Βαρκελώνη 2011: Το τέλος μιας χρυσής εποχής

Του Γιώργου Συρίγου

2011, Βαρκελώνη. Το έκτο ευρωπαϊκό του Παναθηναϊκού και το συνολικά όγδοο του Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς. Η διοργάνωση που ουσιαστικά σηματοδότησε το τέλος μιας χρυσής εποχής. Τυπικά, η αυλαία έπεσε ένα χρόνο αργότερα, με την συμμετοχή στο φάιναλ φορ της Κωνσταντινούπολης, όμως ήταν φανερό ότι τίποτα στο πράσινο στρατόπεδο δεν ήταν ίδιο σε σχέση με την προηγούμενη σεζόν.Η διαφορά του 2011 σε σχέση με όλους τους προηγούμενους ευρωπαϊκούς θριάμβους του Παναθηναϊκού ήταν ότι ναι μεν το τρόπαιο κατακτήθηκε στη Βαρκελώνη, αλλά επί της ουσίας αυτό συνέβη… πριν το φάιναλ φορ.

Απ’ την στιγμή που οι πράσινοι κατάφεραν να αποκλείσουν στα προημιτελικά την κάτοχο του τίτλου Μπαρτσελόνα (με μπρέικ στην πρωτεύουσα της Καταλονίας, σε μία από τις συγκλονιστικότερες σειρές στην ιστορία της διοργάνωσης), Σιένα (στον ημιτελικό) και Μακάμπι (στον τελικό) ήταν λίγες για να τους κοιτάξουν στα μάτια. Βλέποντας ωστόσο τα πράγματα μέσα από ένα άλλο πρίσμα, η ιστορία είχε επαναληφθεί.

Το 2007 στην Αθήνα, ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το ευρωπαϊκό εννέα μήνες μετά την αποχώρηση του Σπανούλη και του Λάκοβιτς. Τέσσερα χρόνια αργότερα έκανε το ίδιο χωρίς τον Σπανούλη, τον Γιασικεβίτσιους και τον Πέκοβιτς. Μια ακόμη απόδειξη ότι η πραγματική ισχύς μιας ομάδας δεν καθορίζεται από το συνολικό άθροισμα του ταλέντου των παικτών που την στελεχώνουν. Το 2011 ήταν ο απόλυτος θρίαμβος του ομαδικού πνεύματος και της νοοτροπίας του νικητή…

Ο τίτλος του MVP κατέληξε χωρίς δεύτερη συζήτηση στα χέρια του Δημήτρη Διαμαντίδη, που κατά την άποψή μου, εκείνη την σεζόν παρουσιάστηκε πιο ώριμος και πιο σίγουρος από ποτέ. Έχει φροντίσει όμως ο Ομπράντοβιτς να του δώσει το ιδανικό υποστηρικτικό εργαλείο. Τον Νικ Καλάθη.

Ο ελληνοαμερικανός είχε περάσει τον Ατλαντικό το καλοκαίρι του 2009, λίγους μήνες μετά το πέμπτο ευρωπαϊκό στο Βερολίνο και επί ενάμιση χρόνο πάσχιζε χωρίς επιτυχία να κολυμπήσει στα βαθιά. Μέχρι που ο Παναθηναϊκός βρήκε απέναντί του τον μεγάλο Χουάν Κάρλος Ναβάρο και ο Ζοτς έκρινε ότι είχε φτάσει η ώρα να τον κάνει πρωταγωνιστή. Ο Διαμαντίδης ήταν το Α και το Ω της ομάδας και ο Νικ ο παράγοντας Χ.Έξω απ’ τις τέσσερις γραμμές του παρκέ, το ραντεβού στη Βαρκελώνη θύμιζε Χόλιγουντ.

Το φάιναλ φορ διεξήχθη στην έδρα της Ευρωλίγκας και ο Μπερτομέου με τους συνεργάτες του ήθελαν να ανεβάσουν ψηλά τον πήχη, σε όλα τα επίπεδα. Το πέτυχαν και με το παραπάνω. Η διοργάνωση ήταν αψεγάδιαστη, με κερασάκι στην τούρτα το γκαλά για την βράβευση των κορυφαίων της σεζόν, που πραγματοποιήθηκε στο επιβλητικό Ολυμπιακό μουσείο στον λόφο του Μονζουίκ.

Ημιτελικοί

Παναθηναϊκός – Σιένα 77-69

Τα δεκάλεπτα: 17-21, 40-36, 56-47, 77-69.

Παναθηναϊκός: Περπέρογλου 5(1), Μπατίστ 16, Φώτσης 14(2), Σάτο 6(1), Νίκολας 3(1), Τσαρτσαρής 2, Διαμαντίδης 8(1), Βουγιούκας 6, Καλάθης 17.

Σιένα: ΜακΚάλεμπ 7, Ζήσης 4, Χέρστον 12(2), Καραρέτο 2, Ράκοβιτς 10, Λαβρίνοβιτς 7(1), Καουκένας 13(1), Ρες, Ακιντέλε 4, Γιάριτς, Στόουνρουκ 4, Μος 6.

Μακάμπι Τελ Αβίβ – Ρεάλ Μαδρίτης 82-63

Τα δεκάλεπτα: 14-12, 32-29, 55-47, 82-63.

Μακάμπι Τελ Αβίβ: Πάργκο 13(2), Χέντριξ 6, Σαρπ 3(1), Μπλου 10(2), Ελιάχου 1, Πνίνι 14(4), Μπέρσταϊν, Έιντσον 19(3), Μάτσβαν, Σχορτσανίτης 16.

Ρεάλ Μαδρίτης: Τόμιτς 17, Πριτζιόνι 9(3), Σουάρεθ 8(2), Ρέγιες 15, Μίροτιτς, Ροντρίγκεζ, Φίσερ 2, Γιουλ 9(1), Τάκερ 3(1).

Τελικός: Μακάμπι – Παναθηναϊκός 70-78

Τα δεκάλεπτα: 15-22, 30-33, 43-54, 70-78

Μακάμπι: Πάργκο 12, Χέντριξ, Σαρπ, Μπλου 14(3), Ελιγιάχου 12, Πνίνι 8(2), Μπουρστάιν, Έιντσον 17(2), Μάτσβαν 3, Σχορτσανίτης 4.

Παναθηναϊκός: Τέπιτς, Μάριτς 2, Περπέρογλου 2, Μπατίστ 18, Φώτσης 5, Σάτο 13(3), Νίκολας 14(2), Τσαρτσαρής, Διαμαντίδης 16(1), Βουγιούκας 4, Καλάθης 4, Καϊμακόγλου.