Ο Κώστας Σλούκας στο SPORT24: “Η περσινή χρονιά ήταν μια σφαλιάρα – Ένας κύκλος με τον κόουτς Αταμάν έκλεισε, ξεκινάει κάτι καινούργιο”

Από την κορυφή της Ευρώπης στην αποτυχία της περασμένης σεζόν και από το τέλος του κύκλου του Εργκίν Αταμάν σε μια νέα αρχή με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Ο Κώστας Σλούκας μίλησε στο SPORT24 για όσα αφήνει πίσω του ο Παναθηναϊκός και για όσα θέλει να χτίσει τη νέα αγωνιστική περίοδο.

Ο αρχηγός των πρασίνων αναφέρθηκε στη νέα συνεργασία του με τον Σέρβο τεχνικό, στον ρόλο που καλείται να έχει ο ίδιος εντός και εκτός παρκέ, στη διαχείριση ενός ρόστερ γεμάτου ποιότητα και προσωπικότητες, αλλά και στην παρουσία ανθρώπων όπως ο Δημήτρης Διαμαντίδης και ο Μάικ Μπατίστ στον οργανισμό.

Παράλληλα, μίλησε για τη “σφαλιάρα” της περασμένης σεζόν, εξήγησε γιατί στις μεγάλες ομάδες το “εγώ” πρέπει να μπαίνει κάτω από το “εμείς” και αποκάλυψε πώς θα ήθελε να χαρακτηρίζουν οι αντίπαλοι τον Παναθηναϊκό στο τέλος της χρονιάς.

Πριν από έναν χρόνο ο Παναθηναϊκός ξεκινούσε ως μια ομάδα που είχε μάθει ξανά να κερδίζει. Τώρα ξεκινά έχοντας χάσει δύο βασικούς στόχους και κυρίως χωρίς να φτάσει σε ένα Final Four που έγινε στο γήπεδό σας, ενώ έχει αλλάξει και προπονητή. Αισθάνεσαι ότι αυτή είναι περισσότερο μια χρονιά επιστροφής ή μια χρονιά επαναπροσδιορισμού για τον Παναθηναϊκό;

“Δεν νομίζω ότι είναι χρονιά επιστροφής ή επαναπροσδιορισμού. Η αποτυχία είναι μέσα στον αθλητισμό. Πριν από δύο χρόνια είχαμε πετύχει το απόλυτο. Πέρυσι, δυστυχώς, αποτύχαμε.

Ένας κύκλος με τον κόουτς Αταμάν, για τον οποίο τρέφω απεριόριστο σεβασμό, έκλεισε. Ξεκινάει κάτι καινούργιο, με πολύ μεγάλες προσδοκίες, κατά τη γνώμη μου, και με τον καλύτερο προπονητή όλων των εποχών στην Ευρώπη. Οπότε ανυπομονώ για τη χρονιά”.

Ξαναβρίσκεις λοιπόν μπροστά σου τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς μετά την κοινή σας πορεία στη Φενέρμπαχτσε. Τότε ήσουν ένας παίκτης που ακόμη διαμόρφωνε τον ρόλο του στο κορυφαίο επίπεδο. Πόσο διαφορετική περιμένεις να είναι αυτή η σχέση προπονητή – παίκτη;

“Είμαι πολύ χαρούμενος που θα συνεργαστώ με τον κόουτς. Η αλήθεια είναι ότι, πηγαίνοντας στα 25 μου στη Φενέρ, πέρασα από όλα τα στάδια. Από έναν απλό ρολίστα μέχρι έναν πρωταγωνιστή και σε αυτό έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο.

Βασικό ρόλο έπαιξε η καθοδήγησή του, όχι μόνο εντός μπάσκετ, αλλά και εκτός από αυτό. Το παιχνίδι του είναι γνωστό. Αυτό που μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση και το έχω πει από την αρχή είναι η δίψα που έχει.

Είναι πάντα πρώτος στην προπόνηση. Προετοιμάζει την προπόνηση, έχει ιδέες. Δείχνει πολύ φρέσκος, παρά την ηλικία του και παρά όλα τα “γαλόνια” που έχει ήδη στη στολή του”.

