Η φανέλα του Μιχάλη και η σημαία!

Του Θανάση Ασπρούλια

Οι όμορφες στιγμές που μας έχει προσφέρει το μπάσκετ γράφουν την ιστορία μας. Οι άσχημες στιγμές τα κεφάλαια της εμπειρίας μας. Ολων! Η σεζόν 2005-06 είναι πολύ δύσκολο να διαγραφεί από τη μνήμη, παρά το γεγονός ότι ήταν το δεύτερο δικό μου (μετά το Τελ Αβίβ το 2004), που δεν είχε ελληνική συμμετοχή. Ο Τριαντάφυλλος, στο ενημερωτικό mail, ευγενικά και τίμια, γνωρίζοντας σε ποιους απευθύνεται, είπε τα πράγματα με το όνομά τους. “Μπορείτε να γράψετε όσο θέλετε, αλλά… περιοριστείτε”.

Σαν την μεγάλη ατάκα που είχε πει ο Ντούσαν Ιβκοβιτς μερικά χρόνια πριν το 2006, όταν ένα μέλος της αποστολής της ΑΕΚ, του ζήτησε μία άδεια για να ολοκληρώσει μία προσωπική υπόθεση: “Κανένα πρόβλημα φίλε… Αλλά δε γίνεται”. Ετσι κι ο Τριαντάφυλλος. Δεν είχε κανένα πρόβλημα να γράψουμε χιλιάδες λέξεις, αλλά…. δε γίνεται. Αν και για τη σεζόν 2005-06, όπου ο Παναθηναϊκός έχασε την πρόκριση στο ΟΑΚΑ από την Ταού και ο Ολυμπιακός ατύχησε την τελευταία στιγμή στο σουτ του Παπαμακάριου, στο Γιαντ Ελιάου, θα μπορούσα να γράψω χιλιάδες λέξεις.

Την ιστορία (κι αν δεν είναι γνωστή) θα σας την περιγράψουν παιδιά του Euroleague Greece στα αφιερώματά τους. Ηταν η σεζόν που ο Ολυμπιακός ξεκίνησε άθλια και κινδύνευσε με αποκλεισμό από την πρώτη φάση κιόλας και η χρονιά που ο Παναθηναϊκός, πριν φτάσει, έστω και στα πλέι οφ, χρειάστηκε να παίξει και να κερδίσει 8 πραγματικούς τελικούς, έχοντας ξεκινήσει με τρεις ήττες!!!

Τέλος πάντων, ας μην χαραμίσω άλλες λέξεις για την ιστορία των ελληνικών ομάδων. Δε θα ξεχάσω όμως, ότι η Πράγα, ως προορισμός και η δυναμική που είχε αναπτύξει ο Παναθηναϊκός (και ο Ολυμπιακός, αλλά λιγότερο) είχε κάνει τη δουλειά του ταξιδιωτικού πράκτορα χρυσωρυχείο. Από τους φθινοπωρινούς μήνες, οι Ελληνες έτρεχαν να κλείσουν τα ταξίδια τους για την πρωτεύουσα της ομορφιάς, της tiny, αλλά αξιαγάπητης Πράγας.

Η σιγουριά για την παρουσία του Παναθηναϊκού (από τους οπαδούς του) ήταν δεδομένη. Στο τελευταίο πενθήμερο του Απριλίου όμως, τα αεροπλάνα που αναχώρησαν για Πράγα (και μάλιστα ξημερώματα) ήταν μάλλον άδεια. Παρόλα αυτά, στις δύο ημέρες του Φάιναλ Φορ, στην θεόρατη, πανέμορφη και άρτια κατασκευαστικά Σάζκα Αρίνα, υψώθηκαν και πράσινα λάβαρα, από φίλους του Παναθηναϊκού, που αποφάσισαν εν τέλει ότι ανεξαρτήτως αν ο Ομπράντοβιτς και τα παιδιά του απουσιάζουν, ο τριήμερος μπασκετικός τουρισμός ήταν value for money. Θα σας πω ψέματα.

