Με χαλασμένο μυαλό και κακές επιλογές

Η νέα εκτός έδρας ήττα στην EuroLeague , έφερε τον Παναθηναϊκό Superfoods ακόμη πιο μακριά από την πέμπτη θέση της κατάταξης, που μοιάζει ο πιο ρεαλιστικός στόχος του -αυτή τη στιγμή. Οι “πράσινοι” απέτυχαν να διαχειριστούν το πνευματικό κομμάτι, αντιθέτως με ό,τι είχαν κάνει πριν από δέκα ημέρες στο ΣΕΦ.

Το μονοπάτι του ντέρμπι στο φαληρικό στάδιο δεν “πατήθηκε” δεύτερη φορά, κι αυτό έφερε μια ακόμη ήττα, τη στιγμή που το “τριφύλλι” έδειξε ικανό να κάνει το κάτι παραπάνω, σε ένα γήπεδο που είχαν χάσει ήδη η ΤΣΣΚΑ Μόσχας, η Ρεάλ Μαδρίτης και η Φενέρμπαχτσε.

Το EuroLeague Greece προσεγγίζει την αναμέτρηση του Βελιγραδίου, εστιάζοντας σε πέντε σημεία.

1. Μπήκε με χαλασμένο μυαλό

Το μείζον που απασχολεί δεν είναι η ήττα από τον Ερυθρό Αστέρα, αλλά το πρόβλημα που παρουσιάζουν οι “πράσινοι” στο πνευματικό κομμάτι επί μακρώ. Δεν είναι η πρώτη φορά που μπήκαν σε αγώνα δίχως την απαιτούμενη συγκέντρωση, όπως επίσης δεν “έκλεισαν” έναν αγώνα με τον δέοντα τρόπο. Η ατμόσφαιρα που συνάντησαν άλλωστε στο Βελιγράδι, απαγόρευσε οτιδήποτε άλλο από τα… βασικά.

Τι είναι αυτό; Παιχνίδι κοντά στο καλάθι, προστασία της ρακέτας, εξασφάλιση του ριμπάουντ και αιφνιδιασμός, όποτε δινόταν η ευκαιρία. Τρεις φορές άνοιξε αιφνιδιασμό το “τριφύλλι” στην α’ περίοδο, ισάριθμες ήταν αυτές που βρήκε τον στόχο, παίρνοντας 7 πόντους (δύο δίποντα, ένα τρίποντο) από αυτό το στατιστικό κομμάτι. Πέραν αυτών όμως, ουδέν στη συνέχεια του αγώνα!

Ένα παιχνίδι που έμοιαζε σε μεγάλο βαθμό με αυτά που έδωσε ο Παναθηναϊκός στο ΣΕΦ, εκτυλίχθηκε με αντιστρόφως ανάλογο τρόπο από τον δέοντα. Θέλετε να πάρουμε ως μέτρο σύγκρισης τον ημιτελικό του Κυπέλλου Ελλάδος, που κατέληξε στην “πράσινη” πλευρά;

Στο ΣΕΦ, φόρτωναν διαρκώς παιχνίδι κοντά στο καλάθι -με κύριο εκφραστή τον Γιάννη Μπουρούση. Ο διεθνής σέντερ πόσταρε τέσσερις (!) φορές μέχρι το 3’02”, μετρώντας ένα καλάθι και δύο κερδισμένα φάουλ. Αντίθετα, στην Aleksandar Nikolic Hall πήρε για πρώτη φορά την μπάλα με πλάτη στο 4’00”, κερδίζοντας το φάουλ. Σημείωση: με το που πήρε την μπάλα στα χέρια του, η ρακέτα γέμισε από ερυθρόλευκες φανέλες.

Αντίθετα, οι γηπεδούχοι προτίμησαν να ακουμπήσουν την μπάλα στο low post τρεις φορές, ενόσω “έχτιζαν” το +16 (16-0 του 5’25”). Δύο φορές ο Λούκα Μίτροβιτς και μία ο Όγκνιεν Κούζμιτς έκαναν τη δουλειά τους, προσφέροντας εφτά πόντους στην ομάδα τους σε αυτό το διάστημα.

