρόεδρο. Πριν τον Ντε Λαουρέντις η ομάδα προσπαθούσε να βρει μία ταυτότητα, να σταθεί στο επίπεδο της. Δεν υπήρχαν σταθερές και υποδομές, πολλά οικονομικά προβλήματα. Δεν υπήρχε καν προπονητικό κέντρο. Αυτό δεν άρμοζε για μία ομάδα που έχει πάρει πρωταθλήματα στο παρελθόν.

Ο Ντε Λαουρέντις παρότι τότε δεν ήταν άνθρωπος του ποδοσφαίρου, με το πάθος, την μεθοδικότητα και την επιχειρηματικότητα του την άλλαξε επίπεδο, την εκτόξευσε. Έφτιαξε ένα εξαιρετικό προπονητικό κέντρο, ανακαίνισε το γήπεδο. Η ομάδα πέρα από το ότι ανέβηκε κατηγορία άρχισε να πρωταγωνιστεί, έπαιξε πρωταγωνιστικό ποδόσφαιρο και την τελευταία δεκαετία αν εξαιρέσεις δύο σεζόν έχει βρει μία ταυτότητα και ένα αξιοζήλευτο στυλ ποδοσφαίρου για το ιταλικό πρωτάθλημα”.

-Ποιες ήταν οι διαφορές συγκριτικά με την Ουντινέζε που έπαιξες περισσότερα χρόνια;

“Με την Ουντινέζε έχω ένα διαφορετικό δέσιμο. Είναι δύο εντελώς διαφορετικές ομάδες. Η Ουντινέζε είναι η επιτομή της οργάνωσης. Λειτουργεί άψογα και επενδύει. Από την άλλη, η Νάπολι βρίσκει παίκτες υψηλού επιπέδου και στόχο της είναι οι τίτλοι πλέον. Πρωταγωνιστεί κάθε χρόνο και υπάρχει πίεση κάθε σεζόν για διακρίσεις. Αυτό είναι το σημείο που έχει φτάσει πλέον”

-100 χρόνια Νάπολι. Το μήνυμα που θέλεις να στείλεις στην ομάδα.

“Να είναι υπερήφανοι για την ομάδα τους. Να συνεχίσουν τις επιτυχίες τους, να εξελίσσονται και μακάρι να έρθουν περισσότεροι τίτλοι. Ήταν μεγάλη μου τιμή που υπήρξα μέλος της ομάδας αυτά τα δύο χρόνια”.

Ο Κοράντο Σακόνε αποτέλεσε μέλος του τεχνικού επιτελείου της Νάπολι από το 2010 ως το 2016 στον ρόλο του Athletic Coach. Ο Ιταλός πολύπειρος τεχνικός συνεργάστηκε με τους Βάλτερ Ματσάρι, Ράφα Μπενίτεθ και Μαουρίτσιο Σάρι, κατακτώντας δύο Κόπα Ιταλία και έζησε μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές.

Ο Σακόνε ανέλαβε καθήκοντα Fitness Coach στον Ηρακλή και συνεργάζεται με τον Ματσάρι στον Γηραίο. Μιλώντας στο SPORT24 θυμήθηκε τις προπονήσεις στο “Σάο Πάολο”, την τριάδα Λαβέτσι – Καβάνι – Χάμσικ και τον πρώτο αγώνα των παρτενοπέι στο Champions League.

-Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση που κρατάτε από την περίοδό σας στη Νάπολι;

“Έχω πολλές όμορφες αναμνήσεις, όμως η κατάκτηση του πρώτου Κυπέλλου Ιταλίας με τον κόουτς Ματσάρι κατέχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Ήταν μια σημαντική επιτυχία όχι μόνο για εμάς, αλλά και για τον σύλλογο, καθώς αποτέλεσε το πρώτο τρόπαιο της εποχής του Ντε Λαουρέντις. Είναι μια στιγμή που θυμάμαι ακόμη και σήμερα με μεγάλη υπερηφάνεια”.

-Υπήρξε μια περίοδος τριών αγωνιστικών σεζόν κατά την οποία το τεχνικό σας επιτελείο θεωρούνταν από τα κορυφαία, καθώς οι τραυματισμοί ήταν ελάχιστοι. Πώς καταφέρατε να πετύχετε αυτά τα αποτελέσματα;

“Ναι, εκείνα τα χρόνια λάβαμε πολλές διακρίσεις και αυτό μας γέμισε ιδιαίτερη ικανοποίηση. Το αποτέλεσμα οφειλόταν σε μια εξαιρετικά προσεκτική δουλειά, βασισμένη σε εξατομικευμένη προσέγγιση τόσο στην προετοιμασία όσο και στην ψυχοσωματική αποκατάσταση κάθε ποδοσφαιριστή. Εκείνη την εποχή δεν χρησιμοποιούσαμε ακόμη συστήματα GPS, όμως η προσοχή που δίναμε σε κάθε αθλητή ξεχωριστά ήταν απόλυτη.

Πιστεύω ότι η κατάρτιση, η εμπειρία, η γνώση και η καθημερινή παρατήρηση είναι πολύ σημαντικότερες από τα δεδομένα που παρέχει ένα ηλεκτρονικό σύστημα. Η τεχνολογία αποτελεί ασφαλώς ένα πολύτιμο εργαλείο, αλλά στο τέλος της ημέρας εμείς αξιολογούμε ανθρώπους και όχι μηχανές”.