Ξενέρωμα ήταν το Φάιναλ Φορ χωρίς ελληνική ομάδα. Πιστεύω ότι και οι διοργανωτές, σκέφτηκαν το ίδιο πράγμα, ακόμα κι αν δεν το παραδέχτηκαν ποτέ. Οι Ελληνες δημοσιογράφοι που βρεθήκαμε εκεί ήμασταν λιγοστοί, όχι πάντως μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. Αλλες εποχές τότε!!!! Το ενδιαφέρον μας πάντως ήταν έντονο. Ο Μιχάλης Κακιούζης από τη μία πλευρά στη Μπαρτσελόνα, ο Θοδωρής Παπαλουκάς από την άλλη, εντάξει, το ελληνικό φρόνημά μας δεν έμεινε ανικανοποίητο. Ημασταν εκεί ως ελληνικό μπάσκετ, έστω κι αν δεν ήμασταν.

Στον ημιτελικό, δε θα ξεχάσω ποτέ τις αντιδράσεις του Μιχάλη Κακιούζη, που είχε αγαπήσει τη Μπαρτσελόνα σαν να ήταν το… σπίτι του και πάλευε με νύχια και με δόντια να την κάνει πρωταθλήτρια για πρώτη φορά μετά το 2003. Στο τελευταίο δεκάλεπτο, ο Μιχάλης είχε βγει εκτός εαυτού. Και ίσως να μην είχε άδικο, αφού οι διαιτητές, έκαναν κάποια χατίρια στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Ο Μάικ… σκότωνε άνθρωπο εκείνο το βράδυ. Ευτυχώς όχι εμάς. Με ένα φίλο και μετέπειτα κουμπάρο του, τον επισκεφθήκαμε στο ξενοδοχείο. Πιστέψτε με… Δε θέλατε να τον δείτε στην κατάσταση που βρισκόταν. Πιστεύω ότι στο μυαλό του επέπλεε η ιδέα ότι είχε πέσει θύμα μία τεράστιας κλοπής. Της μεγαλύτερης της ζωής του. Μπορούσαν να τον κατανοήσω, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ΤΣΣΚΑ αναδείχθηκε αδίκως, ή με δεκανίκια πρωταθλήτρια Ευρώπης εκείνη τη χρονιά

Βρήκα όμως την ευκαιρία και μέσω του κοινού γνωστού πήρα ένα κειμήλιο της αγαπημένης μου ομάδας, που ακόμα και σε εμένα πάντως, μοιάζει με φόρεμα. Το warm up της Μπάρτσα. Σκέφτομαι μάλιστα αν ποτέ παντρευτώ να τη δώσω προίκα στη νύφη να πλέξει μία… κουβέρτα.

Τόσο μεγάλη είναι. Αλλά υπάρχει ακόμα ως κειμήλιο στην ντουλάπα μου. Κειμήλιο όμως, είναι και το συναίσθημα που νιώσαμε όλοι εμείς οι Ελληνες δημοσιογράφοι στο φινάλε του τελικού, βλέποντας τον Θοδωρή Παπαλουκά, τον άνθρωπο που εκείνη τη χρονιά άρχισε να δίνει άλλη διάσταση στην έννοια του 6ου παίκτη, να τα παίρνει όλα και να πηγαίνει σπίτι του ως ένας σύγχρονος μπασκετικός Μίδας. Και κυρίως, με το σφύριγμα της λήξης, να ψάχνει απεγνωσμένα και τελικά να βρίσκει σε χρόνο dt μία ελληνική σημαία, την οποία δεν αποχωρίστηκε ποτέ. Ούτε στην απονομή, ούτε, στις φωτογραφίες… Πουθενά. Για ακόμα μία φορά, Θοδωρή Παπαλουκά ευχαριστούμε για όσα πρόσφερες στο ελληνικό μπάσκετ!!! Και είναι το ελάχιστο που μπορώ να γράψω για ένα σπουδαίο Ελληνα παίκτη.

