Ο MK στο SPORT24: “Η Φενέρ θα κερδίσει τον Ολυμπιακό – Γιαννακόπουλε δώσε μου συμβόλαιο στον Παναθηναϊκό”

Ο ΜΚ, ένας από τους πιο δημοφιλείς και δυναμικούς street basketball creators παγκοσμίως, βρέθηκε στο επίκεντρο στο πλαίσιο του “3on3 Road to Glory” της Novibet και μίλησε στο SPORT24 για τη διαδρομή του, τη φιλοσοφία του στο μπάσκετ και το πώς το one-on-one έχει διαμορφώσει την καριέρα και την ταυτότητά του.

Ο ίδιος αναφέρθηκε στη σύνδεσή του με τον Παναθηναϊκό, εξηγώντας ότι αισθάνεται την ομάδα κοντά του και ότι έχει ιδιαίτερη σχέση με τον σύλλογο και την κουλτούρα του, ενώ δεν έκρυψε ότι παρακολουθεί στενά το ευρωπαϊκό μπάσκετ και τις μεγάλες διοργανώσεις.

Παράλληλα, μίλησε για το Final Four της EuroLeague, δείχνοντας μεγάλο ενδιαφέρον για τη διοργάνωση και τη δυναμική των ομάδων που συμμετέχουν, τονίζοντας τη σημασία και το επίπεδο του θεσμού στο ευρωπαϊκό μπάσκετ.

Αναλυτικά τα όσα είπε στο SPORT24: 

Ας προσποιηθούμε πως κανείς δεν σε γνωρίζει. Πως σε λένε; 

“Μάθιου” 

Από που είσαι; 

“Είμαι από το Νιούμαρκετ, στο Οντάριο του Καναδά. Μια μικρή πόλη κοντά στο Τορόντο.Έχω και ελληνικές ρίζες. Ο παππούς και η γιαγιά μου είναι από την Άλωνα Φλώρινας, πάνω βόρεια. Μετακόμισαν στο Τορόντο και ουσιαστικά εκεί γεννήθηκε ο πατέρας μου, που είναι ο Έλληνας. Και η μητέρα μου είναι Βορειομακεδόνισσα”.

Έχεις επισκεφτεί αυτά τα μέρη;

“Φυσικά. Πήγα στο παλιό χωριό μου και τους ρώτησα αν γνώριζαν τους παππούδες μου. Τους ήξεραν κανονικά, ή τους είχαν γνωρίσει. Έφαγα στο ίδιο εστιατόριο, τα ίδια όλα. Είδα το παλιό τους σπίτι, τα πάντα. Είδα και την εκκλησία όπου παντρεύτηκαν”.

Θα έμενες μόνιμα εκεί;

“Νομίζω θα αγόραζα ένα σπίτι μόνο και μόνο για την ιδέα, αλλά δεν νομίζω ότι θα ζούσα ποτέ εκεί. Όχι, έχει πολύ κρύο. Εγώ μένω στην Κρήτη τώρα. Στο Ηράκλειο”.

Πόσο χρονών είσαι; 

“Είμαι 25 τώρα”.

Πότε ξεκίνησες να παίζεις μπάσκετ;

“Μόλις ξεκίνησα να περπατάω. Επτά μηνών είχα αυτό το μικρό μπασκετάκι και κάρφωνα και σούταρα σε αυτό.Μου βγήκε φυσικά. Δηλαδή ο μπαμπάς μου μού αγόρασε το καλάθι, οι γονείς μου γενικά, και η μαμά μου καθόταν εκεί και μου πάσαρε την μπάλα για να δει αν μπορούσα να παίξω. Εγώ απλώς την έπιανα και κάρφωνα. Ορκίζομαι. Αληθινή ιστορία. Έχω και φωτογραφίες”.

