Μόσχα 2005: Ο Λόνι στην Γυμναστική Ακαδημία

Του Γιάννη Ντεντόπουλου

Η πρώτη και τελευταία ανέμελη συμμετοχή του Παναθηναϊκού, ο διδακτικός εκτροχιασμός του τραίνου της ΤΣΣΚΑ , το ιστορικό repeat της τρομερής Μακάμπι του Πίνι Γκέρσον, το three peat του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους και η αναρρίχηση του ξεχωριστού Νέστορα Κόμματου στην κορυφή της Ευρώπης, συνέθεσαν το πορτραίτο ενός αλλόκοτου final four, όπως αυτό που εξελίχθηκε το 2005 στην Μόσχα, στην επιβλητική « Olympiysky Arena.»

Η πρόκριση του Παναθηναϊκού, σήμανε την επιστροφή του στο καρέ των διεκδικητών τρία χρόνια μετά την επική κατάκτηση του τροπαίου στην Μπολόνια (2002). Είχαν μεσολαβήσει δυο σεζόν υποχρεωτικής ύφεσης, όπως εκφράστηκε με την αναγκαστική μετακόμιση της έδρας του στο κλειστό του Σπόρτιγκ γιατί το ΟΑΚΑ έπρεπε να φρεσκαριστεί για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.

Οι «πράσινοι» του Ομπράντοβιτς, βρίσκονταν στην διαδικασία εκπαίδευσης του κορμού (Διαμαντίδης, Χατζηβρέττας, Τσαρτσαρής και σία), πάνω στο οποίο βασίστηκαν για να κατακτήσουν τις κούπες του 2007, του 2009 και του 2011. Στην μονομαχία του ημιτελικού με την κάτοχο του τίτλου Μακάμπι, δεν ήταν το φαβορί.

Συν τοις άλλοις η παρουσία της σαρωτικής, μέχρι αποδείξεως του εναντίου, ΤΣΣΚΑ του Ντούσαν Ίβκοβιτς, και μάλιστα μέσα στο σπίτι της έδινε την αίσθηση ότι όλοι ταξιδέψαμε στη ρωσική πρωτεύουσα, απλά και μόνο για να παρακολουθήσουμε το τελετουργικό της στέψης.

Για όλους αυτούς τους λόγους, κανένας στον Παναθηναϊκό δεν έδειχνε ότι ένιωθε πίεση. Φάνηκε από τον τρόπο που αντιμετώπισε τον –λίγο πολύ- αναμενόμενο αποκλεισμό από την Μακάμπι, ο Θανάσης Γιαννακόπουλος. Όχι μόνο δεν τα έβαψε μαύρα, αλλά έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να κάνει την περαιτέρω διαμονή του στη Μόσχα, όσο το δυνατόν πιο ευχάριστη. Την παραμονή του μικρού τελικού (και του τελικού φυσικά) όποιο ‘Ελληνα έβρισκε μπροστά του τον καλούσε για ένα ποτό. Ακόμη και όσους τους ρεπόρτερ Ολυμπιακού. Σκεφτείτε τι θα έκανε αν έφευγε με την κούπα;

Μέσα σε αυτή την εύθυμη ατμόσφαιρα, εντελώς αναπάντεχα, βρεθήκαμε να παρακολουθούμε έναν δραματικό μικρό τελικό, με αντίπαλο την ταπεινωμένη και απογοητευμένη ΤΣΣΚΑ του Παπαλουκά και του Ντικούδη, που κρίθηκε στην δεύτερη παράταση! Με 28 πόντους του Μάικ Μπατίστ κι ένα κλέψιμο που εξελίχθηκε σε λέι απ του κορυφαίου αμυντικού της χρονιάς , Δημήτρη Διαμαντίδη λύθηκε ο γόρδιος. Ο Παναθηναϊκός επικράτησε 94-91 και κατέλαβε την 3η θέση, αφήνοντας τους Μοσχοβίτες να πενθούν για την παταγώδη αποτυχία, την οποία πλήρωσε με την απομάκρυνσή του ο «Ντούντα».

Εξίσου αναπάντεχα, εξελίχθηκε η φάση του αγώνα, ού μη και ολόκληρου του final four. Μετέδιδα το ματς για την πάλε ποτέ ΕΡΑ ΣΠΟΡ, μαζί με τον Κώστα Σωτηρίου. Δυο θέσεις πιο μπροστά ήταν το block της Nova με τον αείμνηστο Φίλιππο Συρίγο. Ανάμεσα μας, ακριβώς μπροστά δηλαδή, είχε εγκατασταθεί ο πάντα ετοιμόλογος Γιωργής Μπουσβάρος.

