Λονδίνο 2013: Το back to back του Ολυμπιακού
Ο Στέφανος Τριαντάφυλλος ξετυλίγει το κουβάρι των αναμνήσεων για το Euroleague Greece και γράφει για το φάιναλ-φορ του 2013 που έγινε στο Λονδίνο.
Του Στέφανου Τριαντάφυλλου
Είναι περίεργο – ωραία περίεργο- να βρίσκεσαι εκεί όταν γράφεται η ιστορία. Όπως έγινε στη συγκεκριμένη περίπτωση στο Λονδίνο, εκεί όπου ο Ολυμπιακός έκανε το back-to-back ανατρέποντας σε λιγότερο από 365 ημέρες για δεύτερη φορά τον μπασκετικό κόσμο.
Παρότι κατείχε τον τίτλο του πρωταθλητή από την Πόλη, οι Πειραιώτες βρισκόντουσαν σε μια περίεργη -άσχημα περίεργη- θέση από την αρχή της σεζόν. Ξεκίνησαν με άσχημο τρόπο τόσο την κανονική περίοδο, όσο και το Top-16 και χρειάστηκαν να κερδίσουν όλους τους τελικούς (Μιλάνο εκτός, Σιένα εκτός, Τελ Αβίβ, Μόσχα, Κίμκι εντός, Εφές 5ο παιχνίδι) που έπαιξαν κατά τη διάρκεια της χρονιάς για να προκριθούν στο Λονδίνο.
Και εκεί έκαναν αυτό που αποδεδειγμένα κάνουν καλά: άφησαν τον κόσμο με το στόμα ανοιχτό. Η ΤΣΣΚΑ, το φαβορί που ήταν φανερά πειραγμένο από τον τρόπο που έχασε τον τίτλο στην Κωνσταντινούπολη, ούτε που κατάλαβε τι την χτύπησε. Ο Ολυμπιακός την διέλυσε αμυντικά και τελικά έφτασε σε μια άνετη επικράτηση, με τον Γιώργο Μπαρτζώκα να κάνει κοουτσάρισμα για σεμινάριο. Κυριολεκτικά, αφού μετά από λίγους μήνες μίλησε στο Διεθνές Σεμινάριο του ΣΕΠΚ ακριβώς για αυτό το παιχνίδι και τον τρόπο που προετοιμάστηκαν τακτικά οι “ερυθρόλευκοι” για τον ημιτελικό του φάιναλ-φορ.
Ο Ολυμπιακός ήταν στον τελικό. Και μαζί του και η Ρεάλ, που είχε κερδίσει τη Μπαρτσελόνα που δεν κατάφερε να ξεπεράσει το πρόβλημα του Τζαγουάι και χάνοντας τη μάχη μες στη ρακέτα, αποκλείστηκε και πάλι άδοξα. Πριν από το ματς τίτλου, όμως, κάτι είχε αλλάξει. Ο εμφατικός τρόπος με τον οποίο κέρδισε την ΤΣΣΚΑ, είχαν δημιουργήσει την αίσθηση ότι η ομάδα του Πειραιά ήταν το φαβορί. Και ήταν το πρώτο από τα τέσσερα ματς των δύο φάιναλ-φορ που έδωσε ξεκινώντας από την άβολη αυτή γωνία.
Θυμάμαι σαν τώρα την κουβέντα που είχαμε με τον Παντελή (Διαμαντόπουλο) πριν το ματς. Του είχα πει ότι “επειδή πήγε έτσι ο ημιτελικός, ο Ολυμπιακός θα παίξει καλά μόνο αν βρεθεί πίσω στο σκορ στην αρχή με 10 πόντους”. Δεν είχα υπολογίσει, όμως, στους Μαδριλένους που αντί για 10, όπως το είχα στο μυαλό μου, πήγαν τη διαφορά στους 17. “Ξέρεις…” πρόλαβα να πω στον Παντελή που άρχισε να “στολίζει” εμένα, τον Μπαρτζώκα, τους παίκτες του Ολυμπιακού και τον Φιλέρη, για άγνωστο λόγο.
