Σκουλίδας: “Στον Ολυμπιακό κατάλαβα γιατί παίκτες όπως ο Σπανούλης και ο Βεζένκοβ είναι σε αυτό το επίπεδο”

Ο Διονύσης Σκουλίδας μίλησε στο Man to Man, το επίσημο podcast της Stoiximan GBL, κάνοντας έναν απολογισμό της σεζόν 2025-26 με τη φανέλα της Μυκόνου Betsson.

Παράλληλα, αναφέρθηκε στη μέχρι τώρα πορεία του στο ελληνικό μπάσκετ, θυμήθηκε τη χαρακτηριστική πάσα του Κώστα Σλούκα στις προπονήσεις του Ολυμπιακού που έχει μείνει χαραγμένη στη μνήμη του, ενώ μίλησε και για τη σημασία που έχει η οικογένεια στην προσωπική και επαγγελματική του ζωή.

Για το πως περιγράφει την καριέρα του: 

“Σίγουρα είναι ένα ταξίδι που είχε αρκετά… μποφόρ στη διαδρομή και πολλά σκαμπανεβάσματα. Ωστόσο, όλες οι εμπειρίες έχουν διαμορφώσει τον χαρακτήρα μου και με έχουν κάνει πολύ πιο ώριμο από νωρίς. Σε κάποιες περιπτώσεις τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα ήθελα, αλλά αυτή είναι η ζωή.

Έχει πολλά πάνω-κάτω και μέχρι στιγμής δεν μετανιώνω για τίποτα. Θεωρώ ότι το ταξίδι μου μοιάζει λίγο με αυτό άλλων αθλητών. Δεν πιστεύω ότι είναι κάτι ιδιαίτερο. Υπήρξαν κάποιες συγκυρίες που δεν ήταν οι ιδανικές, ενώ ίσως και εγώ να πήρα κάποιες λάθος αποφάσεις, γιατί ποτέ δεν ευθύνεται μόνο μία πλευρά. Παρ’ όλα αυτά, μέχρι στιγμής αυτή η πορεία έχει φτάσει, όχι στο τέλος της, αλλά σε ένα πολύ καλό σημείο”.

Για το αν νιώθει ότι το βάρος της επιτυχίας των μικρών Εθνικών ακολούθησε τους περισσότερους παίκτες και στη συνέχεια: 

“Θεωρώ ότι υπήρχε βάρος, αλλά δεν μπορώ να πω ότι πλέον υπάρχει κάτι που να βαραίνει είτε εμένα είτε τα υπόλοιπα παιδιά. Νομίζω πως το μεγαλύτερο βάρος το κουβαλήσαμε τα πρώτα χρόνια μετά τις επιτυχίες. Εξάλλου, έχουμε δει κάποια παιδιά να προχωρούν στις μεγάλες κατηγορίες. Νομίζω το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της γενιάς του ’97 είναι ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος. Πήρε τον χρόνο του, είχε κι αυτός αρκετά πάνω-κάτω μέχρι να βρει τον ρόλο του και να δείξει πραγματικά ποιος είναι.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει πλέον πίεση για κάτι τέτοιο και δεν ξέρω αν οι νεότερες γενιές το βιώνουν με τον ίδιο τρόπο. Παρ’ όλα αυτά, πολλοί στο χώρο του μπάσκετ θυμούνται εκείνες τις επιτυχίες, ίσως γιατί δεν έχουμε ξαναδεί κάτι αντίστοιχο μέχρι σήμερα, με εξαίρεση την Εθνική Νέων Ανδρών των προηγούμενων χρόνων. Σίγουρα, ένα-δύο-τρία χρόνια μετά τα μετάλλια με τις μικρές Εθνικές, όλοι περίμεναν πολλά από εμάς. Κάποιοι τα πέτυχαν, άλλοι βρίσκονται ακόμα στον δρόμο τους και μπορεί να τα καταφέρουν αργότερα. Δεν τελειώνει τίποτα στην απονομή”.

Για το αν συγκρίνει εκείνον τον Διονύση με τον σημερινό και για το ποιο είναι το βασικό πράγμα που δεν φαίνεται στα νούμερα αλλά έχει αλλάξει τελείως: 

“Αυτό που έχει αλλάξει πάρα πολύ και ίσως δεν φαίνεται στον κόσμο είναι κυρίως ο τρόπος σκέψης, το πώς δηλαδή προσεγγίζω τα πράγματα.

