Γιάννης Γιαννούλης: “Ο ΠΑΟΚ είναι ο Γιώργος ο Κούδας και ο Μπάνε, όλοι οι άλλοι είμαστε γύρω γύρω”

Ο Γιάννης Γιαννούλης μίλησε στην εκπομπή του SPORT24 για τα 100 χρόνια του ΠΑΟΚ και μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στη ζωή του στη Θεσσαλονίκη, τη σημασία της ομάδας και της πόλης για εκείνον αλλά και για τους θρύλους της ομάδας.

Ο Γιαννούλης είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής, γεννημένος στις 5 Ιουνίου 1976 στο Τορόντο, με ύψος 2,08 μ., που αγωνιζόταν ως σέντερ.

Μεγάλωσε στην Καρδίτσα, όπου ξεκίνησε την καριέρα του από τον Φιλαθλητικό Καρδίτσας, πριν μεταγραφεί το 1994 στον ΠΑΟΚ.

Με τον ΠΑΟΚ γνώρισε τις μεγαλύτερες επιτυχίες του, κατακτώντας δύο Κύπελλα Ελλάδας, 1995 και 1999, και φτάνοντας στον τελικό του Κύπελλο Κυπελλούχων το 1996, αποτελώντας μέλος μιας ιδιαίτερα ισχυρής ομάδας εκείνης της εποχής.

Αναλυτικά οι δηλώσεις του: 

Για το ποιος είναι ο κορυφαίος προπονητής που έχει περάσει από το τμήμα μπάσκετ: 

“Σίγουρα ήταν πάρα πολλοί αλλά αυτός που έκανε τη διαφορά αν και δεν είχαμε την ευκαιρία να τον έχουμε καιρό μαζί μας ήταν ο Σκοτ Σκάιλς. Ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό άλλο στυλ, άλλη κουλτούρα, σίγουρα ήταν ο μεγάλος ο Ντούσαν Ίβκοβιτς, ο “Σάλε”, ο Σάκοτα, ο Σούλης ο Μαρκόπουλος,Φλεβαράκης, που είχα εγώ δηλάδη, όλοι ήταν μεγάλοι προπονητές αλλά αυτό που ζήσαμε μερικούς μήνες, με τον Σκοτ, ίδως γιατί ήταν πολύ κοντά με εμάς, με τους παίκτες με τα παιδιά, κάναμε και μεγάλες νίκες σπάσαμε δύο έδρες, κατάφερε η ομάδα να βγει τότε στην EuroLeague, απλώς δεν μπορούσε να μείνει αυτός ο άνθρωπος”. 

Για το τι σημαίνει ΠΑΟΚ για αυτόν: 

“Αυτό που λένε όλοι, η ζωή μου αλλά αυτό είναι αλήθεια για εμένα γιατί ήρθα σε ηλικία 16 ετών στη Θεσσαλονίκη μέχρι τα 25 μου και ήμουν στον ΠΑΟΚ. Ότι έζησα από την εφηβεία μέχρι να γίνω άντρας, όλα τα πρώτα μου, έρωτες, αυτοκίνητο, ταξίδι, όλα τα πρώτα τα έζησα εδώ με τον ΠΑΟΚ στη Θεσσαλονίκη. Ήταν άλλα χρόνια να το λέμε και αυτό, είναι οι παράλληλοι δρόμοι μας”. 

Για την πιο ανθρώπινη και δύσκολη στιγμή που έχει βιώσει: 

“Η πιο ανθρώπινη και η πιο δύσκολη που έχω βιώσει είναι όταν αυτός ο Μπατατούδης εμφανίστηκε και ήθελε να το παίξει Ωνάσης της Θεσσαλονίκης με ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ του ΠΑΟΚ, όλα, κατέστρεψε το μπάσκετ, το ποδόσφαιρο, όλα του ΠΑΟΚ. Δεν σκεφτόμουν να φύγω γιατί είχα χτίσει την καθημερινότητά μου, είχα φτιάξει τη ζωή μου, εκτός από αθλητής ήμουν και άνθρωπος, έβγαινα, κυκλοφορούσα, είχα τους φίλους μου και κάποιες μικρές επενδύσεις τότε, ήταν η ζωή μου, δεν ήθελα ποτέ να φύγω από τη Θεσσαλονίκη και τον ΠΑΟΚ αλλά εμφανίστηκε αυτός και κατέστρεψε αυτό το όμορφο πράγμα που υπήρχε”. 

Για τον τωρινό ΠΑΟΚ: 

“Είχα περίπου 200 συμπάικτες στη ζωή μου και περίπου 50 προπονητές, το 90% έχουν τα “γούρια” τους, απίστευτα πράγματα. Προσπάθησα και εγώ κάποιες φορές αλλά τα ξεχνούσα, δεν με ένοιαζε κιόλας, έβλεπα ας πούμε να φοράει κάποιος ανάποδα τις κάλτσες, τα κορδόνια, τα παπούτσια, το ζελέ να ακουμπάει το αυτί, ο Κουτλουάι και πήγαινε ο Μποντιρόγκα και του το χάλαγε 3 λεπτά πριν μπει μέσα ο Ομπράντοβιτς, άλλα γέλια και αυτά. Το μόνο που νιώθω μέχρι και σήμερα είναι πως όταν μπαίνω μέσα στο γήπεδο, ιδρώνω, ανατριχιάζω, νευριάζω, όπως ήμουν σαν παίκτης, μέχρι και σήμερα, ακόμα και αν το παιχνίδι είναι θεωρητικά εύκολο, κάθε φάση τη ζω”. 