Άμυνα στην άμυνα, καλάθι στο καλάθι ο Ολυμπιακός καταφέρνει και το μαζεύει στο ημίχρονο, γεμίζοντας τους πάντες με αισιοδοξία. Μετά από ένα κακό ημίχρονο και τον Σπανούλη εκτός ρυθμού το ματς ήταν κλειστό. Κι αυτό σήμαινε κάτι. Τι ακριβώς; Ότι με το που βρήκε το δρόμο προς το καλάθι ο αρχηγός του Ολυμπιακού, η εικόνα του ματς άλλαξε πλήρως και ο Ολυμπιακός σκοράροντας 100 πόντους στέφτηκε ξανά πρωταθλητής, κάνοντας άλλη μια ανατροπή, τη δεύτερη συνεχόμενη.
Μετά το τέλος του ματς ένας μικρός χαμός. Ο Χάινς πρέπει να μίλησε σε 2.000 δημοσιογράφους, οι μικροί του Ολυμπιακού έκαναν ντου στην αίθουσα τύπου για να μπουγελώσουν τον Βασίλη Σπανούλη και τον Γιώργο Μπαρτζώκα (τον πρώτο Έλληνα προπονητή που κατακτά την Ευρωλίγκα) και οι Αγγελόπουλοι μιλούσαν δικαιωμένοι για το πλάνο τους, αφήνοντας παράλληλα αιχμές στους παίκτες που έφυγαν προτιμώντας τα μεγάλα συμβόλαια από τους τίτλους. Και μέσα σ’ όλα ανακοινώνει και ο Παπαλουκάς την αποχώρηση του από την ενεργό δράση.
Φάιναλ-φορ, όμως, όπως έμαθα καλά στο Λονδίνο δεν σημαίνει μόνο παιχνίδια. Είναι περισσότερο ατμόσφαιρα. Τώρα που φέρνω το παιχνίδι στο μυαλό μου θυμάμαι ελάχιστα. Κάποιες σκόρπιες φάσεις με χαρακτηριστικότερη αυτή που ο Χάινς κάνει κόψιμο στον αιφνιδιασμό και ο Λο βγαίνει στον αιφνιδιασμό, προσποιείται ότι θα πασάρει στη γωνία και τελειώνει τη φάση ανενόχλητος, αναγκάζοντας τον Πάμπλο Λάσο να πάρει εσπευσμένα τάιμ-άουτ. Τίποτα άλλο.
Αυτό που δεν θα ξεχάσω είναι το πόσο προληπτικοί είναι οι ρεπόρτερ του Ολυμπιακού. Πείστηκα όταν τους έβλεπα να προσπαθούν να επαναλάβουν όλο το τελετουργικό της Κωνσταντινούπολης. Καθόντουσαν σε ίδια διάταξη, κάποιοι φορούσαν ρούχα, ακολούθησαν το ίδιο πρόγραμμα. Μέχρι που έβαλαν τον Φιλέρη να ξαναπέσει από την καρέκλα του όπως είχε γίνει το 2012. Και έπεσε. Τουλάχιστον αυτός που μιλούσε, γιατί υπήρχαν και οι πιο σκληροπυρηνικοί όπως ο Αντώνης Κατσίκης, ο οποίος την Κυριακή δεν αντάλλαξε ούτε μια κουβέντα μαζί μου, επειδή ακριβώς απουσίαζα από το φάιναλ-φορ της Κωνσταντινούπολης. Χαλάλι.
Ανάμεσα σε στις αξέχαστες στιγμές ήταν και το Media game που έγινε το Σάββατο παρουσία τριών Ελλήνων (Ασπρούλιας, Δάρδαλης οι άλλοι δύο) στο παρκέ, ενός Έλληνα διαιτητή (Ρήγα) και ενός Έλληνα προπονητή στον πάγκο (Ιτούδης). Το ματς έληξε ισόπαλο με τον Τζο Αρλάουκας να κλέβει την παράσταση. Λογικό κρίνοντας από τους αντιπάλους του (εμένα δηλαδή).
Το μενού είχε συνεντεύξεις Τύπου, ανοιχτές προπονήσεις, γράψιμο κι άλλο γράψιμο και βόλτες. Το κανονικό μενού είχε κάτι ψευτοσάντουιτς στην αίθουσα Τύπου, φαγητό σε κορυφαίο μεξικάνικο (δεν θυμάμαι πως το λένε – εκπληκτικά γλυκά) και φυσικά στο Meat Mission (τα καλά του να έχεις δύο κολλητούς να μένουν μόνιμα στο Λονδίνο). Και κάπως έτσι επέστεψα στην Αθήνα πιο κουρασμένος και από τον Έισι Λο.