Προς το τέλος της κανονικής διάρκειας, βλέπουμε τον Ομπράντοβιτς να σηκώνει από τον πάγκο τον θηριώδη Αμερικανό Λόνι Μπάξτερ τον οποίο σημειωτέον δεν είχε χρησιμοποιήσει ούτε δευτερόλεπτο στον ημιτελικό με την Μακάμπι. Με την άκρη του ματιού μου διαπιστώνω ότι ο Γιωργής είχε αρχίσει να ανακατεύει τα στατιστικά του και να …φορτώνει. Με τον Συρίγο δεν μπορούσε να μιλήσει γιατί ήταν συνεχώς στον… αέρα. Γύριζε δεξιά, γύριζε αριστερά λες και έψαχνε κάποιον να ξεφουρνίσει κάτι που τον έπνιγε. Εκείνη την ώρα, την περιγραφή στο ραδιόφωνο την έκανε ο Κώστας , οπότε εκμεταλλεύτηκα την ευκαιρία, έβγαλα τα ακουστικά και τον ρώτησα: «Τί έγινε ρε Γιωργή, χάσαμε τίποτα;»

Και με ένα ύφος που δίσταζε μεταξύ απορίας και εκνευρισμού, μου ξεφούρνισε: « Μπορείς να μου πεις γιατί τον βάζει τώρα (σσ: το Μπάξτερ); Για να πάρει τα μόρια και να μπει στην Γυμναστική Ακαδημία;»

Δεν ξέρω αν αυτή η ατάκα ήταν μια ακόμη αφορμή για να κοπούν τα προνόμια στους αθλητές, ξέρω ότι για τα επόμενα πέντε λεπτά δεν μπορούσα να τιθασεύσω το νευρικό γέλιο που με έπιασε. Μέχρι να ξεκινήσει ο μεγάλος τελικός μεταξύ της ΤΑΟΥ και της Μακάμπι, όλο το ελληνικό δημοσιογραφικό λόμπι κρατούσε την κοιλιά του. Δεν θα συγχωρούσα τον εαυτό μου αν τέτοια ατάκα την κρατούσα σε στενό κύκλο. Και η παρέα το εκτίμησε δεόντως.

Ορόσημο

Πάντως το Βατερλό της ΤΣΣΚΑ, η οποία προκρίθηκε στην τελική φάση με το εκκωφαντικό ρεκόρ: 21-1, απετέλεσε ορόσημο. Έκτοτε, οι προπονητές άρχισαν να προβληματίζονται και να συνειδητοποιούν πόσο επικίνδυνο είναι να φτάνεις σε τόσο κρίσιμα παιχνίδια καλπάζοντας. Να αναλογίζονται πόσο ανεξέλεγκτη μπορεί να γίνει η ανασφάλεια που νιώθεις, αν κάτι στραβώσει την κρίσιμη στιγμή. Πόσω μάλλον όταν παίζεις στην έδρα σου και η πίεση πολλαπλασιάζεται. Φάνηκε πολύ περισσότερο από το γεγονός ότι ακόμη κι ένας πολύπειρος προπονητής, όπως ο Ίβκοβιτς δεν κατάφερε να το διαχειριστεί.

Η ΤΑΟΥ στην ουσία δούλεψε για την Μακάμπι. Κέρδισε τις εντυπώσεις και την συμπάθεια , όχι μόνο γιατί έβγαλε έξω το θηρίο, αλλά και γιατί νίκησε την απερίγραπτη διαιτησία του ημιτελικού. Τσανίδης, Μπραζάουσκας και Ανκαραλί έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να βοηθήσουν τους Ρώσους να βρουν τα πατήματά τους. Τελικά, το μόνο που κατάφεραν ήταν να εκτεθούν ανεπανόρθωτα και παράλληλα να κάνουν την αποτυχία της «αρκούδας» ακόμη μεγαλύτερη.

Η απελευθερωμένη Μακάμπι, στον τελικό έδωσε μια τρομερή παράσταση, παίζοντας το δικό της μπάσκετ: Περισσότερο αμερικανικό και λιγότερο ευρωπαϊκό. Ο χρυσοδάκτυλος Σαρούνας Γιασικεβίτσιους, στα ντουζένια του κατέκτησε το τρίτο συνεχόμενο τρόπαιο μετά από εκείνα του 2003(Μπαρτσελόνα) και του 2004(Μακάμπι). Κατεύθυνε με μαεστρία μια εκπληκτική ομάδα στην οποία έλαμπαν αστέρια όπως ο Πάρκερ, ο Μπαστόν, ο Βούισιτς, ο Σαρπ. Το πρώτο repeat μετά από εκείνο της Γιουγκοπλάστικα ήταν γεγονός.

