Παρίσι 1996: Μην κλάψεις για κανέναν, δράκε
Ο Ηλίας Δρυμώνας ξετυλίγει το κουβάρι των αναμνήσεων για το Euroleague Greece και γράφει για το φάιναλ-φορ του 1996 που έγινε στο Παρίσι.
Του Ηλία Δρυμώνα
Το γοερό κλάμα του Παναγιώτη Γιαννάκη (γιατί δε μπόρεσε, λόγω 5 φάουλ, να παίξει λίγα λεπτά ακόμα κόντρα στη Βραζιλία, χαρίζοντας ενδεχομένως στην εθνική μας την πέμπτη θέση της τελικής κατάταξης) , στα αποδυτήρια του «Luna Park», ήταν η τελευταία, και πιο δυνατή, ανάμνησή μου από το Μουντομπάσκετ της Αργεντινής, το 1990.
Που θα μπορούσε, ο «δράκος», έχοντας γνωρίσει καθολική αποθέωση από 9.000 ψυχές τη στιγμή της αποβολής του, να φύγει περήφανος, και κυρίως άτρωτος, από το γήπεδο. Ήταν, όμως, μία δική του αίσθηση, πως κάτι είχε αφήσει στη μέση, που τον έκανε να «σπάσει»…
Έτσι κι αλλιώς, ο πόνος, πότε από συναισθηματική φόρτιση, και πότε από αγωνιστική ένταση, ήταν σημείο κατατεθέν του Παναγιώτη. Μέχρι και σύνθημα, θυμάστε, το έκαναν οι αντίπαλοι οπαδοί, για να τον πικάρουν: «Κλάψε, κλάψε»! Λες κι αυτός τους κορόϊδευε, και δε το ζούσε αληθινά…
Έξι χρόνια αργότερα, στο παρκέ του «Palais Omnisports de Bercy», ο Γιαννάκης αισθάνθηκε ίσως πιο γεμάτος από ποτέ, χωρίς να επιτρέψει ούτε μισό δάκρυ να χυθεί στο μάγουλό του. Μπορεί γύρω του να επικρατούσε χαλασμός κόσμου, για το πρώτο ελληνικό τρόπαιο στα χρονικά της Ευρωλίγκας, αλλά εκείνος ήταν σα να ζούσε πια σε ένα παράλληλο σύμπαν, και απολάμβανε, με μία ασυνήθιστη λάμψη στα μάτια του, κάθε στιγμή.
Μωρέ, καλά λένε, ότι το Παρίσι είναι η πόλη του Φωτός!
Δική μου επιλογή, όταν έληξε εκείνος ο δαιμονισμένος τελικός του Παναθηναϊκού με τη Μπαρτσελόνα, ήταν να φτάσω αστραπιαία στον Γιαννάκη. Κανένας άλλος δε μ’ ενδιέφερε, και σα να μην είδα κανέναν άλλον στο διάβα μου!
Δικαιώθηκα διπλά, γιατί μού χάρισε την πιο σφιχτή αγκαλιά που μπορούσα ποτέ να φανταστώ από αθλητή. Και, συνάμα, φυλάκισα στη μνήμη μου εκείνη την έντονη λάμψη των ματιών του. Καλά-καλά δε θυμάμαι όλες τις κουβέντες που ανταλλάξαμε, όπως βηματίζαμε αγκαλιασμένοι κάτω από το ένα καλάθι του γηπέδου. Αλλά δε ξεχνώ ότι παραδέχτηκε πως τη δύναμη εκείνων των στιγμών την αποζητούσε σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του! Γι’ αυτό και δεν άφησε σε δάκρυα να θολώσουν τη ματιά του…
Και να φανταστείτε ότι ο «δράκος» δεν ήταν ο παίκτης που σημάδεψε τον θρίαμβο της ομάδας του. Ούτε πολλούς πόντους είχε πετύχει, σαν τον Αλβέρτη (17π.), ούτε σε νταμπλ-νταμπλ είχε φτάσει, όπως ο Ντομινίκ Ουίλκινς (16π., 10ρ.), ενώ του Βράνκοβιτς, και όχι δικό του, ήταν το μπλοκ που έμεινε στην Ιστορία ως επισφράγισμα του 67-66 για τον Παναθηναϊκό.
Κάθε άλλο, μάλιστα. Έξι δευτερόλεπτα πριν το φινάλε, ο Παναγιώτης σωριάστηκε με τη μπάλα στο παρκέ, υπό την (αντικανονική) πίεση των Καταλανών. Κόντεψε να καταστεί μοιραίος για τον Παναθηναϊκό, καθώς η γραμματεία δε σήμανε, ως όφειλε, λήξη χρόνου της ελληνικής επίθεσης, κι επέτρεψε στη Μπαρτσελόνα να ξεχυθεί προς το αντίπαλο καλάθι, αντί να της δοθεί η μπάλα από πλάγια, για να ξεκινήσει προσπάθεια απέναντι σε οργανωμένη άμυνα.