Αυτό αποτελεί μια ένδειξη του πόσο διαφορετικά διαχειρίστηκαν οι “πράσινοι” δύο αγώνες με αρκετά όμοια στοιχεία (ατμόσφαιρα, ένταση, πίεση). Δεν είναι όμως το μοναδικό εκ των στοιχείων που καταδείκνυαν την αδυναμία τους να πάνε το παιχνίδι στα δικά τους μέτρα, εκεί που θα ένιωθαν πιο άνετα.

Για παράδειγμα, δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως τα ποσοστά τους σε α’ και δ’ περίοδο ήταν απογοητευτικά. Πιο συγκεκριμένα, οι παίκτες του Τσάβι Πασκουάλ είχαν 1/7 δίποντα και 4/8 τρίποντα στην εκκίνηση του αγώνα, ενώ στην τελική του ευθεία έμειναν στα 3/6 δίποντα, 1/6 τρίποντα και 1/4 βολές.

2. Το άβατο της ρακέτας

Το κυριότερο κομμάτι στα “πρέπει” του Ντέγιαν Ράντονιτς στην αναμέτρηση ήταν η ρακέτα. Αυτή ήθελε να προστατεύσει πάνω απ όλα ο προπονητής του Ερυθρού Αστέρα, ωθώντας τον Παναθηναϊκό να προτιμήσει τα περιφερειακά σουτ. Γνωρίζει καλά άλλωστε πως είναι δύσκολο για μια ομάδα να σουτάρει με καλά ποσοστά από τα 6μ75 στο γήπεδο της ομάδας του, με τόσο “καυτή” ατμόσφαιρα.

Εκ των πραγμάτων δικαιώθηκε απόλυτα, αφού ουδέποτε απειλήθηκε επί της ουσίας από τα περιφερειακά σουτ των “πρασίνων”. Με εξαίρεση τον Κένι Γκάμπριελ άλλωστε, οι υπόλοιποι δεν “πόνεσαν” την “ερυθρόλευκη” άμυνα επί της ουσίας, παρά ανά περιόδους.

Ειδικά στις διεισδύσεις του Μάικ Τζέιμς, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, ο βραχύσωμος γκαρντ του “τριφυλλιού” έβρισκε απέναντί του ένα τοίχος από ερυθρόλευκες φανέλες.

Ένα φαινόμενο που δεν περιορίστηκε στις δικές του περιπτώσεις, αλλά αφορούσε την εν γένει εικόνα της άμυνας του Ερυθρού Αστέρα. Ο Ντέγιαν Ράντονιτς είχε “διαβάσει” το γεγονός πως οι περισσότεροι εκ των χθεσινών του αντιπάλων δεν ψάχνουν την kick out πάσα στην περιφέρεια, παρά επικεντρώνουν την προσοχή τους στο να τελειώσουν τις φάσεις που θα τους παρουσιαστούν. Όπως για παράδειγμα επιχείρησε να κάνει ο Κρις Σίνγκλετον.

3. Ο τρόπος εκτέλεσης

Το shooting chart της EuroLeague (τα σημεία απ όπου σούταραν οι παίκτες, δηλαδή) δείχνει ακριβώς αυτό. Πως οι δύο ομάδες πήγαν σε εντελώς διαφορετική φύση επιλογών στην επίθεση, στην α’ και τη δ’ περίοδο, που ούτως ή άλλως έκαναν τη διαφορά. Ο Παναθηναϊκός επιδόθηκε σε περιφερειακά σουτ, την ώρα που ο Ερυθρός Αστέρας επέλεγε να “χτυπήσει” εκ των έσω. Είτε με post up καταστάσεις, είτε με διεισδύσεις απέναντι στα αδύναμα “πράσινα” πόδια.

Εν προκειμένω, οι παίκτες του Ντέγιαν Ράντονιτς είχαν 5/9 μέσα στη ρακέτα στο α’ δεκάλεπτο, ενώ αυτοί του Τσάβι Πασκουάλ μόλις 1/5 σουτ.

Σε ό,τι αφορά το τελευταίο δεκάλεπτο, η διαφορά είναι πάλι σημαντική: 5/8 ο Ερυθρός Αστέρας, 3/5 ο Παναθηναϊκός. Πρόκειται για δύο διεισδύσεις του Μάικ Τζέιμς (σ.σ.: η μία στα 30” για το τέλος) και το κάρφωμα του Κρις Σίνγκλετον που δίνει το προβάδισμα στην ελληνική ομάδα, στην εκκίνηση της περιόδου.