Παίζεις κάποιο άλλο σπορ;

“Ναι, είμαι πολύ καλός στον στίβο. Τρέχω 400 μέτρα, 200 μέτρα και 100 μέτρα. Ήμουν πρωταθλητής πολιτείας στη Βόρεια Καρολίνα. Λατρεύω επίσης το βόλεϊ, το μπάντμιντον, το pickleball. Τι άλλο μου αρέσει; Ποδόσφαιρο, αν θέλεις να το πεις έτσι. Πινγκ πονγκ. Γενικά τα πάντα, αγαπώ όλα τα αθλήματα, νομίζω”.

Γιατί επέλεξες να δημιουργείς περιεχόμενο για το μπάσκετ;

“Επειδή τραυματίστηκα παίζοντας ποδόσφαιρο. Ήμουν να παίξω για την επαρχιακή ομάδα μου όταν ήμουν περίπου 13 χρονών και έσπασα την κλείδα μου. Όταν συνέβη αυτό, ο πατέρας μου είπε: “Νομίζω ήρθε η ώρα να διαλέξεις ένα άθλημα που αγαπάς. Τι θέλεις να κάνεις;” Και εγώ είπα ότι απλώς αγαπώ περισσότερο το μπάσκετ. Ήμουν καλύτερος στο ποδόσφαιρο. Ήμουν καλύτερος και στον στίβο. Είχα προτάσεις να πάω σε συγκεκριμένα μέρη για κολέγιο, σε πολύ υψηλό επίπεδο, αλλά κάτι στο μπάσκετ είναι πιο διασκεδαστικό. Και όταν παίζω, φαίνεται και στο περιεχόμενο”.

Πότε σου ήρθε η ιδέα για το content creating;

“Έπαιζα παραδοσιακό μπάσκετ και, παρόλο που ήμουν καλός, πολύ μπροστά. Έπαιξα σε σοβαρά υψηλά επίπεδα, κολεγιακό, επαγγελματικό, prep school, όλα αυτά. Απλώς δεν ήταν ποτέ πραγματικά διασκεδαστικό. Διασκέδαζα μόνο όταν έπαιζα street basketball με τους φίλους μου, ξέρεις, σε γηπεδάκια, σε τυχαία μέρη. Και σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να το κάνω αυτό μπροστά στην κάμερα.

Πολλοί γνωστοί μου και φίλοι έφτιαχναν content και έβγαζαν χρήματα από αυτό. Οπότε το δοκίμασα. Και όταν το δοκίμασα, πέρασα την καλύτερη φάση της ζωής μου. Ήμουν η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου ως παίκτης. Μπορούσα να κάνω trash talk, καρφώματα, τρελά πράγματα, και το ερωτεύτηκα. Και το ίδιο έγινε και με όλους τους άλλους”.

Γιατί πιστεύεις πως το αγαπάς περισσότερο αυτό;

“Ελευθερία. Είναι σαν ποίηση όταν παίζεις, ξέρεις; Εφευρίσκω τυχαίες κινήσεις που δεν θα μπορούσες ποτέ να κάνεις σε έναν επαγγελματικό αγώνα. Να πετάω τη μπλούζα πάνω από το κεφάλι κάποιου, να χτυπάω την μπάλα στο κεφάλι του και μετά στο ταμπλό, καρφώματα, τρίποντα 360 μοιρών. Αν έκανα τρίποντο 360 μοιρών σε παιχνίδι της Euroleague, πιστεύεις ότι δεν θα με έκοβαν από την ομάδα; Από το πρώτο ή το δεύτερο λεπτό. “Βγες έξω τώρα!” Ακριβώς. Αλλά εγώ μπορώ πραγματικά να το κάνω αυτό. Και έχω την ελευθερία να διασκεδάζω με αυτό και να βάζω αυτά τα σουτ. Και αρέσει στον κόσμο, αρέσει και σε μένα, είναι διασκεδαστικό”.

Πότε κατάλαβες ότι το content αρχίζει να απογειώνεται για σένα; Ο καθένας μπορεί να ανεβάζει ό,τι θέλει, αλλά δεν είναι εύκολο να τραβήξεις κόσμο και να τους κάνεις να συνδεθούν μαζί σου. 

