ΛεΜπρόν, καφέ!

Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ του ΝΒΑ (τη φούσκα του Ορλάντο ντε) γνωρίζουν πως ο Τζίμι Μπάτλερ επειδή (σε αντίθεση με τους υπόλοιπους παίκτες) μονάζει και συν τοις άλλοις είναι και μερακλής στη γεύση, αποφάσιζε να κάνει μια μπίζνα!

Τη λες και αρπαχτή!

Μόλις λοιπόν έκλεισαν οι δυο καφετέριες που βρίσκονταν στα πέριξ, προμηθεύθηκε τα σέα του και τα μέα του, εγκατέστησε μια μηχανή και φτιάχνει καφέδες, που μάλιστα τους πουλάει πανάκριβα…

Είκοσι δολάρια η κούπα, λίγο ακόμα και θα αγόραζε κανείς όχι καφέ φίλτρου, αλλά ολάκερο franchise των Starbucks!

Το βράδυ της Τετάρτης (30/9) όμως, προς θλίψιν του, επιβεβαιώθηκε το νόημα μιας ελληνικής παροιμίας…

Ο καφές είχε όντως κόκκαλα και μέχρι να τον ετοιμάσει και να τον σερβίρει ο Μπάτλερ, οι Λέικερς είχαν δρέψει κιόλας τους καρπούς από τις φυτείες της Βραζιλίας!

Δεν ξέρω από πού ψωνίζει χαρμάνια ο γκραντ των Χιτ, αλλά έπεσε στην περίπτωση διότι ο Αντονι Ντέιβις και ο ΛεΜπρόν Τζέιμς είχαν τα δικά τους αποθέματα και ήπιαν τους καφέδες τους μονορούφι!

Στην ιστορία του ΝΒΑ οι ομάδες που νίκησαν στον πρώτο τελικό, στέφθηκαν πρωταθλήτριες σε ποσοστό 71.2%: πλέον χωρίς να υφίσταται πλεονέκτημα έδρας, οι Λέικερς προηγούνται με 1-0 και προφανώς θέλουν να επενδύσουν πάνω στην επιβλητική, εμφατική και ενίοτε γοητευτική απόδοση τους. Ένα το κρατούμενο…

Γοητευτικοί όντως, μηδέ του Αλεξ Καρούζο εξαιρουμένου!

Δεν έχω τίποτε με τον Αμερικανό… Τζαλακώστα (sic), απλώς το παρουσιαστικό του δεν είναι τέτοιο που να σε προδιαθέτει για το πόσο χρήσιμος μπορεί να αποδειχθεί…

Του ‘χουν βγάλει μάλιστα και παρατσούκλι…

Carushow!

Έβλεπα κιόλας προχθες το βράδυ, σε ένα διάλειμμά του τελικού, μια ανθολογία από εντυπωσιακές φάσεις και καρφώματα, τον αποθέωνε και ο ευρισκόμενος εν εκστάσει ΛεΜπρόν φωνάζοντας «Oh my God» και έδεσε το γλυκό!

Ασφαλώς το γλυκό το έδεσε ο Αντονι Ντέιβις, απλώς δεν ξέρω μπας και πάνω στην κορύφωση της ζαχαροπλαστικής δεξιοτεχνίας του έπεσε καμία τρίχα από το (ενιαίο, αδιαίρετο και ανεκτίμητο) φρύδι του μέσα στη ζύμη!

Μπλιαχχχχ!

Τα πράγματα ήταν απλά: ή μάλλον έγιναν απλά από τη στιγμή που το… Πιτινόπαιδο το οποίο κάθεται στον πάγκο των Λέικερς το πήρε αλλιώς!

Οσο ο Ντέιβις έπαιζε στο «4» και ο Χάουαρντ στο «5», οι Χιτ σημάδευαν στα pick n’ roll τον «Superman» και τον έκαναν τ’ αλατιού: όταν ο Φρανκ Βόγκελ το πήρε αλλιώς, τράβηξε στον πάγκο τον Χάουαρντ και έβαλε φουνταριστό τον Ντέιβις, το σκηνικό ανατράπηκε άρδην.

Οι πρωταθλητές της Ανατολής δεν έβρισκαν πια αδύναμο κρίκο στη ρακέτα, ο Ντέιβις ήταν απροσπέλαστος στην άμυνα και ακαταμάχητος στην επίθεση και προς τέρψιν των Λιμνάνθρωπων, αλλά προς θλίψιν του φιλοθεάμονος κοινού, η σεμνή τελετή έλαβε γρήγορα τέλος…

Θα υπάρξουν μι άλλες τελετές βεβαίως: στη χειρότερη περίπτωση άλλες τρεις, στην καλύτερη άλλες έξι, στην πιο πιθανή (βάσει των εκτιμήσεων των εμπειρογνωμόνων) άλλες πέντε.

Σαν να λέμε, 4-2 υπέρ των Λέικερς…

Eπτά χρόνια που βολόδερνε στη Νέα Ορλεάνη, ο Ντέβις είχε παίξει όλους κι όλους 13 αγώνες στα πλέι οφς και πλέον μέσα σε 43 ημέρες πρόκανε να εμφανιστεί σε 16 και επιφυλάσσεται κιόλας για τα περαιτέρω: το δαχτυλίδι του πρωταθλητή, εννοώ, που θα κοσμήσει μια συλλογή στην οποία ήδη περιλαμβάνονται ένας κολεγιακός τίτλος, ένα χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο κι άλλο ένα σε Παγκόσμιο Κύπελλο.

