Μαδρίτη 2008: The greek way (και χωρίς ελληνική ομάδα)

Του Σωτήρη Βετάκη

Ένα από τα σαιξπηρικά διλήμματα που τυραννούν τους μπασκετικούς δημοσιογράφους είναι εκείνο που μας ρωτά: Φάιναλ-φορ με ελληνική ομάδα ή φάιναλ-φορ χωρίς ελληνική ομάδα;

Όμως καθότι το δίλημμα δεν έχει να κάνει όπως του Άμλετ με τη ζωή ενός ανθρώπου και αυτό, όπως όλα τα άλλα έχουν δύο όψεις. Κάθε μια έχει τα καλά και τα άσχημα της. Στην περίπτωση του φάιναλ-φορ χωρίς ελληνική ομάδα, σαν εκείνο του 2008 στη Μαδρίτη, τα άσχημα είναι πως η θεματολογία είναι κατά πολύ πιο μικρή και η δημιουργία σαν ομάδας με έναν πόιντ-γκαρντ…

Από την άλλη όμως, η φωτεινή πλευρά του φεγγαριού είναι πολύ λαμπερή. Καμία σκοτούρα για το πώς θα συμπεριφερθούν οι Ελληνάρες της εξέδρας, μηδενικό άγχος για την είδηση και το ρεπορτάζ και τέλος απόλαυση όλων των γεγονότων, των αγώνων και των παράλληλων εκδηλώσεων στο μέγιστο βαθμό.

Για αυτούς τους λόγους το φάιναλ-φορ του 2008 ήταν από πλευράς διασκέδασης της διοργάνωσης το κορυφαίο από το 14 που ως σήμερα έχω παρακολουθήσει και με το καλό θα γίνουν 15 στο Μιλάνο. Δεν ήταν η πρώτη φορά που έζησα κάτι ανάλογο. Είχε προηγηθεί το φάιναλ-φορ του 2003 στη Βαρκελώνη, όπου το κίνητρο ήταν ο στόχος που είχε θέσει ο παλιόφιλος από τις ημέρες του στον Παναθηναϊκό, Ντέγιαν Μποντίρογκα: να οδηγήσει τη Μπαρτσελόνα στην κατάκτηση του τροπαίου.

Τότε όμως και η Euroleague βρισκόταν σε νηπιακή ηλικία και οι εκδηλώσεις ήταν ελάχιστες αλλά και η εμπειρία ήταν πιο μικρή. Το 2008 οι Μαδριλένοι είχαν ετοιμάσει πολλές ομορφιές, τις οποίες η παρουσία ελληνικής ομάδας θα απέτρεπε την παρακολούθηση τους. Σκεφτείτε πως ύστερα από το τέλος κάθε αγώνα, δεν υπάρχει χρόνος για να παρακολουθήσεις τους πανηγυρισμούς των νικητών, τα κλάματα των ηττημένων ή να τρυπώσεις ανάμεσα τους για να εισπράξεις το συναίσθημα της στιγμής, για την οποία εννέα μήνες δουλεύουν προσμένοντας όλοι οι πρωταγωνιστές της.

Αντίθετα στη Μαδρίτη, όχι μόνο υπήρχε η ευκαιρία να το βιώσω αλλά αντί να κτυπάω με αγωνία τα πλήκτρα στο πληκτρολόγιο, κτυπούσα ποτάκια στο πάρτι της οικογένειας του Τζέι Άρ Χόλντεν. Διαβατήριο για να μπω στο χώρο πίσω από τα banner του ΕΟΤ, χορηγού της Euroleague, που οι συγγενείς του Αμερικανού είχαν αναρτήσει πρόχειρες ανακοινώσεις του πάρτι, ο φίλος, κουμπάρος και συνάδελφος Κώστας Σωτηρίου που είχε φιλία με τον Χόλντεν από την εποχή που αγωνιζόταν στην Ελλάδα.

Η ψιλή κουβεντούλα με τον άσο της ΤΣΣΚΑ την ώρα που ο Σιμόν Μιζράχι εκτόνωνε τη στεναχώρια του από την ήττα στο τελικό παίζοντας τάβλι, ήταν από τις στιγμές στα φάιναλ-φορ που πάντα θα θυμάμαι. Φυσικά το πρώτο που θα έρχεται πάντα στο μυαλό θα είναι ο πανηγυρισμός του Θοδωρή Παπαλουκά με την ελληνική σημαία, αγκαλιά με το άλλο σπουδαίο ελληνόπουλο του μπάσκετ, τον Νίκο Ζήση.

Όσο το χάρηκαν εκείνοι στο παρκέ, άλλο τόσο το χαρήκαμε και όσοι Έλληνες ήμασταν στα δημοσιογραφικά. Όσο πανηγύριζαν σαν παιδιά, τόσο φούσκωναν τα στήθη μας από περηφάνια κι ας μην το καταλαβαίνουν ποτέ, ούτε εκείνοι, ούτε κανείς άλλος παίκτης… Λογικό και φυσιολογικό είναι!