“Ναι. Νομίζω όταν άρχισε ο κόσμος να έρχεται και να παρακολουθεί. Δηλαδή, στα πρώτα μου ταξίδια στη Βραζιλία ή στην Κόστα Ρίκα, έπαιζα μονά. Και η ιδέα του one-on-one είναι κάπως παραδοσιακή. Είναι σαν ξέρεις, στην Ελλάδα παλιά με την πάλη, όλοι μαζεύονταν γύρω γύρω για να δουν ποιος είναι ο καλύτερος παλαιστής, ένας εναντίον ενός. Υπάρχει κάτι ιστορικό σε αυτό.

Όταν παίζεις one-on-one μπάσκετ, νιώθω το ίδιο συναίσθημα. Όλοι θέλουν να το δουν: ζωντανά, από κοντά ή σε βίντεο. Οπότε πιστεύω ότι ο συνδυασμός της ιδέας του one-on-one και της πραγματικής μάχης, το trash talk, το να δεις ποιος είναι πιο δυνατός, ποιος είναι καλύτερος, γι’ αυτό γίνεται τόσο viral και είναι εύκολο να γίνει viral”.

Τι πιστεύεις ότι είναι ξεχωριστό σε σένα; Τι θεωρείς ότι έχεις περισσότερο από τους άλλους;

“Νομίζω ότι ο καθένας μπορεί να κάνει αυτό που κάνω εγώ. Απλώς είναι πολύ δύσκολο να το κάνει. Είναι δύσκολο να κάνεις το πρώτο βήμα. Εγώ απλώς λατρεύω να νικάω. Λατρεύω να προκαλώ τον εαυτό μου. Αν κερδίσω ένα παιχνίδι one-on-one, δεν μου φτάνει. Θα προτιμούσα να κερδίσω πέντε συνεχόμενα, δέκα συνεχόμενα. Θα προτιμούσα να παίζω μέχρι να χάσω. Θα προτιμούσα να παίζω με ζέστη, με κρύο, να ταξιδεύω σε όλο τον κόσμο, να κάνω τα πράγματα δύσκολα για τον εαυτό μου ώστε να δοκιμάζομαι. Αυτό είναι το διαφορετικό. Φυσικά και έχω χάσει και σε αγώνες”.

Τι μάθημα έχεις πάρει από αυτό (από την ήττα);

“Έμαθα ότι είναι εντάξει να χάνεις. Αυτό είναι το μεγαλύτερο μάθημα. Δηλαδή, η ήττα είναι ωραία. Η ήττα είναι καλή γιατί σε προκαλεί ακόμα περισσότερο να μην ξαναχάσεις στο μέλλον”.

Ποιος ήταν ο πιο τρελός trash talker που έχεις αντιμετωπίσει;

“Κανείς, κανείς, κανείς δεν κάνει trash talk όπως εγώ, για κάποιο λόγο”.

Γιατί πιστεύεις ότι συμβαίνει αυτό; Δηλαδή τίποτα δεν μπορεί να σε προσβάλλει ή κανείς δεν μπορεί να φτάσει στο δικό σου επίπεδο σε αυτόν τον τομέα; 

“Είναι και τα δύο. Κανείς δεν μπορεί να κάνει trash talk όπως εγώ. Ακόμα κι όταν κάποιοι θεωρούνται οι καλύτεροι trash talkers, όπως για παράδειγμα ο Μάικλ Μπίζλεϊ. Όλοι λένε ότι είναι ο πιο τρελός trash talker. Έκανε ένα βίντεο για μένα και απλώς δεν ήταν καλό. Δεν μου κίνησε το ενδιαφέρον. Δεν ήταν αστείο. Και επίσης, δεν μου μπαίνει στο μυαλό. Μπορείς να πεις ό,τι θέλεις. Τα έχω ήδη ακούσει όλα πριν. Δεν μου κάνει τίποτα και μιλάω γενικά, όχι μόνο στο μπάσκετ.”

