Από την υπέρβαση στην απαίτηση: Η Εθνική δεν έχει πια άλλοθι να μικραίνει τα όνειρά της

Η αντίδραση στην ιστορική μουτζούρα του Άμστερνταμ ήρθε με τη χτεσινοβραδινή νίκη επί της Σερβίας, ολοκληρώνοντας έτσι την απροσδόκητα πρωταγωνιστική πορεία της Εθνικής στο Nations League. Δεν έφτανε για την πρόκριση, αλλά αλήθεια, τη συζητούσε κανείς πριν τη σέντρα αυτής της διαδικασίας;
Η προσγείωση μετά την τελευταία αποτυχία της Εθνικής, τον αποκλεισμό από την τελική φάση του περασμένου Παγκοσμίου Κυπέλλου, ήταν απότομη. Και διαδοχική. Γλασκόβη, Κοπεγχάγη. Σκωτία και Δανία. Δεν έμοιαζαν καλύτερες ομάδες, (ήταν όμως και) αποδείχτηκαν ικανές να μετατρέψουν τον αρχικό ενθουσιασμό που σκόρπιζε τούτη, η συγκεκριμένη, γενιά, σε προβληματισμό. Τουλάχιστον.
Καλός είναι. Χρήσιμος. Η άνοδος στην κορυφαία κατηγορία του Nations League, μοναδική επιτυχία του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος εδώ και δεκατρία χρόνια, εύλογα αντιμετωπίστηκε, πριν τη σέντρα αυτής της διαδικασίας, με σκεπτικισμό. Ίσως και με ανησυχία (ή και χειρότερα). Απόρροια, μετρημένη σε κάθε περίπτωση, εκείνης της (διπλής) προσγείωσης.
Καλή ομάδα, υπάρχει. Ποιοτική επίσης. Με παραστάσεις πλέον σε κορυφαίο επίπεδο. Δεδομένο. Πάγιο, διαχρονικό, ζητούμενο των επιτελών του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος η τριβή των διεθνών, η παρουσία τους, η συμμετοχή τους σε κάποιο εκ των top-5 ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων. Ζωή να ‘χουν, στην τελευταία αποστολή για το 2026 της γαλανόλευκης, δέκα υπάρχουν (που φτάνουν τη ντουζίνα συνυπολογίζοντας Κωνσταντέλια και Μουζακίτη). Οι Σέρβοι, που για δεκαετίες μας καταδυναστεύουν, έχουν τη δεδομένη στιγμή μόλις έξι (που δυναμικά πιάνουν κι αυτοί τη ντουζίνα).
Το αναθεματισμένο γονίδιο, η ως και κληρονομική (και αναλόγως μεταλαμπαδευόμενη) μεμψιμοιρία, έφτασε στο σημείο ακόμη και αυτό το απωθημένο ποδοσφαιρικών γενεών, να το βάλει στην κιμαδομηχανή. “Μήπως δεν είναι καλό που έχουμε ποδοσφαιριστές οι οποίοι αγωνίζονται στο κορυφαίο επίπεδο”, η γεμάτη νοήματα… φιλοσοφική απορία που κέρδιζε – μετά τη συντριβή της περασμένης Παρασκευής στην Ολλανδία – έδαφος στη δημόσια σφαίρα.
Το χαλινάρι, ναι, πρωτίστως επιβάλλεται στους αιθεροβάμονες. Εξίσου όμως και σε δαύτους που οργασμικά ανταπαντούν σε οποιοδήποτε κεκτημένο, που μέχρι χτες φάνταζε ουτοπικό, αλλά σήμερα, επειδή η ψαγμενιά ξεχειλίζει, αντιστρέφεται. Έτσι, για το ονόρε, παντελώς αδιαφορώντας για έστω ψήγμα λογικής και συνέπειας στην κρίση.