Όπως ήταν γεγονός ότι ανάμεσα από αυτή την «κίτρινη λαίλαπα» ξεπετάχτηκε ένας Έλληνας έβαλε και την δική του υπογραφή. Ο Νέστορας Κόμματος. Μη φανταστείτε ότι η συμμετοχή του ήταν διακοσμητική. Κάθε άλλο. Ειδικά στο δύσκολο πρώτο ημίχρονο του τελικού αποδείχθηκε άσος στο μανίκι του Γκέρσον. Ήταν αυτός που βρέθηκε τέσσερις φορές στην υπερφόρτωση και με τα τρία τρίποντα που έσταξε από την γωνία ,πανικόβαλε την κλειστή άμυνα που επιχείρησε να στήσει ο Ντούσκο Ιβάνοβιτς.

Το ωραίο ήταν ότι στο τέλος, περικυκλωμένος από όλους μας, μίλαγε λες και είχε τελειώσει ένα εύκολο ματσάκι της Ε.Σ.ΚΑ.Θ. Περισσότερο τον καημό του για την Εθνική ήθελε να εκφράσει, με το επιχείρημα ότι ήταν ο σουτέρ που ( όλοι υποστήριζαν ότι) έλλειπε και ότι δεν ήταν δα και τόσο αδύναμος στην άμυνα, ώστε για να μην προκαλεί το ενδιαφέρον του Παναγιώτη Γιαννάκη.

«Δεν ξέρω αν ήμουν ο MVP του πρώτου ημιχρόνου, ξέρω ότι στο δεύτερο ημίχρονο έπαιξα και άμυνα, όπως μου ζήτησε ο κόουτς» υποστήριξε. Και μπήκε στο «ψητό». «Θέλω να παίξω στην Εθνική. Πλέον, περιμένω τηλέφωνο.» Το τηλέφωνο δεν χτύπησε, το ίδιο καλοκαίρι η Εθνική κατέκτησε το χρυσός το Ευρωμπάσκετ του Βελιγραδίου χωρίς σουτέρ, αλλά ο «Νες»είχε προλάβει να στείλει και τα υπόλοιπα μηνύματά του: «Θέλω να ανέβει η ΑΕΛ στην πρώτη Εθνική. Χαιρετίσματα στην όμορφη Θεσσαλονίκη» . Κι έτρεξε να προλάβει τους υπόλοιπους συμπαίκτες του για να ανέβουν στο πόντιουμ του νικητή.

Ημιτελικοί

Μακάμπι Τελ Αβίβ-Παναθηναϊκός 91-82

Μακάμπι Τελ Αβίβ: Μπαστόν 14, Σαρπ 20 (3), Βούισιτς 11, Πάρκερ 13 (1), Σέλεφ 2, Μπερστάιν 14 (1), Γιασικεβίτσιους 13 (1), Κόμματος 2, Γκριν 2.

Παναθηναϊκός: Αλβέρτης 10 (1), Καλαϊτζής, Λάκοβιτς 4, Μπατίστ 2, Φέμερλινγκ 4, Χατζηβρέττας 9 (1), Τσαρτσαρής 4, Διαμαντίδης 16 (2), Σκεπάνοβιτς 16 (2), Κουτλουάι 17 (4).

ΤΣΣΚΑ Μόσχας-Τάου 78-85

ΤΣΣΚΑ Μόσχας: Γκρέιτζερ 5 (1), Μόνια 6 (2), Ντικούδης 13, Παπαλουκάς 9, Χόλντεν 20 (4), Μπράουν 12 (1), Πανόφ, Αντερσεν 10, Μιούρσεπ 3, Σαβρασένκο.

Ταού Κεράμικα: Γκαμπίνι 7 (1), Πριγκιόνι 9 (1), Ματσιγιάουσκας 23 (2), Καλντερόν 13 (2), Νταβίντ 11, Χάνσεν 3 (1), Βιντάλ 4, Σκόλα 10, Σπλίτερ, Μπετς 5.

Μικρός τελικός: ΤΣΣΚΑ Μόσχας-Παναθηναϊκός 91-94

Τελικός

Μακάμπι Τελ Αβίβ-Ταού Κεράμικα 90-78

Μακάμπι Τελ Αβίβ: Σαρπ, Γκριν, Μπαστόν 18, Βούισιτς 13, Ντοτάν 1, Φανάν, Σέλεφ, Πάρκερ 12, Χαλπερίν 2, Γιασικεβίτσιους 22 (3)), Μπερστάιν 8 (2), Κόμματος 13 (3).

Ταού Κεράμικα: Νταβίντ 4, Ματσιγιάουσκας 13, Χάνσεν 13 (3), Σκόλα 21, Καλντερόν 16 (3), Μπετς, Βιντάλ 5, Σπλίτερ 7, Πριτζιόνι.