Ποιός ήταν τουλάχιστον ο πιο δύσκολος αντίπαλος;

“Ποιος είναι ο πιο δύσκολος αντίπαλος; Δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιον. Προσπαθώ να σκεφτώ. Πρέπει να μου δώσεις τουλάχιστον δέκα δευτερόλεπτα γιατί κάποιος θα πάρει τα εύσημά του τώρα.

Το μόνο πράγμα που κάνει ένα παιχνίδι one-on-one δύσκολο για μένα είναι το πλήθος, η ατμόσφαιρα. Έχω παίξει με σοβαρούς παίκτες, επαγγελματίες, νεαρά ταλέντα, θρύλους, οποιονδήποτε. Και στο τέλος της ημέρας, είναι απλώς εγώ και αυτοί. Δεν έχει σημασία. Δεν είναι πραγματικά δύσκολο. Δεν υπήρξε ποτέ κάποιος συγκεκριμένος αντίπαλος που να μην μπορώ να μαρκάρω. Αλλά η ατμόσφαιρα μπορεί καμιά φορά να με κάνει να χάσω. Παίζοντας σε ακραία ζέστη ή σε ακραίες συνθήκες, μετά από δέκα παιχνίδια συνεχόμενα, είναι σχεδόν μοιραίο ότι κάποια στιγμή θα χάσεις”.

Ας περάσουμε και στη EuroLeague. Θα ήθελες να παίξεις; 

“Πιστεύω ότι θα προτιμούσα και να παίζω εκεί, γιατί έχει λιγότερα παιχνίδια από το NBA, αλλά είναι πιο έντονη και πιο παθιασμένη. Αντιπροσωπεύει πλήρως αυτό που κάνω εγώ στο one-on-one, απλώς σε συνθήκες πέντε εναντίον πέντε. Οι φίλαθλοι το λατρεύουν. Φωνάζουν, γίνεται χαμός. Σημαίνει κάτι. Υπάρχει συναίσθημα. Το λατρεύω. Οπότε ναι, θα έπαιζα, αλλά το συμβόλαιο πρέπει να είναι σωστό. Πρέπει να αξίζει πραγματικά”.

Σε έχουμε δει πολλές φορές με φανέλες του Παναθηναϊκού, αυτή θα ήταν μια από τις επιλογές σου; 

“DPG, δώσε μου το συμβόλαιό μου! Ξέρεις τι εννοώ; Δεν χρειάζομαι καν χρήματα. Δώσε μου μια πράσινη Ferrari ή κάτι τέτοιο. Για να πηγαίνω με αυτήν στην προπόνηση. Όταν ήμουν μικρός, ένας φίλος μου από τη Σερβία φορούσε φανέλα του Παναθηναϊκού. Και τη βλέπω και του λέω: “Γιατί φοράς αυτή τη φανέλα; Τι είναι αυτό το τεράστιο όνομα;” Και μου λέει: “Τι; Δεν ξέρεις αυτή την ομάδα;” Του λέω “Όχι”. Και μου απαντά: “Είναι η ομάδα σου”. Και λέω: “Τι εννοείς;” Μεγαλώνοντας, το αγαπημένο μου χρώμα ήταν το πράσινο, εντελώς συμπτωματικά. Και απλώς ένωσα αυτά τα δύο πράγματα. Άρχισα να γνωρίζω ανθρώπους που υποστηρίζουν τον Παναθηναϊκό, να μου μαθαίνουν την κουλτούρα τους, το πάθος τους. Μου αρέσει ο ιδιοκτήτης, μου αρέσει ο DPG. Νομίζω ότι είναι αστείος, έντονος, ιδιαίτερος χαρακτήρας. Οπότε υπάρχουν τόσα πράγματα γύρω από τον Παναθηναϊκό που μου αρέσουν,  η Gate 13 και πολλά άλλα. Νομίζω ότι θα έπρεπε να παίξω εκεί. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να παίξω για τον Ολυμπιακό. Όχι επειδή δεν μου αρέσει. Απλώς συνδέομαι με τον Παναθηναϊκό. Αγαπημένο χρώμα ήταν γραφτό”.