Πριν λοιπόν ξεκινήσει το Nations League, προσδοκίες δεν υπήρχαν. Κακά τα ψέματα. Το μόνο που ξεστομίζονταν ως στόχος/στόχοι και αυτό δειλά, πολύ δειλά, ήταν τα απολύτως ελάχιστα. Να αποφευχθεί ο υποβιβασμός στη δεύτερη κατηγορία, το κύριο. Και αυτό, ενδόμυχα μεταφράζονταν με την ελπίδα να αποδειχθεί πως ακόμη και αν δεν ανήκει η Εθνική σε αυτό το επίπεδο, τουλάχιστον να μην γίνει με τρόπο εμφατικό.
Δεύτερος στόχος, να εξασφαλιστεί, αν είναι δυνατόν, η χωρίς αγώνες διαβάθμισης παραμονή, κάτι που ουσιαστικά θα ισοδυναμούσε πως στην κλήρωση των προκριματικών του Euro 2028, η Ελλάδα θα έμπαινε ως επικεφαλής ομίλου, αποφεύγοντας τα μεγαθήρια που συνάντησε σε τούτο το Nations League στον διάβα της και τόση, μα τόση ανησυχία (προκαταβολικά) γεννούσαν.
Έγιναν όλα. Η Εθνική παραμένει στην κορυφαία κατηγορία και θα συνεχίσει να ζυμώνεται με τους κορυφαίους. Και θα αντιμετωπίσει, στα χαρτιά αλλά και πρακτικά, στα επερχόμενα προκριματικά αντιπάλους χαμηλότερου επιπέδου. Κεκτημένα πλέον. Κέρδη -κακά τα ψέματα- απροσδόκητα.
Η υπέρβαση -μιας και ακούγεται και αυτό- που βάσει έκβασης τούτης της πορείας στο Nations League (λέγεται πως) συντελέστηκε είναι πρωτίστως ψυχολογική κατάσταση. Από εκεί που τρέμεις για τα χειρότερα, έρχονται (για διάφορους λόγους, από τύχη και ένστικτο επιβίωσης ως συγκυρίες -των άλλων- και περιστασιακή καπατσοσύνη) τα καλύτερα, τα πολύ καλύτερα. Όπως να διεκδικείς, κόντρα σε άλλους… γαλαξίες ποδοσφαιρικά στα ίσια, την πρόκριση στην τελική οκτάδα του Nations League ως το φινάλε.
Στη σούμα, ισχύει. Πιστώνεται. Μα μέχρι να κάνεις λογαριασμό, κάτι τέτοιο, ανθρώπινα, σε γκρουπ άμαθο, σε κοινό με ξεχασμένες ανάλογες εμπειρίες, δύσκολα είναι διαχειρίσιμο. Και η στραβή, όποτε και όπου έρθει, κάνει κάθε Γλασκόβη και Κοπεγχάγη, σε αυτό, το πάντα απολύτως κορυφαίο επίπεδο, να μοιάζουν ανώδυνα ταξιδάκια αναψυχής.
Στη στραβή σου, πλέον, θα γίνει του… Άμστερνταμ. Διάλυση, διασυρμός, αγωνιστικός και μη και -το ακόμη χειρότερο- μακαρισμός που αποφεύχθηκαν (έστω και λόγω οίκτου ή σεβασμού, μικρή σημασία έχει) τα περισσότερα δεινά. Σβήνει μονοκοντυλιά τα κεκτημένα, τα κέρδη; Όχι. Τα μουτζουρώνει; Ασυζητητί ναι. Πόσο μάλλον όταν συνοδεύεται από συνολικά σπασμωδική διαχείριση.
Ερωτήσεις, γίνονται. Παντός περιεχόμενου και ύφους. Δεν σκοπεύουν στο “κακό της ομάδας”. Και πρέπει να απαντώνται. Όχι σε αυτόν που τις κάνει, αλλά σε αυτούς που το συγκρότημα τους αντιπροσωπεύει. Ερωτήσεις πρέπει να γίνονται. Αυτό δα έλειπε να προσπερνιέται μια συντριβή, έτσι, άβρεχτα, με μονολόγους και κατ’ υπόδειξη “στάση προσοχής”.