Αυτό όμως που θεωρώ ότι έχει μείνει ίδιο σε μένα μέχρι σήμερα είναι η συνέπεια στη δουλειά και στην προσπάθεια να γίνομαι καλύτερος. Ήξερα πάντα ότι πρέπει να συνεχίσω να δουλεύω, να αγαπάω αυτό που κάνω και ότι κάποια στιγμή θα έρθει η ευκαιρία να αποδείξω πως μπορώ να πετύχω κάτι παραπάνω.

Παλιά, μετά από κάποιες επιτυχίες, ίσως να μου έφευγε λίγο το μυαλό, κάτι φυσιολογικό για την ηλικία. Έβλεπα τα πράγματα λίγο μεγαλύτερα απ’ ό,τι ήταν στην πραγματικότητα και χανόμουν κάπου εκεί. Οπότε θεωρώ ότι αυτό είναι το βασικό που έχει αλλάξει σε μένα και ίσως να μην φαίνεται απ’ έξω”.

Για το πόσο δύσκολο είναι να αλλάζει την αφήγηση για τον εαυτό σου. Από ταλέντο της Εθνικής σε ρολίστα στη μεγάλη κατηγορία, μετά ξανά σε ηγετικό ρόλο στην Elite League και πλέον σε ένα σημαντικό κομμάτι ενός φρέσκου πρότζεκτ στο ελληνικό μπάσκετ: 

“Είναι δύσκολο, γιατί σε κάθε βήμα δεν υπάρχει σιγουριά. Ξεκινάς κάτι καινούργιο και φεύγεις από μια κατάσταση όπου όλοι έλεγαν “αυτός θα πάει ψηλά, περιμένουμε πολλά”.

Ξαφνικά βρίσκεσαι στη Stoiximan GBL, αλλά δεν παίρνεις τον ρόλο που θεωρείς ότι σου αξίζει. Και εκεί πρέπει να το διαχειριστείς, να δεχτείς την κατάσταση και να συνεχίσεις να προσπαθείς, ακόμα κι αν νιώθεις ότι δεν σε βοηθά να εξελιχθείς όπως θα ήθελες.

Μετά βρέθηκα στην Elite League, κάτι που προσωπικά μου έκανε πολύ καλό. Εκεί βρήκα πιο ηγετικούς ρόλους, πήρα παιχνίδια στα πόδια μου και αυτό με βοήθησε να σταθώ καλύτερα όταν επέστρεψα στη μεγάλη κατηγορία, χωρίς να έχω μείνει πίσω, όπως θεωρώ ότι είχε συμβεί την προηγούμενη χρονιά.

Γενικά, έψαχνα μια κατάσταση όπου θα μπορούσα να “μεγαλώσω” μαζί με την ομάδα. Να εξελιχθούμε μαζί και να πετύχουμε έναν στόχο. Όπως έγινε στη Μύκονο, όπου ανέβηκα κατηγορία, έμεινα στην GBL και θα συνεχίσω και άλλη μια χρονιά. Αυτό ακριβώς έψαχνα και το βρήκα εκεί”.

Για το αν υπήρξε στιγμή που ένιωσε ότι το “ταβάνι” που του έβαζαν οι άλλοι άρχισε να επηρεάζει περισσότερο το παιχνίδι του: 

“Γενικά δεν μου αρέσει να ακούω τους άλλους να μου βάζουν όρια. Σεβαστές όλες οι απόψεις, ειδικά από ανθρώπους του χώρου που έχουν εμπειρία, αλλά μέχρι εκεί.

Το μόνο που θα μπορούσε να συμβεί είναι να με ρίξει ψυχολογικά και να μη με φέρει ποτέ εδώ που βρίσκομαι σήμερα. Εγώ προσπαθώ τα όρια να τα βάζω μόνος μου και να τα ξεπερνάω κάθε φορά, βήμα-βήμα.

Σίγουρα, όταν ακούς διάφορες απόψεις, σε επηρεάζουν, θέλεις δεν θέλεις. Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που να μην τις βλέπει ή να μην τις σκέφτεται. Αλλά προσπαθούσα και προσπαθώ ακόμα να μην τις αφήνω να με επηρεάζουν.

Ξέρω ποιος είμαι και ξέρω τι κάνω κάθε μέρα, πράγματα που δεν τα βλέπει κανείς πέρα από εμένα και την οικογένειά μου. Οπότε δεν αφήνω κάτι τέτοιο να με επηρεάζει ψυχολογικά“.