Είπες λοιπόν ότι βλέπεις Euroleague. Τι έχεις να πεις για το Final Four τώρα και το Game 5; Αν είδες τη σειρά του Παναθηναϊκού.

“Είμαι πολύ απογοητευμένος. Παίξαμε στο Final Four του Άμπου Ντάμπι και η ομάδα μου δεν είναι εκεί. Είμαι απογοητευμένος που έχασαν. Πιστεύω ότι έπρεπε να είχαν κερδίσει. Νομίζω ότι υπήρχε υπερβολικό δράμα γύρω από την κατάσταση. Αλλά θα πω ότι, πηγαίνοντας στο Final Four, βρίσκομαι σε πολύ δύσκολη θέση, γιατί είμαι μεγάλος υποστηρικτής, ambassador και συνεργάτης της EuroLeague. Οπότε είναι δύσκολο για μένα να διαλέξω ποιος θα κερδίσει. Πιστεύω ότι θα είναι καταπληκτικό”. 

Ποια είναι η άποψη σου για τις τέσσερις ομάδες; 

“Η Φενέρμπαχτσε θα κερδίσει τον Ολυμπιακό. Ο Ολυμπιακός έχει τεράστια πίεση να κερδίσει τώρα, γιατί είναι η πιο εύκολη ευκαιρία του να πάρει τον τίτλο. Ας είμαστε ειλικρινείς. Και νομίζω ότι εξαιτίας αυτής της πίεσης θα “σπάσουν”. Και εγώ θα είμαι εκεί για να βεβαιωθώ ότι δεν θα κερδίσουν.”

Και για το ζευγάρι Ρεάλ – Βαλένθια;

“Κάπως θέλω να κερδίσει η Βαλένθια , γιατί απέκλεισε τον Παναθηναϊκό. Τουλάχιστον θα μπορώ να πω ότι χάσαμε από τους πρωταθλητές. Το να σου πω τη Ρεάλ Μαδρίτης είναι η εύκολη απάντηση. Είναι σπουδαία ομάδα, φανταστικός οργανισμός. Έχουν τραυματισμούς όμως. Εγώ πάω με τη Βαλένθια. Είναι το αουτσάιντερ, σωστά; Δεν υποτίθεται ότι πρέπει να κερδίσει. Είναι δηλαδή η ομάδα που δεν περιμένει κανείς. Ακριβώς. Θέλω τη Βαλένθια. Νομίζω θα ήταν φοβερό αν κέρδιζε. Θέλω τελικό Βαλένθια – Ολυμπιακός. Πιστεύω ότι η τουρκική ομάδα θα κερδίσει τον Ολυμπιακό, αλλά ο Ολυμπιακός ίσως περάσει με κάποιο τρόπο. Βαλένθια – Ολυμπιακός στον τελικό και η Βαλένθια να πάρει το Final Four”.

Ας επιστρέψουμε σε σένα. Ποιο είναι το μακροπρόθεσμο όραμά σου; Δηλαδή σε δέκα χρόνια από τώρα, τι πιστεύεις ότι θα κάνεις;

“Θα κάνω πάρα πολλά πράγματα. Κάνω ήδη πολλά πέρα από το μπάσκετ. Δημιουργώ και σκηνοθετώ ταινίες, παίζω σε ταινίες, κάνω μουσική, κάνω λίγο modeling. Δημιουργώ πολλά πράγματα. Είναι πάρα πολλά. Γράφω βιβλία, έχω και βιβλίο που βγαίνει σύντομα. Αλλά όσον αφορά ειδικά το μπάσκετ, ουσιαστικά επαναστατούμε το παιχνίδι. Έχω δημιουργήσει μια λίγκα one-on-one. Φαντάσου κάτι σαν το FIBA 3×3 αλλά για μονά παιχνίδια”.