Στο Nations League δεν υπήρχαν προσδοκίες. Και μόνο στο συγκεκριμένο Nations League. Όχι γενικά. Η ομάδα τις γέννησε, η ομάδα πρέπει να τις έχει. Όχι ως βάρος. Αλλά ως κάτι – επίσης – κεκτημένο. Η αποθέωση της (όποιας) υπέρβασης, δεκτή, επιθυμητή, μα δεν μπορεί να είναι και μονόπαντη, βρέξει χιονίσει. Τότε καταλήγει λιβάνισμα. Και αυτό ούτε βοηθάει, αλλά και ούτε πρέπει να ζητείται. Ειδικά από τη συγκεκριμένη ομάδα.
Υπάρχουν απαιτήσεις. Υπάρχει “πρέπει”. (Υπενθυμίζεται πως) και σε αυτό το απαιτητικότατο Nations League υπήρχαν. Δειλά δειλά (είπαμε πως) ξεστομίστηκαν. Η απουσία του ουσιαστικού διακυβεύματος, ή καλύτερα, η ικανοποίηση του μαραζιού όλων για μια συμμετοχή και πρόκριση σε τελικά μεγάλης διοργάνωσης, όχι, δεν μπορούσε να προκύψει από τούτη τη διαδικασία που χτες το βράδυ, στον Βόλο, ολοκληρώθηκε. Με πορεία και τρόπο, ναι, συνολικά υπερβατικό. Τριπλή ισοβαθμία στην κορυφή με Γερμανία και Ολλανδία και κόστος στον λογαριασμό εκείνη την προ τετραημέρου συντριβή στο “Γιόχαν Κρόιφ Αρένα”.
Αυτό και μόνο δείχνει. Ταβάνι και κόστος. Αμφότερα δικαιολογούνται. Αμφότερα δημιουργούν και τις απαιτήσεις. Όλων μας και πάνω και πρώτ’ απ’ όλα των ίδιων των διεθνών, στ’ αποδυτήρια. Λέτε, να μην πρώτα οι ίδιοι αντιλαμβάνονται το που βρίσκεται, το που μπορεί να πάει (και το πως…), το ότι πρέπει να πάει αυτή η ομάδα; Το που έγινε ή γίνεται λάθος και ποιος ευθύνεται γι’ αυτό; Δεν κρύβονται. Τα λένε.
Ακριβώς επειδή υπάρχουν και δυνατότητες. Τις αναγνωρίζουν, τις νιώθουν, τις προκαλούν. Ακριβώς επειδή η συγκυρία, η συνθήκη, είναι τέτοια που επιτάσσουν απ’ όλους μας -και πρώτα τους ίδιους- να ζητάνε, επιτέλους, το ταιριαστό συμπλήρωμα αυτών των δυνατότητων, με όχι μόνο μία, αλλά πολλές, συνεχόμενες παρουσίες σε τελικά.
Καιρός είναι να τις ξεκινήσουν. Με αφετηρία τούτη την όντως απροσδόκητη πορεία στο Nations League. Όχι -προσωπική γνώμη- υπερβατική, μα απολύτως ανάλογη του τι και πως μπορεί αυτή η ομάδα. Χωρίς ξόρκια και δαιμονοποίηση, χωρίς κυνήγι φαντασμάτων στις στραβές και στη διαχείρισή τους, αστήριχτη (βάσει επιτυχιών) έπαρση και παιδιάστικο φόβο να πούμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Είτε τα καλά, τα “υπερβατικά”, είτε τα όχι.
Καιρός είναι να ξεκινήσουν. Ακριβώς επειδή το ‘χουν. Ακριβώς επειδή σε όλους έχουν δημιουργήσει αυτή την πεποίθηση. Πεποίθηση που -πλέον- δεν ακυρώνεται. Μπορεί να μουτζουρώνεται (ακόμη και ιστορικά, όπως την περασμένη Παρασκευή), αλλά πια δεν σβήνεται. Αυτό και αν είναι κέρδος. Πίστη λέγεται.