Για το τι κρατάει από την περίοδο που αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό Β’: 

“Νομίζω πάνε μαζί αυτά. Περισσότερο θα κρατήσω την πρόοδο, γιατί πηγαίνοντας στον Ολυμπιακό, παρότι ήταν στην Elite League, δεν ένιωθες ότι είχες να κάνεις με χαμηλότερο επίπεδο. Οι άνθρωποι δούλευαν και λειτουργούσαν σαν να είναι ομάδα EuroLeague, σαν να παίζουν στην πρώτη κατηγορία, παρότι δεν ήταν εκεί.

Πίεση υπάρχει πάντα σε μεγάλες ομάδες, αυτό είναι δεδομένο. Και φυσικά υπήρχε και ο στόχος της ανόδου εκείνη τη χρονιά. Αλλά το ρόστερ ήταν πολύ καλό και δεν μας έβαλε κανείς εξωτερικά πίεση. Πιο πολύ νομίζω ότι την πίεση τη βάζαμε εμείς στους εαυτούς μας.

Το μεγαλύτερο κέρδος μου ήταν οι προπονήσεις με την πρώτη ομάδα. Η πρόοδος ήταν τεράστια και το ένιωσα ξεκάθαρα την επόμενη χρονιά.

Αυτή η αλληλεπίδραση δείχνει πώς δουλεύει μια ομάδα σε αυτό το επίπεδο και πώς προσεγγίζει τη διαδικασία καθημερινά. Και τελικά αυτό είναι ένα τεράστιο μάθημα, γιατί στη ζωή όλα είναι μαθήματα. Εκεί πήρα ένα από τα πιο σημαντικά.

Κατάλαβα γιατί παίκτες όπως ο Σπανούλης και ο Βεζένκοβ είναι σε αυτό το επίπεδο. Παρατηρούσα τι κάνουν κάθε μέρα όταν δεν τους βλέπει κανείς, τη συνέπειά τους, την καθημερινότητά τους. Το ότι ακόμη κι όταν έχουν φτάσει τόσο ψηλά, συνεχίζουν να δουλεύουν σαν να ξεκινούν από την αρχή.

Τότε ήταν που ένιωσα ότι δεν έχω κάνει αρκετά. Ήταν δύσκολο να προσαρμοστώ σε αυτό το επίπεδο, ειδικά κάνοντας μόνο προπονήσεις. Αλλά αυτή είναι μια ιστορία που τη λέω συχνά όταν με ρωτούν… Ήταν η πρώτη μέρα που μπήκα στο 5-5 και ο Σλούκας μου έκανε μια πάσα. Η μπάλα με βρήκε στο κεφάλι! Πραγματικά δεν ήμουν καθόλου έτοιμος. Είναι αστείο όταν το θυμάμαι, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Δεν ήμουν προετοιμασμένος για το πόσο γρήγορα γίνονταν όλα, ούτε για το επίπεδο αθλητικότητας, που δεν είχε καμία σχέση με ό,τι είχα συνηθίσει”.

Για το τι είναι πραγματικά η Μύκονος Betsson για εκείνον: 

“Καταρχάς, είμαι πάρα πολύ χαρούμενος που αποτελώ κομμάτι αυτής της ομάδας και της ιστορίας της. Το έχουμε πει πολλές φορές, αλλά είναι κάτι που αξίζει να επαναλαμβάνεται. Μια ομάδα που πριν από λίγα χρόνια αγωνιζόταν στα τοπικά πρωταθλήματα αποφάσισε να χτίσει κάτι πραγματικά σημαντικό και κατάφερε να το πετύχει μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Δεν ξέρω αν το έχουμε ξαναδεί, ίσως και να κάνω λάθος, αλλά σίγουρα είναι μία από τις ελάχιστες περιπτώσεις. Και μόνο αυτό με κάνει πολύ χαρούμενο.

Σε προσωπικό επίπεδο, νιώθω ότι αυτό είναι πράγματι το επόμενο βήμα. Μεγαλώνω μαζί με την ομάδα, αναλαμβάνω περισσότερες ευθύνες και αισθάνομαι ότι ξαναβρίσκω τον εαυτό μου μπασκετικά. Βρίσκω ξανά αυτό που ήμουν παλαιότερα και αυτό που πίστευα ότι μπορούσα να γίνω. Παράλληλα, νιώθω ότι ανήκω σε μια πραγματική οικογένεια.