Κάποιοι λένε ότι όταν κάνεις πάρα πολλά πράγματα, δεν μπορείς να συγκεντρωθείς σε ένα και να το τελειοποιήσεις. Ποια είναι η γνώμη σου; 

“Συμφωνώ με αυτό, εκτός αν έχεις δυνατό σύστημα και δυνατή ομάδα. Και η ομάδα μου είναι όλοι οι καλύτεροί μου φίλοι και τα μέλη της οικογένειάς μου. Ξέρεις, οι φίλοι και η οικογένειά μου δεν παίρνουν “αναρρωτικές άδειες”. Καταλαβαίνεις τι εννοώ; Αν δουλεύω για τον καλύτερό μου φίλο, δεν πρόκειται να πάρω άδεια. Αυτή η δυνατή οικογενειακή ενότητα που έχω κάνει τα πάντα πιο εύκολα. Όλα αυτά που τρέχω, όλοι ασχολούνται ταυτόχρονα με αυτά. Οπότε είναι πολύ εύκολο να γίνονται τα πράγματα. Κανένα πρόβλημα”.

Πάμε σε γρήγορες fun ερωτήσεις. NBA παίκτης που θα ήθελες περισσότερο να παίξεις one-on-one αυτή τη στιγμή. 

“Συνήθως δίνω πάντα την ίδια απάντηση, οπότε θα πω κάτι διαφορετικό. Συνήθως λέω τον Ντίλον Μπρουκς, αλλά ξέρω ότι μάλλον θα παίξουμε αυτό το καλοκαίρι. Νομίζω θα ήταν “κακός εναντίον κακού”. Θα ήθελα πολύ να γίνει. Θα ήταν τρομερό matchup. Αλλά αυτή τη στιγμή θα ήθελα να προκαλέσω τον εαυτό μου απέναντι στον Βίκτορ Γουεμπανιαμά”. Γιατί εκεί πραγματικά όλα είναι εναντίον μου. Δεν νομίζω ότι μπορώ να κερδίσω. Είναι η πρώτη φορά που λέω “δεν νομίζω ότι μπορώ να νικήσω”. Νομίζω ότι είναι πρακτικά αδύνατο, αλλά φαντάσου αν… “.

Ποτέ δεν ξέρεις. Αγαπημένο μπασκετικό παπούτσι;

“Ωω… είναι δύσκολο μόνο επειδή αυτή τη στιγμή είμαι σε συζητήσεις. Είμαι ανάμεσα σε Nike και Adidas για το ποιος θα με υπογράψει”.

Πες έστω χρώμα ή κάτι τέτοιο, για να είσαι ασφαλής.

“Θα σου πω το αγαπημένο μου παπούτσι όλων των εποχών. Τα Nike Kobe 8. Με αυτά έχω κάνει τα καλύτερα παιχνίδια μου. Είναι τα αγαπημένα μου μπασκετικά παπούτσια όλων των εποχών”.

Ποια είναι η πιο δύσκολη πόλη που έχεις παίξει;

“Η πιο δύσκολη πόλη για να παίξεις μπάσκετ πρέπει να είναι μάλλον κάπου στη Βραζιλία, γιατί είναι επικίνδυνα. Δεν μιλάνε αγγλικά, οπότε είναι πολύ δύσκολο. Μιλάω πορτογαλικά, οπότε μπορώ κάπως να συνεννοηθώ. Αλλά είναι επικίνδυνα. Είναι τρομακτικό όταν άνθρωποι σε απειλούν στο γήπεδο με όπλα και τέτοια πράγματα. Είναι τρομακτικό. Οπότε θα έλεγα ότι είναι ίσως το πιο δύσκολο μέρος”.