Το παράλογο της ιστορίας του φάιναλ-φορ της Μαδρίτης ήταν ο Ντίνο Ράτζα. Σπάνια προσωπικότητα, μεγάλος νικητής ακόμη και στο τουρνουά των Βετεράνων. Ωραίο το αντίστοιχο των Εφήβων, αλλά των εν αποστρατεία είχε άλλη χάρη. Κι αυτή ήταν ο Κροάτης που πέρασε από Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό και όχι ο Τόνι Κούκοτς που ήρθε από το ΝΒΑ.

Ο Ντίνο κάθε μέρα έκανε double-double και η στιγμή που τύχαινε να βρεθώ στο δρόμο του ήταν ένα μαρτύριο, γιατί μέχρι τον τελικό δεν είχα κατορθώσει να τον παρακολουθήσω. «Μαλάκα, δεν ήρθες πάλι! Άνετα παίζω στην Ευρωλίγκα ακόμη και σήμερα. Έλα αύριο και θα δεις» έλεγε και κάθε επόμενη φορά ήταν πιο επιθετικός.

Στον τελικό η Γιουγκοπλάστικα νίκησε με 111-96 τη Ρεάλ με τον Ντίνο να τρέχει το γήπεδο σαν τρελός, να σημειώνει 32 πόντους και να κάνει μούτρα στον Μάλκοβιτς και τον Σκάνσι όταν τόλμησαν να τον κάνουν αλλαγή. Για κάποιους το κίνητρο ήταν ο γιος του Ράτζα που βρισκόταν στην εξέδρα και δεν είχε δει τον Κροάτη στα μεγαλεία του, αλλά το κίνητρο για τον μεγαλύτερο σέντερ που πέρασε από την Ελλάδα βρισκόταν ανέκαθεν στο μυαλό και τη ψυχή του. Ακόμη και ένα ματς βετεράνων…

Στιγμές σαν όλες τις παραπάνω, αλλά και σαν της απολαυστικής συνέντευξης Τύπου του Έτορε Μεσίνα, κατά την οποία αποκάλυψε ότι παρά το τρόπαιο που κατέκτησε με την ΤΣΣΚΑ η σύζυγος του εξακολουθεί να μην τον θεωρεί ισάξιο του Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς, δεν θα υπήρχαν αν στη Μαδρίτη ήταν και ελληνική ομάδα.

Αλλά μην το παρεξηγήσετε. Και τα άλλα φαϊναλ-φορ είναι ωραία. Εξίσου ωραία με την κόρη του Κρέζιμιρ Τσόσιτς που παρουσιάστηκε στο παρκέ του γηπέδου για να παραλάβει το βραβείο του πατέρα της ως μέλος της καλύτερης 50αδας στην ιστορία του κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης που πλέον ονομάζεται Ευρωλίγκα…

Τελικά φάιναλ-φορ με ελληνική ομάδα ή φάιναλ-φορ χωρίς ελληνική ομάδα; Έλα ντε!

Ημιτελικοί

Σιένα-Μακάμπι 85-92

Σιένα: ΜακΙντάιρ 26(6), Ιλιέβσκι 5(1), Εζέ 2, Καραρέτο, Σάτο 17(1), Θόρντον 10(1), Λαβρίνοβιτς 17, Ντιενέρ 3(1), Ρομέρο, Στόουρουκ 5(1).

Μακάμπι: Μπάινουμ 13(1), Σαρπ 17(3), Βούισιτς 2, Ελιάχου 8, Μόρις 13(1), Μπερστάιν, Κάσπι, Γκαρσία 19(2), Μπλουθενταλ 11(3), Κάμινγκς, Μπατίστα 2, Χαλπερίν 7(1).

Ταουγκρές-ΤΣΣΚΑ 79-83

Ταουγκρές: Πριγκιόνι 3(1), Ρακόσεβιτς 19(3), Βιντάλ, Πλάνινιτς 17(1), Τελέτοβιτς 3(1), Σίνγκλετον, Σπλίτερ 17, Μάικ 11(1), ΜακΝτόναλντ 9.

ΤΣΣΚΑ: Παπαλουκάς 10, Ζήσης, Σμόντις 14, Σισκάουσκας 16(1), Χόλντεν 15(3), Άντερσεν 16, Λάνγκτον 9(1), Γκόρι 3, Βαν Ντερ Σπίγκελ, Κριάπα.

Μικρός Τελικός: Σιένα-Ταουγκρές 97-93

Τελικός: Μακάμπι-ΤΣΣΚΑ 77-91

Μακάμπι: Μπάινουμ 23(2), Σαρπ, Βούισιτς 2, Ελιάχου, Μόρις 13(2), Κάσπι 9, Γκαρσία 2, Μπλουχεντάλ 5(1), Κάμινγκς, Μπατίστα 14, Χαλπερίν 9.

ΤΣΣΚΑ: Παπαλουκάς 12(1), Ζήσης, Σμόντις 13(1), Σισκάουσκας 13(1), Χόλντεν 14(3), Άντερσεν 13(1), Λάνγκτον 21(4), Γκόρι 2, Βαν Ντερ Σπίγκελ 3, Κριάπα.