Γεράσιμος Μποζίκης: Ο Βραζιλιάνος από τα Πατήσια
Ο Γεράσιμος Μποζίκης έφυγε από τη ζωή και ο Βασίλης Σκουντής αποχαιρετά έναν υπέροχο άνθρωπο και φίλο που κράταγε ζωντανή την ελληνική φλόγα του στο Ρίο ντε Τζανέιρο.
Ήλπιζα, προσδοκούσα, ευχόμουν και προσευχόμουν να σταματήσει το θανατικό και να μη χρειαστεί να γράψω κι άλλη νεκρολογία σε σύντομο χρονικό διάστημα, αλλά πού τέτοια τύχη;
Έφυγε ο Γεράσιμος Μποζίκης και μαζί του νιώθω σαν να κηδεύω το τηλεοπτικό πρωτόλειο μου!
Τον “Grego” (δηλαδή ο Έλληνας) όπως τον αποκαλούσαν οι Βραζιλιάνοι τον συνάντησα για πρώτη φορά το μεσημέρι της 4ης Ιουλίου του 1986 στο “PalaciodelosDeportes” της Σαραγόσα…
Θυμάμαι με ακρίβεια την ημερομηνία διότι επρόκειτο για την παραμονή της έναρξης του (παρθενικού για την Εθνική) Παγκοσμίου Πρωταθλήματος και ήμασταν στο γήπεδο παρέα με τον συχωρεμένο τον Φίλιππα Συρίγο για να παρακολουθήσουμε τις προπονήσεις των ομάδων που απάρτιζαν τον Α’ όμιλο…
Χαζεύαμε κιόλας τον Οσκάρ Σμιντ να σουτάρει και να τα… χώνει από του διαόλου τη μάνα, αναρωτιόμασταν εάν θα κατάφερνε να τον συγκρατήσει μετά από πέντε ημέρες ο Φάνης Χριστοδούλου και ξαφνικά είδαμε κάποιον άγνωστο που φορούσε την μπλούζα της Εθνικής Βραζιλίας να μας πλησιάζει και να μας απευθύνει τον λόγο στα ελληνικά και με πολύ φιλικό ύφος…
“Τι γίνεται βρε πατριώτες; Τι κάνετε; Τι γίνεται στην Ελλάδα;“.
Μείναμε με ανοικτό το στόμα και στο επόμενο κλικ είχαμε κιόλας αγαπηθεί, μάλιστα την επόμενη ημέρα έκανα μαζί του στο ξενοδοχείο “Melia” την πρώτη τηλεοπτική συνέντευξη της ζωής μου!
Από τότε ο Γεράσιμος Μποζίκης μπήκε για τα καλά στη ζωή μας με όλες του τις ιδιότητες: ως πρόεδρος της ομοσπονδίας μπάσκετ της Βραζιλίας, ως φίλαθλος, ως συμπατριώτης, ως καλός φίλος και πάει λέγοντας…
Ο Σπόρτιγκ και η Μποταφόγκο
Ο Μποζίκης γεννήθηκε το 1943 στα Πατήσια και πρωτόπαιξε μπάσκετ στο 24ο δημοτικό σχολείο και εν συνεχεία στον Σπόρτιγκ, ενώ το 1958 μετανάστευσαν οικογενειακώς στο Ρίο ντε Τζανέιρο.
Εκεί ο Μποζίκης συνέχισε την καριέρα του πρώτα στην Κιζούκα και εν συνεχεία στην Μποταφόγκο, ενώ παράλληλα σπούδασε οικονομικές επιστήμες και στη συνέχεια ανάμεσα σε διάφορες επαγγελματικές δραστηριότητες, άνοιξε και μια δική του εταιρεία κλιματιστικών μηχανημάτων
“Είχα καλό σουτ και γι’ αυτό ενώ ήμουν ψηλός για τα δεδομένα της εποχής (1μ.91) έπαιζα τριάρι” μου είχε πει σε εκείνη τη συνέντευξη στην οποία μου διηγήθηκε κιόλας όλη την ιστορία της ζωής του…
“Σταμάτησα να παίζω στην ηλικία των 35 ετών στην Μποταφόγκο και επειδή μου άρεσαν πολύ τα σπορ, αποφάσισα να ασχοληθώ με τα διοικητικά πράγματα και σύντομα εκλέχτηκα πρόεδρος της ομοσπονδίας μπάσκετ του Ρίο“.