Α, να μην το ξεχάσω: σε αυτές τις 43 μέρες ο Ντέιβις πρόκανε επίσης να βάλει ένα νικητήριο τρίποντο στην εκπνοή (του δεύτερου τελικού με τους Νάγκετς) και να φωνάξει κιόλας «Kobe», αποτίνοντας τα πρεπά στον «Black Mamba»…

Στον πρώτο τελικό ο Ντέιβις υπήρξε ο βασικός πολιορκητικός κριός με τον οποίο οι Λέικερς άλωσαν το κάστρο του Μαϊάμι και έκαναν το πρώτο βήμα προς τον θρόνο που τους καρτεράει εδώ και μια δεκαετία.

Υπήρξε ο πυλώνας τους και στις δυο άκρες του γηπέδου. Η ναυαρχίδα τους. Ο αγγελιαφόρος της νίκης. Ο άνθρωπος τους, καμία αντίρρηση!

Η υπεροχή του Ντέιβις, το κρεσέντο στα τρίποντα, η συνέπεια του λεγόμενου supporting cast έκλιναν την πλάστιγγα υπέρ των Λέικερς.

Στον αντίποδα οι Χιτ φάνηκαν τρακαρισμένοι, πούλησαν φτηνά και γρήγορα το momentum της εκκίνησης, επλήγησαν κιόλας βαναύσως από τη γκαντεμιά τους και… καληνύχτα Μαργαρίτα!

Ως γνωστόν, έχω προσχωρήσει από πολλών ετών και είμαι πιστό μέλος του κινήματος του ΛεΜπρονισμού…

Ε, φταίω τώρα να σας ζαλίσω λίγο τον έρωτα με τον λεγάμενο;

Στη μακρά και δαφνοστεφή καριέρα του ο Τζέιμς έχει διαπράξει ένα σωρό όργια: η απόδοση του στον πρώτο τελικό δεν ήταν τόσο φαντασμαγορική όσο άλλες, η αλήθεια να λέγεται…

Ίσως ούτε τόσο καθοριστική, όσο άλλες…

Ήταν όμως άλλη μια απόδειξη της μεγαλοσύνης του ανδρός: της μεγαλοσύνης και κυρίως της μπασκετοσύνης του!

Στη δεκαετία του ’70 οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού φώναζαν «Ο Βερόν, ο Βερόν είναι πράγμα φοβερόν». Έκανε ρίμα αυτό προς χάριν του Αργεντινού βιρτουόζου και βρίσκω την ευκαιρία ν’ ανοίξω μια μικρή και άσχετη με το μπάσκετ, παρένθεση, ανεκδοτολογικού τύπου…

Μετά την πρώτη προπόνηση του στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, ο Βερόν κάνει ντουζ και ο Δομάζος που τον βλέπει τρέχει έντρομος και λέει στον Φέρεντς Πούσκας…

«Μίστερ, αυτός έχει μια μεγάλη ουλή στο πόδι» του»…

Ο «Καλπάζων συνταγματάρχης» βάζει τα γέλια και του απαντά…

«Μίμη, αν δεν είχε αυτή την ουλή, ούτε με αεροπλάνο δεν θα πέρναγε πάνω από την Ελλάδα»!

Ο ΛεΜπρόν είναι πράγμα και φοβερόν και τρομερόν και τα πάντα όλα!

Ακόμη κι όταν αργεί να πάρει μπροστά στην επίθεση (όπως συνέβη στον πρώτο τελικό), δείχνει υπομονή, δεν πανικοβάλλεται, δεν εκτρέπεται σε κατάχρηση σουτ, μόνο και μόνο για να κάνει τη λεζάντα του…

Ο ΛεΜπρόν είναι πιστός στο παιχνίδι και η πρεμιέρα της σειράς που αποτελεί γι’ αυτόν μια ιερή αποστολή, δεν θα αποτελούσε την εξαίρεση στον κανόνα…

Σε αυτό το ματς ο ΛεΜπρόν λειτούργησε όπως τα θησαυροφυλάκια: με χρονοκαθυστέρηση!

Άργησε κομματάκι να μπει στο πνεύμα, κάθισε στον πάγκο και επέστρεψε για να πράξει τα δέοντα, επιδεικνύοντας προσήλωση, αποφασιστικότητα, καίριο διάβασμα των καταστάσεων και όλα τα συμπαρομαρτούντα.

Το άκουσμα της κόρνας της λήξης τον βρήκε με μια ασίστ κάτω από άλλο ένα triple double figure…

Μικρό το κακό: αυτά που που του λείπουν δεν είναι τα στατιστικά επιτεύγματα της μιας βραδιάς, αλλά το τέταρτο δαχτυλίδι (και μάλιστα με τρίτη διαφορετική ομάδα, όπως το έχουν καταφέρει ο Ρόμπερτ Χόρι και ο Τζον Σάλεϊ), η ενδυνάμωση του μύθου του, το αβγάτισμα των επιχειρημάτων του στην κουβέντα για τον περιλάλητο G.O.A.T.

Του λείπει επίσης η βροντώδης απάντηση σε όλους όσοι υποστηρίζουν πως κουβάλησε τα ταλέντα του στο Χόλιγουντ και στο Μπέβερλι Χιλς μόνο και μόνο για να αγοράζει κάθε τρεις και λίγο μια πολυτελή έπαυλη!

Του λείπει και κάτι άλλο, ιερό κιόλας: η προσήκουσα σπονδή στον τάφο του Κόμπε Μπράιαντ και -ευρισκόμενος σε διατεταγμένη υπηρεσία-θα φάει τα λυσσακά του για να την αποτίσει…

Kαι τότε μπορεί να φτιάξει και μια δική του καφετέρια!