Για τον αγαπημένο του συμπαίκτη: 

“Αγαπημένος μου από όλους είναι ο Μπάνε, ακόμα και σήμερα που κάνουμε παρέα και βρισκόμαστε, γιατί τότε δεν υπήρχαν και πολλοί Θεσσαλονικείς παίκτες και συμπάικτες, η Θεσσαλονίκη δεν έχει και πολλούς παίκτες ή δεν ζουν τώρα στη Θεσσαλονίκη, είμαστε λίγα άτομα εδώ από τους παλιούς και με αυτούς κάνω παρέα, με τον Μπουντούρη, τον Μπαλογιάννη, Μαματζιόλα, Ζαγοράκη, Δρίσκα, βρισκόμαστε όλοι και λένε ποιός ήταν πιο φίρμα”. 

Για το ποιο ματς θα ήθελε να ξαναπαίξει: 

“Ο τελικός που κερδίσαμε την ΑΕΚ το 1999 στο Κύπελλο Ελλάδας και πήραμε το Κύπελλο μέσα στο ΣΕΦ. Μόνο αυτό που ένιωσα, ήμουν μαζί με τον Μπαλογιάννη αρχηγοί της ομάδας, οι συμπαίκτες μου, οι φίλαθλοι , όλο αυτό που ζήσαμε εκείνο το διήμερο και μετά με τον Άρη που τον κερδίσαμε 33 πόντους. Εκείνο το διήμερο ήταν το απόγειο, αυτό που όταν είμαι στεναχωρημένος, δεν είμαι καλά ή όταν θέλω να δείξω πως ήμουν παιχταράς, πάντα δείχνω αυτό το διήμερο, που το πήραμε μόνοι μας, μαζί με τον κόουτς τον Φλεβαράκη εννοείται αλλά το νιώθαμε πως θα κερδίσουμε”

Για το αν του αρέσει να βλέπει παλιά ματς: 

“Ναι εννοείται, αρχικά δεν πιστεύω πως υπάρχει κάποιος που δεν του αρέσει ή δεν βλέπει. Αυτό το παραμύθι, Γιώργος Λιάγκας “δεν βλέπω τηλεόραση”, τα ξέρω όλα αλλά δεν βλέπω τηλεόραση, δεν υπάρχει. Όλοι βλέπουν, πιθανόν όχι τον πρώτο χρόνο που έχεις σταματήσει, γιατί είσαι φορτισμένος, αλλά μετά το χέρι σου θα πάει στο Youtube και θα πατήσεις το όνομα σου να το δεις. Μάζευα και τις βιντεοκασέτες, μετά ήθελα να τις κάνω DVD, μετά να τις βάλω στον υπολογιστή. Αυτό λειτουργεί σαν φάρμακο, δεν έχεις όρεξη, βαριέσαι ή δεν είσαι καλά, πατάς ένα κουμπί και βάζεις να δεις ένα αγώνα που θυμάσαι, που έπαιξες. Επίσης εγώ πιστεύω πως αυτό βοηθάει να μην πάθουμε και κανένα εγκαφαλικό”.

Για το αν θα ήθελε να ασχοληθεί με κάποιο τρόπο με τον ΠΑΟΚ σήμερα: 

“Ως προπονητής όχι, δικοικητικά θέλω γιατί οι εμπειρίες που έχω, ότι έχω μάθει και ότι έχω πάρει θέλω να το δώσω. Έχω μάθει δίπλα σε πλούσιους συμπαίκτες και προπονητές, δηλαδή ήταν παιχταράδες και πολύ καλά στα οικονομικά, υπάρχει πολύ μεγάλο πρόβλημα στους νέους παίκτες και τις συμβουλές που μπορείς να τους δώσεις θα βοηθήσουν, όχι μόνο για το μπάσκετ αλλά και για τη ζωή. Η προηγούμενη γενιά, δεν ήθελαν να ακούσουν, τώρα όμως η νέα γενιά είναι πιο ταπεινοί, πιο “κύριοι” και θα ακούσουν και θα μιλήσουν. Πρέπει να υπάρχουν πρώην παίκτες να μπορούν να βοηθήσουν σε πολλά πράγματα. Ο ΠΑΟΚ αυτή τη στιγμή γίνεται μεγάλο κλαμπ, εγώ έχω παίξει σε πολύ μεγάλα κλαμπ στην καριέρα μου, πως δουλεύει ο Παναθηναϊκός, πως δουλεύουν στην Ισπανία, στην Ιταλία, στην Ουκρανία, σε μεγάλα και μικρά κλαμπ. Πρέπει να υπάρχουν παίκτες που να είναι σε κάποιες θέσεις, να υπάρχουν συζητήσεις με τους προπονητές και τους βοηθούς”. 

Τους πέντε καλύτερους αθλητές του ΠΑΟΚ για εκείνον: 

“O Κούδας και ο Μπάνε, όλοι οι άλλοι είμαστε γύρω γύρω. Ο ΠΑΟΚ είναι ο Γιώργος ο Κούδας και ο Μπάνε, είναι οι σημαίες του ΠΑΟΚ. Όπως και στον Παναθηναϊκό είναι ο Άλβέρτης, μπορεί και ο Διαμαντίδης αλλά ο Αλβέρτης είναι η σημαία του Παναθηναϊκού”.