Γνωρίζοντας τον κόουτς Ζιάγκο και δουλεύοντας μαζί του, πραγματικά δεν έχω λόγια για το πόσο με έχουν βοηθήσει αυτά τα δύο χρόνια. Για το ενδιαφέρον που έχει δείξει προς το πρόσωπό μου και για το πόσο έχει συμβάλει στην εξέλιξή μου ως παίκτη. Νομίζω ότι αυτό φαίνεται και μέσα στο παρκέ, οπότε δεν χρειάζονται περισσότερα λόγια”.

Για τη σχέση του με τον κόουτς Ζιάγκο και το πόσο σημαντικό είναι για έναν παίκτη αυτό μετά από τόσες διαφορετικές φάσεις:

“Νομίζω ότι είναι το πιο σημαντικό. Να βρεις έναν προπονητή που δεν μένει μόνο σε αυτά που ήδη κάνεις καλά, αλλά έχει όραμα να σε βελτιώσει. Να θέλει να βάλει κι εκείνος το δικό του λιθαράκι στην εξέλιξή σου, όχι απλώς να σε χρησιμοποιήσει για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες της ομάδας, αλλά να σε κάνει καλύτερο παίκτη.

Να σου προσθέσει στοιχεία στο παιχνίδι σου που θα σε βοηθήσουν και αργότερα στην καριέρα σου. Και στο τέλος αυτό κάνει καλό και στην ίδια την ομάδα, γιατί όσο εξελίσσεται ο παίκτης, εξελίσσεται και το σύνολο.

Δεν είναι κάτι που το βλέπουμε πάντα στο ελληνικό μπάσκετ. Γι’ αυτό θεωρώ πολύ σημαντικό όταν μια ομάδα επενδύει πραγματικά στους παίκτες της, δουλεύει μαζί τους και τους βοηθά να γίνουν καλύτεροι.

Εγώ προσωπικά αυτό έχω νιώσει με τον κόουτς. Μου έχει δείξει απεριόριστη εμπιστοσύνη, αλλά και μεγάλη διάθεση να με διορθώσει. Μου λέει συνέχεια τι κάνω λάθος, επιμένει σε αυτό και με βοηθά να το βελτιώνω καθημερινά.

Τον ευχαριστώ πραγματικά για την εμπιστοσύνη που μου έχει δείξει. Από την πλευρά μου, πιστεύω ότι του έχω αποδείξει πως μπορώ να ανταποκριθώ και προσπαθώ κάθε μέρα να γίνομαι ακόμη καλύτερος”.

Για το αν πιστεύει πς στη Μύκονο ξαναχτίζει την εικόνα σου προς τα έξω ή απλώς επιβεβαιώνει κάτι που ήξερε ήδη για τον εαυτό του:

“Νομίζω ότι είναι λίγο και τα δύο. Από τη μία επιβεβαιώνω κάτι που πάντα πίστευα για τον εαυτό μου, τι μπορώ να κάνω και ποιος είμαι ως παίκτης. Από την άλλη, είναι και κάτι που θέλω να βγει προς τα έξω, να το δει ο κόσμος πιο συστηματικά.

Γιατί, όσο κι αν το ξέρεις εσύ ή όσοι είναι κοντά σου, δεν το βλέπουν ή δεν το αναγνωρίζουν όλοι. Υπάρχει πάντα η σκέψη ότι κάποιοι θα πουν “εντάξει, δεν είναι στο υψηλότερο επίπεδο”, και μένουν εκεί. Οπότε χαίρομαι όταν αυτό αρχίζει να φαίνεται προς τα έξω. Δεν είναι κάτι που το επιδιώκω εμμονικά, ούτε παίζω γι’ αυτό. Αλλά προφανώς μου αρέσει η ιδέα να δείχνω ποιος είμαι πραγματικά, τι μπορώ να κάνω και πώς μπορώ να συνεχίσω να βελτιώνομαι”.

Για το αν η καριέρα σου είχε φάσεις “θορύβου” και “ηρεμίας” και σε ποια ανήκει η Μύκονος: 

“Τη Μύκονο θα την έβαζα σίγουρα στις περιόδους ηρεμίας. Είναι ένα περιβάλλον που μου επιτρέπει να είμαι ο εαυτός μου, και έχει αγκαλιάσει εμένα και την οικογένειά μου με τον καλύτερο τρόπο.