Υ.Γ. Στην Πράγα δεν ξαναπήγα από τότε. Μπορεί να έχω άδικο, αλλά νομίζω ότι στις πέντε μέρες που βρέθηκα εκεί και διασχίζοντας τις γέφυρες εκατέρωθεν της κεντρικής, του Καρόλου, όπου με τον Πέτρο και τη Μαριέττα διασχίσαμε περισσότερες από 100 φορές, δεν έχω τι άλλο να δω. Πανέμορφη πόλη, παραμυθένια, αλλά… χωριό!

Υ.Γ. 2 Η μοναδική κουβέντα που κάναμε οι Ελληνες ήταν ότι όμορφες Τσέχες δεν είχαν μείνει στην Πράγα,διότι είχαν έρθει όλες στην Ελλάδα.

Υ.Γ. 3 Το κάστρο όπου έγινε το Γκαλά του Σαββάτου ήταν από τα πιο μεγαλοπρεπή κτίρια, που έχω δει ποτέ στη ζωή μου και η πολυτέλεια στο εσωτερικό συναγωνίζεται ακόμα και το …Χριστίνα του Ωνάση.

Υ.Γ. 4 Ημουν ακριβώς δίπλα στον πάγκο της Μακάμπι, προς το φινάλε το τελικού. Πρόσωπα θλιμμένα, απογοητευμένα, στεναχωρημένα. Θαρρείς πως όλοι είχαν προβλέψει το τέλος της αυτοκρατορίας που είχε στηθεί τα προηγούμενα δύο χρόνια, σε Τελ Αβίβ και Μόσχα. Σκηνή απλά ανατριχιαστική.

ΥΓ. 5 Το ξέρω Στέφανε, ξέφυγα

Ημιτελικοί

Μπαρτσελόνα-ΤΣΣΚΑ 75-84

Μπαρτσελόνα: Θόρτον 15 (1), Τρίας 4, Ουίλιαμς 24 (4), Κακιούζης 5 (1), Μπαζίλε 8 (2), Ντε Λα Φουέντε, Ναβάρο 10 (2), Κότα, Φούτκσα 2, Μαρκονάτο 7, Γκριμάου.

ΤΣΣΚΑ Μόσχας: Βάντερπουλ 7, Παπαλουκάς 19, Σμόντις 17, Χόλντεν 19 (5), Λάνγκτον 13, Κουρμπάνοφ, Πανόφ 4, Βαν Ντε Σπίνγκελ 5, Σαβρασένκο.

Μακάμπι-Ταουγκρές 85-70

Μακάμπι Τελ Αβίβ: Σόλομον 9, Σαρπ, Πένεϊ, Σασόν, Αρνολντ 9, Γκριν, Μπερστάιν 12, Μπαστόν 20 (2), Πάρκερ 19 (3), Βούισιτς 16 (2).

Ταού Κεράμικα: Σκόλα 17 (11ρ), Ούκιτς 8, Ερντογάν 12 (3), Νταβίντ 12, Τζέικομπσεν, Χάνσεν 15 (3), Πριτζιόνι, Βιντάλ 2, Ντρόμπνιακ 2, Σπλίτερ 2.

Μικρός τελικός: Μπαρτσελόνα-Ταού Κεράμικα 82-87

Τελικός: ΤΣΣΚΑ-Μακάμπι 73-69

ΤΣΣΚΑ Μόσχας: Σμόντις 12 (3), Παπαλουκάς 18 (2), Χόλντεν 6, Λάνγκτον 11 (3), Βάντερπουλ 16, Πανόφ, Σαβρασένκο 10, Βαν Ντε Σπινγκελ.

Μακάμπι Τελ Αβίβ: Σόλομον 20 (4), Αρνολντ 14 (2), Πένεϊ 3 (1), Πάρκερ 10 (2), Σαρπ 3 (1), Σασόν, Μπερστάιν 9 (1), Βούισιτς 4, Μπαστόν 6