Τι πιστεύεις ότι θα ζητήσει διαφορετικό από εσένα σε σχέση με την προηγούμενη κοινή σας πορεία;

“Δεν νομίζω ότι θα απαιτήσει κάτι διαφορετικό. Καταρχάς, για όλους έχει στο μυαλό του το πλάνο που θα χρησιμοποιήσει. Ο καθένας έχει τον δικό του ρόλο.

Ο δικός μου ρόλος, προφανώς, είναι να δημιουργώ περισσότερο για τους συμπαίκτες μου και να καθοδηγώ την ομάδα όσο περισσότερο μπορώ μέσα στο γήπεδο, όσο βρίσκομαι σε αυτό”. 

Επειδή ακριβώς γνωρίζεις τον κόουτς Ομπράντοβιτς καλύτερα από όλους σε αυτό το γήπεδο, ποιο είναι το στοιχείο του που ο κόσμος βλέπει λιγότερο, αλλά ένας παίκτης καταλαβαίνει καθημερινά στην προπόνηση και στον αγώνα;

“Νομίζω ότι είναι εύκολο να το διακρίνετε κι εσείς. Καταρχάς, αγάπη γι’ αυτό που κάνει. Πειθαρχία, που είναι το νούμερο ένα. Κανόνες. Σεβασμός τόσο στην ομάδα όσο και στους παίκτες και στο επιτελείο. Και δουλειά.

Νομίζω ότι αυτό με βρίσκει πολύ σύμφωνο. Για μένα το νούμερο ένα σε έναν συμπαίκτη, σε έναν αθλητή, ακόμη και σε έναν άνθρωπο, είναι η εργατικότητα. Είναι πάρα πολύ σημαντική”. 

Κοιτάζοντας το νέο ρόστερ, σχεδόν σε κάθε θέση υπάρχουν δύο ή και τρεις λύσεις πολύ υψηλού επιπέδου. Ως αρχηγός σε μια ομάδα που έχει τόσο πολύ ταλέντο, πόσο δύσκολο θεωρείς ότι είναι κάποιοι αναπόφευκτα να πρέπει να έχουν μικρότερο ρόλο φέτος;

“Αυτό συμβαίνει στις μεγάλες ομάδες. Η αλήθεια είναι ότι μπαίνει το “εγώ” κάτω από το “εμείς”. Όπως είπα πριν, είναι πολύ σημαντικός ο σεβασμός τόσο στο πλάνο του προπονητή όσο και στον συμπαίκτη.

Τα παιχνίδια είναι πάρα πολλά, οπότε όλοι θα χρειαστούν, είτε λίγο είτε πολύ. Το βασικότερο είναι η ομάδα να κατακτήσει τους τίτλους. Μέσα από τους τίτλους έρχεται τόσο η προσωπική διάκριση όσο και, γενικότερα, η διάκριση του συλλόγου”. 

Πότε καταλαβαίνεις ότι ένας συμπαίκτης σου χρειάζεται να ακούσει μια δύσκολη κουβέντα και από εσένα, όχι μόνο από τον προπονητή;

“Δεν υπάρχει συγκεκριμένο timing στο οποίο θα μιλήσω με κάποιον παίκτη. Επίσης, δεν μου αρέσει να δίνω εντολές και συμβουλές. Προσπαθώ εγώ να είμαι το παράδειγμα.

Από εκεί και πέρα, αν νιώσω ότι κάποιος χρειάζεται κάποια συζήτηση, θα προσπαθήσω να βοηθήσω κι εγώ και θα την κάνω με όλη μου την καρδιά”.

Τα προηγούμενα χρόνια ο Παναθηναϊκός έπρεπε να μάθει να κερδίζει και το κατάφερε. Μήπως το επόμενο βήμα είναι δυσκολότερο, δηλαδή να μάθει να διαχειρίζεται και την αποτυχία, όπως ήταν η περσινή σεζόν;

“Ναι. Η αλήθεια είναι ότι, όπως λένε, είναι πιο εύκολο να κατακτήσεις την κορυφή από το να παραμείνεις στην κορυφή. Η περσινή χρονιά για εμάς ήταν όντως μια σφαλιάρα, λόγω της αποτυχίας στους τίτλους.