Έχω να δω τόσο φιλικούς ανθρώπους εδώ και πολύ καιρό, ειδικά έχοντας περάσει από αρκετές ομάδες. Είναι άνθρωποι που εμπιστεύονται πραγματικά αυτούς που φέρνουν στο νησί για να κάνουν τη δουλειά τους, γιατί η ομάδα είναι για αυτούς κάτι παραπάνω από απλή ομάδα, είναι η αγάπη τους, η “καψούρα” τους, όπως λέμε, αγαπούν το νησί και αυτό φαίνεται σε όλα.

Αυτό μου δίνει μεγάλη ηρεμία και σιγουριά για τη δουλειά που γίνεται και μου επιτρέπει να είμαι ακόμα πιο συγκεντρωμένος στον ρόλο μου μέσα στην ομάδα και στο μπάσκετ. Γιατί στο τέλος της ημέρας, το μπάσκετ είναι σημαντικό, αλλά υπάρχουν και πολύ μεγαλύτερα πράγματα από αυτό.

Όταν βρίσκεσαι σε μια ομάδα με τόσο καλούς και ζεστούς ανθρώπους, που φροντίζουν να μη σου λείψει τίποτα και να υπάρχει ηρεμία ακόμα και στις δύσκολες στιγμές, αυτό κάνει τεράστια διαφορά. Ακόμα και σε περιόδους που η ομάδα είχε μια αγωνιστική κοιλιά μέσα στη χρονιά, δεν υπήρξε κανένα απολύτως πρόβλημα. Και αυτό, πραγματικά, το θεωρώ αξιοζήλευτο”.

Για το τι θα έλεγε στον 18χρονο Σκουλίδα που ήταν στην ΑΕΚ ή στον 21χρονο που έψαχνε ρόλο του: 

“Συνέχισε να κάνεις αυτό που κάνεις. Μην σταματήσεις να προσπαθείς και όλα θα βρουν τον δρόμο τους, αργά ή γρήγορα. Ποτέ δεν είναι αργά και η σκληρή δουλειά σίγουρα ανταμείβεται. Το βασικό είναι να μην απογοητευτείς, γιατί θα υπάρξουν πολλά πάνω-κάτω στη διαδρομή”.

Για το τι αλλάζει μέσα σε έναν αθλητή όταν γίνεται πατέρας: 

“Είναι και τα δύο. Οι αλλαγές στις προτεραιότητες επηρεάζουν και τον τρόπο που παίζεις. Πριν, η πορεία μου ήταν πιο πολύ γύρω από την αγάπη για το παιχνίδι και την προσπάθεια να φτάσω όσο πιο ψηλά γίνεται.

Τώρα, με το παιδί, είναι σαν να έχει αποκτήσει όλο αυτό ένα νέο νόημα. Δεν παίζω μόνο για μένα ή για το επαγγελματικό κομμάτι, αλλά και για εκείνον. Με την έννοια ότι θέλω κάποια στιγμή να βλέπει τον πατέρα του να κάνει κάτι που αγαπάει και να παίρνει πράγματα από αυτό.

Από τη στιγμή που τον κράτησα για πρώτη φορά, άλλαξαν όλα. Δεν μπορώ πραγματικά να το περιγράψω. Το είχα ακούσει κι εγώ πριν γίνω πατέρας, αλλά κανείς δεν μπορεί να στο εξηγήσει μέχρι να το ζήσεις. Και όταν το ζεις, καταλαβαίνεις ότι δεν περιγράφεται εύκολα με λόγια”.

Για το πόσο δύσκολο ή λυτρωτικό είναι αυτό το “άδειασμα” από τον αθλητή στον πατέρα;

“Είναι λυτρωτικό, γιατί στην οικογένειά μου δεν υπάρχει μόνο το παιδί μου, αλλά και η γυναίκα μου. Γυρνώντας σπίτι δεν είμαι ο μπασκετμπολίστας, δεν είμαι η δουλειά μου. Είμαι ο πατέρας και ο σύζυγος. Είμαι ο άνθρωπος που με έχουν επιλέξει και με αγαπούν γι’ αυτό που είμαι. Και αυτό είναι κάτι πολύ όμορφο, συγκινητικό και πραγματικά λυτρωτικό.

Σε αποφορτίζει πλήρως και για λίγο φεύγει από το μυαλό σου όλη η πίεση, το αν έπαιξες καλά, τι έκανες μέσα στο παιχνίδι. Είναι μια αλλαγή εικόνας, μια επιστροφή σε κάτι πολύ πιο ουσιαστικό από το μπάσκετ.