Εκείνη η παράβαση οδήγησε στην επόμενη, το αντικανονικό τάπωμα του Μοντέρο από τον Βράνκοβιτς, όπως και σε μία επιπλέον απόπειρα ανατροπής εκ μέρους των «μπλαουγράνα» (καθώς το χρονόμετρο κόλλησε στα 4.9 δευτερόλεπτα…), την οποία φρέναρε ο Γιαννάκης, απομακρύνοντας τη μπάλα από τα χέρια του Γκαλιλέα.
Ένα αλησμόνητο αλαλούμ, που όμοιό του δε ξανάγινε σε ευρωπαϊκό τελικό, ωστόσο κατέληξε με τη δίκαιη, πέρα ως πέρα (υπάρχει και η σχετική βούλα από τον Μπόρισλαβ Στάνκοβιτς, με δηλώσεις που έκανε λίγο καιρό αργότερα), απονομή του τροπαίου στον αλύγιστο αρχηγό του Παναθηναϊκού.
Μία εικόνα που κρεμόταν κάποτε, ως banner, από την οροφή του ΟΑΚΑ, αλλά κάποιοι μικροπρεπείς την αφαίρεσαν (!), όταν ο «δράκος» επέλεξε να γίνει προπονητής του Ολυμπιακού. Γι’ αυτούς και αν ΔΕΝ άξιζε να κλάψεις, Παναγιώτη…
ΥΓ: Με καμάρι γράψαμε τότε στις εφημερίδες μας, κάμποσοι απεσταλμένοι στο Παρίσι, ότι ανάψαμε πούρα θριάμβου τη νύχτα της 11 Απριλίου 1996, σ’ ένα παρισινό εστιατόριο! Ούτε τους εαυτούς μας τρέμαμε, ούτε κανέναν άλλον…
Ημιτελικοί
Παναθηναϊκός-ΤΣΣΚΑ: 81-71
Παναθηναϊκός (Μάλκοβιτς): Αλβέρτης 13, Βουρτζούμης 2, Οικονόμου 8, Κόρφας 8, Γιαννάκης, Βράνκοβιτς 8, Γουίλκινς 35 , Σταυρακόπουλος 7, Πετσάρσκι.
ΤΣΣΚΑ (Ερέμιν): Βέτρα 8, Νουόσου 12, Πανόφ 7, Κουντέλιν 7, Κορνέεφ 4, Μοργκούνοφ 3, Βαντέεφ, Καράσεφ 23, Κισούριν 7
Μπαρτσελόνα-Ρεάλ: 76-66
Μπαρτσελόνα (Ρενέσες): Χιμένεθ 8, Γκαλιλέα, Γκόντφρεντ 22, Φερνάντεθ 6, Μοντέρο 2, Ντίεθ 2, Μπος 2, Μαρτίνεθ 10, Καρνισόβας 24.
Ρεάλ (Ομπράντοβιτς): Γκαρθία, Λάσα 2, Αρλάουκας 22, Αντούνεθ 11, Σάντος 6, Μοράλες 2, Σάβιτς 15, Σμιθ 8.
Μικρός τελικός
ΤΣΣΚΑ-Ρεάλ: 74-73
ΤΣΣΚΑ (Ερέμιν): Βέτρα 22, Νουόσου 8, Πανόφ 13, Κουντέλιν 5, Κορνέεφ 6, Μοργκούνοφ, Καράσεφ 14, Κισούριν 6.
Ρεάλ (Ομπράντοβιτς) : Άμπαντ 4, Λάσα 2, Αρλάουκας 8, Αντούνεθ 3, Σάντος 16, Μοράλες 4, Σάβιτς 22, Σμιθ 14 .
Τελικός
Παναθηναϊκός-Μπαρτσελόνα: 67-66
Παναθηναϊκός (Μάλκοβιτς): Αλβέρτης 17, Γιαννάκης 9, Οικονόμου 10, Γουίλκινς 16, Βράνκοβιτς, Κόρφας 4, Σταυρακόπουλος 9, Βουρτζούμης 2.
Μπαρτσελόνα (Ρενέσες): Γκαλιλέα 10, Φερνάντεθ 15, Καρνισόβας 23, Χιμένεθ 9, Γκόντφριντ 9, Μοντέρο, Ντίεθ, Μπος, Φ. Μαρτίνεθ.