Πόσες γλώσσες μιλάς;

“Μιλάω περίπου δέκα γλώσσες. Απλώς… πολύ άσχημα!”. 

Ένας παίκτης που έχεις μελετήσει περισσότερο;

Μεγαλώνοντας, μελετούσα ένα μείγμα στυλ ανάμεσα στον Τζέισον Γουίλιαμς, τον “White Chocolate”, τον Ράσελ Γουέστμπρουκ, τον Ντέρικ Ρόουζ και μετά τη νοοτροπία του Κόμπι Μπράιαντ ή του Μάικλ Τζόρνταν. Αυτή είναι ουσιαστικά η δική μου “starting five”.

Αγαπημένο φαγητό;

“Αγαπημένο φαγητό είναι κάθε μέρα σουβλάκια. Και ελληνικά παϊδάκια αρνιού. Όταν πας σε χωριό στην Κρήτη, θα φας το καλύτερο φαγητό της ζωής. Δεν έχω καν κρητικές ρίζες, αλλά μένω εκεί. Είναι το καλύτερο φαγητό στον κόσμο “.

Αν δεν μπορούσες να μετακομίσεις ποτέ ξανά, πού θα έμενες για όλη σου τη ζωή;

“Κρήτη. Ελλάδα. Κρήτη, Ελλάδα”.

Και πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου με μία πρόταση;

“Θα έλεγα “πανταχού παρών”. Δηλαδή ότι είσαι εκεί συνεχώς. Αν δεν είμαι στο γήπεδο, πάλι είμαι στο γήπεδο. Αν δεν είμαι στο σπίτι του φίλου μου, είμαι ακόμα εκεί πνευματικά. Πάντα παρακολουθώ. Η παρουσία μου είναι πάντα εκεί, είτε με καλό είτε με κακό τρόπο. Αλλά το αποδέχομαι και το αγαπώ”.

Ήσουν πάντα έτσι ή έμαθες να είσαι έτσι;

“Νομίζω ότι ήμουν πάντα έτσι, γιατί είμαι άνθρωπος που συνδέεται με άλλους. Μου αρέσει να συνδέομαι με ανθρώπους. Δεν ήταν καν προγραμματισμένο να κάνουμε αυτή τη συνέντευξη, αλλά είδα ότι είσαι δημοσιογράφος και είσαι φανταστική. Οπότε ήθελα να συνδεθώ μαζί σου. Άρα τώρα είμαστε και οι δύο “omnipresent”. Το ίδιο πράγμα. Χαιρετάω τους πάντες, γνωρίζω όποιον μπορώ”.

Τι έχεις να πεις για το event της Novibet; 

“Η Novibet είναι ένας από τους μεγαλύτερους υποστηρικτές μου εδώ και καιρό. Ακόμα κι από την αρχή, όταν πρωτοξεκινούσα, μου έδειξαν αγάπη. Ο CEO είναι φοβερός άνθρωπος. Είμαι φίλος με την κόρη του — είναι πολύ καλή νεαρή παίκτρια με προοπτικές.

Οπότε υπάρχουν αυτοί οι οικογενειακοί δεσμοί, αυτή η φιλία πρώτα απ’ όλα, και μετά… κοίτα το μέρος: απίστευτο γήπεδο στο κέντρο της Athens. Έχουμε συνεργαστεί μαζί τους στη Βραζιλία, παντού. Υπήρχε μόνο αγάπη και ξέρουν πώς να οργανώνουν ένα event”.

Πες κοιτάζοντας την κάμερα μία ελληνική φράση, ό,τι θέλεις, για να αποχαιρετήσουμε τον κόσμο.

“Δεν θα πω “αντίο”, αλλά θα πω…”Ελλάδα, σ’ αγαπώ” Και επίσης θα πω τώρα αμέσως: “Freddo espresso!” Τώρα αμέσως. Το χρειάζομαι. Και νομίζω ότι όλοι εδώ συμφωνούν”.