4. Τζεντίλε, όπως λέμε Καλάθης

Από εκεί και πέρα, υπάρχει ακόμη ένα στοιχείο που φάνηκε να επιτείνει την τακτική των “ερυθρολεύκων” να κλείνουν στη ρακέτα τους σε κάθε ευκαιρία. Η αντιμετώπιση του Αλεσάντρο Τζεντίλε ήταν παρόμοια με αυτή του Νικ Καλάθη. Κοινώς του έδιναν το δικαίωμα να έχει λίγο χώρο παραπάνω, τζογάροντας με το σουτ του. Η άμυνα στις δικές του περιπτώσεις (μακριά από την μπάλα) δεν ήταν ανάλογη με αυτή, για παράδειγμα, στον Κέι Σι Ρίβερς. Κάτι απολύτως λογικό, αφού οι δύο παίκτες βρίσκονται σε εκ διαμέτρου αντίθετη πορεία σε ό,τι αφορά τη δράση τους πίσω από τα 6μ75.

Η εικόνα του Μπράνκο Λάζιτς να μοιράζει την απόσταση ανάμεσα στους Αλεσάντρο Τζεντίλε και Κρις Σίνγκλετον αποτελεί έναν συνδυασμό αυτού που αναφέραμε μόλις σε συνδυασμό με την προστασία της ρακέτας, που επισημάναμε πιο πάνω. Δύο σε ένα δηλαδή. Ο Παναθηναϊκός έκανε πιο εύκολο το έργο των “ερυθρολεύκων” κάθε φορά που είχε είτε τον Αλεσάντρο Τζεντίλε είτε τον Νικ Καλάθη στο παρκέ -ή και τους δύο μαζί.

5. Ο νέος ρόλος του Τζεντίλε

Η εικόνα του Αλεσάντρο Τζεντίλε μέχρι στιγμής δεν είναι αυτή που ενδεχομένως προσδοκούσαν οι “πράσινοι”. Ο 24χρονος γκαρντ/φόργουορντ παρουσιάζεται εύθραυστος ψυχολογικά, χάνοντας αρκετές φορές το μυαλό του, στη διάρκεια των αγώνων, ειδικά να δεν του βγουν οι πρώτες φάσεις. Γι αυτό, ο Τσάβι Πασκουάλ επιχειρεί να τον διαχειριστεί με τέτοιο τρόπο που θα μεγαλώνει τον χρόνο παρουσίας του στο παρκέ, με καθαρό μυαλό.

Για αρχή, επιχειρεί να πάρει την μπάλα από τα χέρια του, δίνοντάς του δευτερεύοντα ρόλο στο επιθετικό κομμάτι. Το είδαμε στα προηγούμενα παιχνίδια πως τον τοποθετεί κυρίως στο low post, για να εκμεταλλευτεί τη δύναμή του. Στην Aleksandar Nikolic Hall είδαμε κάτι παραπάνω, αμυντικά.

Τον έριξε στο παρκέ με σκοπό να ελέγξει την κατάσταση στα ριμπάουντ, όπως κι έγινε. Ο Αλεσάντρο Τζεντίλε ήταν άλλωστε -μαζί με τον Κέι Σι Ρίβερς- ο παίκτης με τα περισσότερα “σκουπίδια” (6) στο παιχνίδι. Ο προπονητής του Παναθηναϊκού επιχειρεί να του δώσει έναν ρόλο που δεν είχε συνηθίσει, αυτόν του παίκτη που θα κάνει τα “γύρω – γύρω”, αφήνοντας στους υπόλοιπους το εκτελεστικό κομμάτι.

Κι η αλήθεια είναι ότι ο 24χρονος παίκτης δεν ήταν κακός σε αυτά που του ζητήθηκαν στο πίσω μέρος του παρκέ. Μένει σταδιακά να αναλάβει περισσότερες αρμοδιότητες επιθετικά, κάτι που πάντως ενδεχομένως να πάρει λίγο χρόνο παραπάνω από τη στιγμή που η μηχανική στο σουτ του είναι κάκιστη, επιτρέποντας στις αντίπαλες άμυνες να τζογάρουν πάνω του.