Τον… στήσαμε στο ραντεβού το 2016
Το 1997 ο Μποζίκης ανέλαβε τα ηνία της (κεντρικής) ομοσπονδίας της Βραζιλίας και έντεκα χρόνια αργότερα επέστρεψε στην Ελλάδα ως αρχηγός της αποστολής της Εθνικής ομάδας η οποία έλαβε μέρος στο Προολυμπιακό Τουρνουά, που διεξήχθη στο ΟΑΚΑ.
Δεν προκρίθηκε τότε η Βραζιλία, αλλά δεν προκριθήκαμε κι εμείς το 2016 όταν μας περίμενε με ανυπομονησία στο Ρίο για να μας ανταποδώσει τη φιλοξενία και να μας κάνει να νιώσουμε σαν στο σπίτι μας…
Γιατί δεν γύρισε ποτέ στην Ελλάδα; “Ο πατέρας μου πέθανε λίγα χρόνια μετά τη μετανάστευση μας και έπρεπε να μείνω εκεί για να συνεχίσω τη δουλειά του. Έρχομαι όμως συχνά εδώ λόγω του μπάσκετ, αλλά και για να δω τους συγγενείς μας“.
“Οι άντρες, όχι τα ονόματα”
Από τον Μποζίκη άκουσα (το 2008 στην Αθήνα) μια βραζιλιάνικη έκφραση που είναι όντως πολύ φιλοσοφημένη: “Σημασία έχουν οι άντρες, όχι τα ονόματα“, δηλαδή δεν έχει σημασία πως σε λένε, αλλά ποιος είσαι και τι μπορείς να κάνεις…
Μια κουβέντα με το νόημα της οποίας υπάρχει το (κρητικό) τραγούδι του Βασίλη Σκουλά που λέει “ο άντρας κάνει τη γενιά κι όχι η γενιά τον άντρα, σαν είν’ ο τράγος δυνατός, δεν τονε στένει η μάντρα“!
Ο Γεράσιμος άφησε πίσω του δυο κόρες οι οποίες ωστόσο τον… πρόδωσαν και αντί για το μπάσκετ, διάλεξαν το εξόχως δημοφιλές στη Βραζιλία, βόλεϊ.
Στα 35 χρόνια που πέρασαν από την πρώτη γνωριμία μας, αυτός ο ωραίος (σαν) Έλληνας, όπως έλεγε και ο Νίκος Εγγονόπουλος όταν αναφερόταν στον Σιμόν Μπολίβαρ, μας έκανε να τον νιώθουμε δικό μας άνθρωπο…
Ήταν ούτως ή άλλως δικός μας άνθρωπος, αλλά έγινε ακόμη περισσότερο ελέω του μπάσκετ…
Αυτή η πολύ ζεστή σχέση δοκιμάσθηκε απροσδόκητα στις 23 Αυγούστου του 2006 στη Σαϊτάμα μετά το βάναυσο κτύπημα του Αντερσον Βαρεζάο στον Νίκο Ζήση…
Τότε ο Γεράσιμος ένιωσε την ανάγκη να απολογηθεί εκ μέρους του Βραζιλιάνου σέντερ ο οποίος μετά από έξι χρόνια ζήτησε αυτοπροσώπως συγνώμη από το θύμα του: στις 28 Ιουνίου του 2012 μετά τον φιλικό αγώνα Ελλάδα-Βραζιλία στο Σάο Κάρλος, καθ’ οδόν προς το Καράκας, όπου ακολουθούσε το Προολυμπιακό Τουρνουά.
Μετά το τέλος του ματς στο οποίο η ελληνική ομάδα επιβλήθηκε με 78-71, ο Βαρεζάο πλησίασε τον Ζήση και όλα τα υπόλοιπα είναι πια Ιστορία: μια Ιστορία που μέχρι τη στιγμή της συγνώμης, ο Γεράσιμος Μποζίκης την κουβάλαγε μέσα του και ευτυχώς δεν την πήρε σαν μαράζι στον τάφο του…