Όχι ότι το μπάσκετ δεν είναι σημαντικό. Είναι το επάγγελμά μου και το αγαπάω πάρα πολύ, γι’ αυτό και παίζω. Αλλά το να επιστρέφεις σε ένα σπίτι με μια όμορφη οικογένεια είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Τα συναισθήματα είναι φοβερά. Και, στην πραγματικότητα, όλα τα υπόλοιπα φεύγουν από το μυαλό μου για λίγο”.

Για το πόσο ρόλο έπαιξε το να έχει μια σταθερή “βάση” εκτός γηπέδου: 

“Είναι το νούμερο ένα. Και νομίζω ότι, αν ρωτήσεις επαγγελματίες σε υψηλό επίπεδο, θα σου πουν κάτι αντίστοιχο: ότι πίσω από όλα υπάρχει μια σταθερή βάση στη ζωή τους. Εγώ αυτή τη στιγμή είμαι 12 χρόνια με τη γυναίκα μου.

Το θεωρώ το πιο σημαντικό, γιατί όπως είπα και πριν, τα πάνω-κάτω είναι πάρα πολλά. Κάτι δεν θα πάει καλά, μπορεί να έρθει ένας τραυματισμός, μπορεί ένα συμβόλαιο να μην είναι αυτό που περίμενες και να χρειαστεί να ξαναχτίσεις τα πάντα από την αρχή.

Αν δεν έχεις έναν άνθρωπο που σε έχει επιλέξει όχι επειδή είσαι αθλητής, αλλά επειδή είσαι εσύ, και είναι δίπλα σου ως άνθρωπος σε όλη τη διαδρομή, μέχρι να φτάσεις όπου είναι να φτάσεις, τότε όλα θα ήταν πολύ διαφορετικά.

Και θα το πω ξεκάθαρα: ίσως και να μην είχα καταφέρει όσα έχω καταφέρει, γιατί υπήρξαν στιγμές πραγματικά πολύ δύσκολες. Οπότε το μόνο που μπορώ να της πω είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ”.

Σε ό,τι αφορά τη Μύκονο Betsson και τα προσεχώς, για το τι ανυπομονεί περισσότερο ενόψει νέας σεζόν: 

“Η ομάδα φέτος έδειξε σταθερότητα, επιβεβαίωσε ότι ήρθε για να μείνει και νομίζω πως ανέδειξε και πόσο όμορφο μπορεί να είναι το μπάσκετ όταν χτίζεται σωστά κάτι από την αρχή. Πιστεύω ότι βρίσκεται στη σωστή κατεύθυνση για να προχωρήσει ακόμα παραπάνω. Δεν είναι απλά “τα καταφέραμε και μένουμε εδώ”. Όταν ανεβαίνει τόσο ψηλά ο πήχης, πρέπει να συνεχίζεις να προσπαθείς για το επόμενο βήμα. Και βλέπω ότι αυτό ήδη γίνεται. Είμαι πολύ χαρούμενος που θα είμαι κομμάτι αυτής της προσπάθειας και ανυπομονώ πραγματικά για τη νέα σεζόν. Πάνω από όλα να υπάρχει υγεία για όλους. Πιστεύω ότι η Μύκονος έχει πολλά ακόμη να προσφέρει”.

Τι θα ήθελες να καταλάβει ο γιος σου για τον πατέρα του πέρα από το μπάσκετ: 

“Θα ήθελα να κρατήσει από μένα ότι ποτέ δεν τα παράτησα, για να μάθει κι εκείνος να κάνει το ίδιο σε ό,τι κι αν αποφασίσει να ασχοληθεί στη ζωή του. Να καταλάβει ότι σε ό,τι κάνουμε ή αγαπάμε πρέπει να τα δίνουμε όλα και, όποιες δυσκολίες κι αν έρθουν στον δρόμο μας, δεν τα παρατάμε ποτέ. Συνεχίζουμε να πιέζουμε τον εαυτό μας για να γινόμαστε καλύτεροι.

Αλλά πάνω απ’ όλα, θέλω να θυμάται ότι ήμουν και καλός άνθρωπος, πέρα από όλα τα υπόλοιπα. Αυτό θα ήθελα να μείνει ως εικόνα και ελπίζω να μπορέσω να το καταφέρω μέχρι να μεγαλώσει και να αρχίσει να καταλαβαίνει πραγματικά”.