-Ως γυμναστής, ποιος ποδοσφαιριστής σάς εντυπωσίασε περισσότερο για τα φυσικά του προσόντα και τη συνέπεια με την οποία διατηρούσε εξαιρετική αγωνιστική κατάσταση;

“Ο Καβάνι ήταν ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές με τους οποίους έχω συνεργαστεί. Ωστόσο, για μένα ο μεμονωμένος παίκτης δεν είναι το σημαντικότερο. Αυτό που έχει πραγματική αξία είναι να βελτιστοποιείς τη φυσική κατάσταση ολόκληρης της ομάδας. Ένας κορυφαίος ποδοσφαιριστής μπορεί να κάνει τη διαφορά, αλλά τελικά η πραγματική δύναμη βρίσκεται στο σύνολο”

-Καβάνι, Λαβέτσι και Χάμσικ: πόσο ξεχωριστή και ανεπανάληπτη ήταν εκείνη η σπουδαία επιθετική τριάδα; Τι είδους διαχείριση απαιτούσαν τρεις ποδοσφαιριστές αυτού του επιπέδου;

“Το να δουλεύεις με πρωταθλητές που διαθέτουν σπουδαία τεχνική ποιότητα και τη σωστή νοοτροπία είναι στην πραγματικότητα πιο εύκολο. Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να δουλέψεις με μια ομάδα ποδοσφαιριστών μέσου επιπέδου και να τους βοηθήσεις να αξιοποιήσουν στο έπακρο τις δυνατότητές τους. Η επιθυμία του ίδιου του ποδοσφαιριστή να εξελιχθεί είναι καθοριστικός παράγοντας για την επίτευξη μεγάλων επιτυχιών”.

-Τι θυμάστε από το ντεμπούτο της Νάπολι στο UEFA Champions League;

“Ήταν πραγματικά υπέροχο να πετύχουμε έναν τόσο σημαντικό στόχο. Άλλωστε, η συμμετοχή στο Champions League αποτελεί όνειρο και ορόσημο για πολλούς ποδοσφαιριστές και συλλόγους. Το να αγωνίζεσαι απέναντι στις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης είναι μια μοναδική πρόκληση και ένα ισχυρό κίνητρο. Το σημαντικότερο είναι να διατηρείς πάντα τη διάθεση να βελτιώνεσαι και να θέτεις συνεχώς νέους στόχους”.

-Η κατάκτηση του Κυπέλλου Ιταλίας το 2012 έφερε έναν τίτλο στη Νάπολι έπειτα από περισσότερα από είκοσι χρόνια. Πώς βιώσατε εκείνη την επιτυχία και πώς ήρθε η κατάκτηση του δεύτερου τροπαίου δύο χρόνια αργότερα;

“Το πρώτο τρόπαιο δεν το ξεχνάς ποτέ. Εκείνη η νίκη έθεσε τα θεμέλια για τις επιτυχίες που ακολούθησαν. Η σημερινή Νάπολι γεννήθηκε ουσιαστικά από εκείνη την κατάκτηση, γιατί έδωσε στην ομάδα την πεποίθηση ότι μπορούσε να ανταγωνιστεί οποιονδήποτε αντίπαλο. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, η πορεία του συλλόγου ήταν μια συνεχής ανοδική εξέλιξη”.

-Οι φίλαθλοι της Νάπολι είναι γνωστοί σε όλο τον κόσμο για το πάθος και την άνευ όρων αγάπη τους για την ομάδα. Πώς καταφέρατε να κερδίσετε την εκτίμηση και την αγάπη τους; Ποιες ήταν οι προσδοκίες τους από εσάς;

“Οι φίλαθλοι είναι ίδιοι σε κάθε γωνιά του κόσμου. Εμείς ζούμε από τη στήριξή τους και προσπαθούμε πάντα να δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό, ώστε να τους βλέπουμε χαρούμενους. Ο φίλαθλος θέλει να βλέπει την ομάδα του να κερδίζει και είναι σωστό να του προσφέρεις τις χαρές που αξίζει. Στις νίκες και στις ήττες είμαστε όλοι μαζί. Οι φίλαθλοι αποτελούν αναπόσπαστο και καθοριστικό κομμάτι κάθε συλλόγου που φιλοδοξεί να φτάσει στην κορυφή”.

-Πώς ήταν η συνεργασία σας με τον Ραφαέλ Μπενίτεθ και τον Μαουρίτσιο Σάρι, πέρα από τη μακρόχρονη συνεργασία σας με τον Βάλτερ Ματσάρι, η οποία συνεχίζεται μέχρι και σήμερα;

“Κάθε προπονητής έχει τη δική του ποδοσφαιρική φιλοσοφία και εμείς, ως μέλη του τεχνικού επιτελείου, οφείλουμε να την υιοθετούμε και να την υπηρετούμε. Στόχος μας είναι να υποστηρίζουμε τον προπονητή και την ομάδα, ώστε όλοι μαζί να πετυχαίνουμε τους στόχους που έχουν τεθεί”.