Η ευκαιρία που χάθηκε για τον ΠΑΟΚ και τα καλύτερα που είναι μπροστά του
Ο τίτλος χάθηκε, το μέλλον όμως – δείχνει – να του ανήκει. Ο ΠΑΟΚ ήθελε τον τίτλο, δεν τα κατάφερε, όμως η επόμενη ημέρα δείχνει αφήνει υποσχέσεις πως θα είναι πιο λαμπρή για να τον πάει στο παρακάτω level. Γράφει ο Θωμάς Μίχος
Δεν ήταν τελικά γραφτό ο ΠΑΟΚ να πανηγυρίσει ευρωπαϊκό τίτλο απέναντι στην Μπιλμπάο, σε έναν τελικό που για δεύτερη διαδοχική χρονιά τον έφερε μια ανάσα από την πηγή, χωρίς όμως να μπορέσει να πιει νερό.
Οι Βάσκοι έβγαλαν περισσότερη ενέργεια, του έβαλαν πίεση και όταν στο 18ο λεπτό τον προσπέρασαν (35-34) για πρώτη φορά στο σκορ, άνοιξε τη διαφορά και έφτασε στο τελικό +15 (89-74) που υπεράκαλυψε το +6 του πρώτου αγώνα στη Θεσσαλονίκη.
Η αλήθεια είναι πως το παιχνίδι γύρισε για τον Δικέφαλο σε ένα κομβικό σημείο του αγώνα που ο ΠΑΟΚ δεν έπρεπε να επιτρέψει να συμβεί. Βέβαια, δεν έπαιζε μόνος του. Κάθε άλλο. Απέναντι είχε μία καλή ομάδα, με εξαιρετικούς παίκτες, που οι περισσότεροι βρέθηκαν σε εντυπωσιακή ημέρα. Το συνολικό μπλοκ άουτ στο δεύτερο ημίχρονο, σε συνάρτηση με την κακή βραδιά που βρέθηκαν τα περισσότερα βασικά “όπλα” του Δικεφάλου -με πιο χαρακτηριστική την περίπτωση του Ταιρί- άλλαξαν τις ισορροπίες και έκριναν τον τίτλο.
Ο ΠΑΟΚ έχασε τον ρυθμό του, την ηρεμία και τη συγκέντρωση του, η αυτοπεποίθηση άρχισε να φθίνει και οι Βάσκοι εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο την κατάσταση, παίρνοντας εύκολα σφυρίγματα που τους επέτρεψε να μεγαλώσουν τη διαφορά σε σημείο που δεν υπήρχε επιστροφή για την ομάδα του Παντελή Μπούτσκου.
Η Μπιλμπάο διατήρησε τα σκήπτρα της, ενώ ο ΠΑΟΚ επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη με άδεια χέρια. Άδεια, όμως, μόνο σε επίπεδο τίτλου. Γιατί σε όλα τα υπόλοιπα, η παρακαταθήκη είναι βαριά και γεμάτη υποσχέσεις. Σε αντίθεση με την περσινή σεζόν, αυτή η απώλεια δεν μοιάζει με μια μεγάλη ευκαιρία που χάθηκε. Μοιάζει περισσότερο με μία νέα αφετηρία που ξεκινά.
Με την αρχή της νέας διαδρομής που χτίζεται βήμα-βήμα και δείχνει πως μπορεί να οδηγήσει σε κάτι πολύ μεγαλύτερο. Αυτή τουλάχιστον είναι η προσδοκία.
Σίγουρα, το αποτέλεσμα πονάει. Ένας χαμένος ευρωπαϊκός τελικός δεν μπορεί να αφήσει τίποτα άλλο πέρα από πικρία. Όμως, αν κοιτάξει κανείς πιο μακριά από το αποψινό αποτέλεσμα, θα δει πως αυτό που χτίζεται είναι ικανό να τον φτάσει σε ακόμα υψηλότερες κορυφές με την ελπίδα την επόμενη φορά, να μην σταματήσει απλώς στην πηγή.