Όπως προανέφερα, δεν μπορείς να κερδίζεις πάντα. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας και να κοιτάξουμε μπροστά. Μπροστά έχουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα χρονιά και ελπίζω να είμαστε υγιείς και να φτάσουμε μέχρι το τέλος”.

Με Ομπράντοβιτς, Διαμαντίδη, Μπατίστ και τόσα πρόσωπα συνδεδεμένα με το παρελθόν, η λέξη DNA θα ακουστεί σίγουρα πολλές φορές φέτος. Εσύ πιστεύεις πραγματικά στο DNA ενός συλλόγου ή τελικά κάθε νέα ομάδα πρέπει να κατασκευάσει τη δική της ταυτότητα από το μηδέν;

“Προσωπικά πιστεύω ότι οι μεγάλες προσωπικότητες ενός κλάδου πρέπει να βρίσκονται στον χώρο του συγκεκριμένου κλάδου και αφού σταματήσουν το μπάσκετ. Αυτή η κίνηση που έχει γίνει φέτος είναι πάρα πολύ όμορφη.

Αυτές οι μεγάλες προσωπικότητες, πέραν του προπονητή —μιλάω τώρα και για τον Δημήτρη Διαμαντίδη και τον Μπατίστ και όλους αυτούς που επί χρόνια έχουν δώσει πάρα πολλά για τον Παναθηναϊκό— πρέπει να βρίσκονται στον οργανισμό του Παναθηναϊκού από όλες τις θέσεις. Μόνο η παρουσία τους είναι θετική. Φανταστείτε να έχουμε και παραπάνω έργο”.

Υπάρχει, όμως, πιστεύεις ένας κίνδυνος η σημερινή ομάδα να χρειαστεί να συγκριθεί με ένα παρελθόν που ήταν τόσο ένδοξο για τον Παναθηναϊκό, λόγω και της παρουσίας αυτών των ανθρώπων εδώ;

“Όχι, δεν νομίζω. Ο κόσμος έχει κρατήσει πολύ καλά χαραγμένο το παρελθόν και τις μεγάλες στιγμές που ζήσαμε με αυτούς τους ανθρώπους.

Η ζωή προχωράει. Η ομάδα έχει κάνει βήματα, έχει δείξει ότι μπορεί να καταφέρει πράγματα και χωρίς αυτούς. Πριν από δύο χρόνια στεφθήκαμε πρωταθλητές Ευρώπης εμφατικά.

Οπότε νομίζω ότι το μείγμα είναι κάτι όμορφο που πρέπει να υπάρχει όχι μόνο στον Παναθηναϊκό, αλλά γενικότερα σε όλες τις ομάδες. Δηλαδή, άτομα που έχουν προσφέρει στον σύλλογο”.

Αν τον Μάιο ο Παναθηναϊκός είναι εκεί που θέλει να βρίσκεται, ποια μία λέξη θα ήθελες να χρησιμοποιούν οι αντίπαλοι για να περιγράψουν αυτή την ομάδα; Οι αντίπαλοι και όχι οι φίλαθλοι.

“Δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω με μία λέξη. Θα μπορούσα να πω ότι μου αρέσει πολύ η λέξη “σκληροί”. Να είμαστε σκληροί, να χάνουμε δύσκολα και φυσικά να παίζουμε ωραίο μπάσκετ. Αυτό είναι το ιδανικό. Τώρα, δεν ξέρω κατά πόσο είναι εφικτό”.

Και τέλος, γίνεται μια τεράστια επένδυση αυτή τη στιγμή στο ελληνικό μπάσκετ. Βλέπουμε και τον Άρη και τον ΠΑΟΚ να έχουν δυναμώσει πάρα πολύ. Πώς βλέπεις όλη αυτή την κίνηση;

“Είναι πολύ όμορφο. Το πρωτάθλημα γίνεται ανταγωνιστικό. Δείχνει ότι το ελληνικό πρωτάθλημα προχωράει μπροστά, οπότε οι φίλαθλοι είναι τυχεροί που έχουν να δουν ένα τέτοιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα”.