“Μάχες” από το μέλλον της Euroleague

Πέραν της πρόκρισης στο Final Four του Βερολίνου και της κατάκτησης του τροπαίου, κάθε ομάδα της Euroleague θέτει κι άλλους -πιο μακροπρόθεσμους- στόχους. Για παράδειγμα, την ανάδειξη των εγχώριων ταλέντων και τη σταδιακή τροφοδότηση της πρώτης ομάδας με ό,τι καλύτερο κυκλοφορεί εντός των συνόρων.

Με αυτή τη λογική εργάζονται τα τελευταία χρόνια η Αναντολού Εφές και η Τσεντεβίτα, οι δύο ομάδες με τη μεγαλύτερη δυνατότητα εξέλιξης και προώθησης γηγενών παικτών (με τον Παναθηναϊκό να ακολουθεί). Η τουρκική ομάδα έκανε ήδη το πρώτο βήμα, με τον Τσεντί Οσμάν, αλλά αυτό είναι μόνο η αρχή. Γιατί; Διαβάστε την παρουσίαση του Euroleague Greece και θα καταλάβετε…

Φουρκάν Κορκμάζ (1997): Το μεγαλύτερο ταλέντο της χώρας -μετά τον Τσεντί Οσμάν. Δεδομένου ότι ο Κενάν Σιπάχι δείχνει να μην επιβεβαιώνει τις προσδοκίες, ο Φουρκάν Κορκμάζ αποτελεί τη μεγαλύτερη νέα ελπίδα του τουρκικού μπάσκετ μετά τον συμπαίκτη του. Με “δολοφονικό” περιφερειακό σουτ και μεγάλη ευχέρεια στο σκοράρισμα, δεν είναι τυχαίο που αναλαμβάνει χρέη ηγέτη σε όλες τις μικρές εθνικές ομάδες της Τουρκίας. Στον Βόλο δεν κατάφερε να κατακτήσει το χρυσό, αλλά φάνηκε πόσα μπορεί να κάνει στο μέλλον.

Οκμπέν Ουλουμπάι (1996): Αξιόπιστος φόργουορντ, που όμως δεν έχει καταφέρει να κάνει το ξεπέταγμά του τα τελευταία χρόνια. Ξεκίνησε (στις πιο μικρές ηλικίες) ως ένας ικανότατος αθλητής με έφεση στο πίσω μέρος του παρκέ, αλλά σταδιακά δείχνει να μην έχει σημαντική βελτίωση για να κερδίσει ρόλο στην Αναντολού Εφές. Αν δεν καταφέρει να βελτιώσει την παρουσία του στο επιθετικό κομμάτι σε μείζονα βαθμό, τότε ενδεχομένως να χαθεί και να μην κάνει αυτά που περίμεναν όλοι από εκείνον.

Εμιρκάν Κοσούτ (1995): Με τρομερή ικανότητα στα ριμπάουντ και τα μπλοκ, ο 21χρονος σέντερ της Αναντολού Εφές μοιάζει αρκετά στον Γιώργο Παπαγιάννη στα όσα κάνει στην άμυνα. Επιθετικά έχει πολύ πιο περιορισμένο ρεπερτόριο, αφού δεν έχει δουλέψει σε πολύ μεγάλο βαθμό τις κινήσεις του. Αν βάλει κιλά και καταφέρει να σταθεροποιήσει την απόδοσή του, τότε θα μπορέσει να βρει ρόλο στο rotation και να αποτελέσει την “κολώνα” της Τουρκίας στα χρόνια που ακολουθούν.

Κάρλο Ζγκάνετς (1995): Φόργουορντ παλαιάς κοπής από την Κροατία. Ο παίκτης της Τσεντεβίτα μπορεί να μην “γεμίζει” το μάτι, αλλά είναι εξαιρετικός. Με κύριο χαρακτηριστικό του τα hustle plays, μπορεί να κερδίσει χρόνο στο παρκέ, ανεξαρτήτως προπονητή.

Ντζάναν Μούσα (1999): Ο MVP του Πανευρωπαϊκού Παίδων του περασμένου καλοκαιριού, είναι ο καλύτερος σκόρερ που κυκλοφορεί στη “γηραιά ήπειρο”, στην ηλικία του. Μόνος του άλλωστε οδήγησε τη Βοσνία μέχρι την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου. Παρά το (πολύ) νεαρό της ηλικίας του, παίρνει χρόνο συμμετοχής από τον Βέλικο Μρσιτς και δείχνει να μπορεί να αντεπεξέλθει. Θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε την εξέλιξή του.

Λόβρο Ματζάλιν (1997): Έχασε τις δύο διοργανώσεις του καλοκαιριού λόγω τραυματισμού, κι έτσι δεν μπορέσαμε να δούμε πόσο έχει βελτιωθεί. Σε κάθε περίπτωση πάντως, ο 19χρονος φόργουορντ είναι μια περίπτωση που δεν μπορείς να παραβλέψεις, αφού το ταλέντο… ξεχειλίζει. Μαζί με τον Μάρκο Αράποβιτς και τον Άντε Ζίζιτς είναι οι τρεις παίκτες που ξεχωρίζουν στην “χρβάτσκα” στις μικρές ηλικίες. Το γιατί θα το καταλάβετε τα επόμενα χρόνια.

Μάρκο Αράποβιτς (1997): Ο υιός του Φράνιο Αράποβιτς έχει βαλθεί να ξεπεράσει τον πατέρα του. Με αλματώδη πρόοδο την τελευταία διετία έχει καταφέρει να μετατραπεί σε εξέχων μέλος της Τσεντεβίτα και να αποτελεί ένα από τα πλέον σημαντικά “όπλα” του Βέλικο Μρσιτς. Με ικανότητα στο σκοράρισμα και τα ριμπάουντ, αυτό που απομένει είναι να γίνει πιο συνεπής στο πίσω μέρος του παρκέ, να αποκτήσει περισσότερο όγκο και σταδιακά να εξελιχθεί ακόμη περισσότερο. Ούτως ή άλλως, το ΝΒΑ δεν είναι τόσο μακρινό για εκείνον αφού δεν είναι λίγοι οι scouts που τον “ελέγχουν” συχνά πυκνά στους αγώνες της Τσεντεβίτα.

Ίβιτσα Ζούμπατς (1997): Το τελευταίο μέλος του παιδομαζώματος της Τσεντεβίτα, αφού αποκτήθηκε από τους “κόκκινους” πριν από περίπου δύο εβδομάδες. Αυτός κι αν έχει σημειώσει μεγάλη πρόοδο, αφού δούλεψε πολύ το σώμα του και τις κινήσεις του με πλάτη στο καλάθι. Κάπως έτσι, έγινε ο εκ των ηγετών της Κροατίας στο Παγκόσμιο και το Πανευρωπαϊκό του περασμένου καλοκαιριού. Αυτό που μένει είναι να αποκτήσει ρόλο στη νέα του ομάδα και να παρουσιάσει στην Euroleague μέρος του (πλούσιου) ταλέντου του.