Εθνική Μπάσκετ: Και του (Ι)σπανού τα γένια γίνονται – Έξω από ‘δω, νεκροθάφτη!
Η Εθνική τίμησε και γιόρτασε δεόντως την εικοστή επέτειο της νίκης επί των Αμερικανών στη Σαϊτάμα και ο Βασίλης Σκουντής αποτίνει φόρο τιμής στο αδούλωτο φρόνημα της.
Όσο κλισέ κι αν ακούγεται, “είμαστε ακόμα ζωντανοί”, κατά πώς λέει και το τραγούδι…
Ξαναζωντανέψαμε, ανασάναμε, ξανασηκωθήκαμε ξανασταθήκαμε στα ποδάρια μας που δεν είναι δα και πήλινα κι έχει ο Θεός!
Όλα αυτά τα εθνικά, τα πατριωτικά και τα επικολυρικά ενέχουν ως είθισται στοιχεία υπερβολής, αλλά υποκύπτω στον πειρασμό να τα επικαλεσθώ, διότι, διάβολε, ταιριάζουν γάντι στην προκειμένη περίπτωση…
Το ξελαρύγγιασμα και ο Μπαζίνας
Έγραφα κιόλας λίγες ώρες νωρίτερα εδώ πως σε αυτό το ματς ταίριαζε αυτό που λένε στα ενδότερα της NASA σχετικά με τα ταξίδια στο Διάστημα, πως δηλαδή “Η αποτυχία δεν είναι επιλογή” και πριν αλέκτορα φωνήσαι, ξελαρυγγιάστηκαν ο Ντίνος Μήτογλου, ο Τάιλερ Ντόρσεϊ, ο Νικ Καλάθης, ο Βασίλης Τολιόπουλος, απαξάπαντες μηδενός εξαιρουμένου…
Μηδέ του πρωτάρη Νάσου Μπαζίνα εξαιρουμένου, για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους και εν προκειμένω με το… τρίποντο τους.
Νενικήκαμεν, λοιπόν, στον πρώτο από τους πέντε τελικούς που είχαμε μπροστά μας μετά την ήττα από την Ουκρανία, για να σηκώσουμε κεφάλι και να βγάλουμε τις μούρες μας από τον… βούρκο της εσχατιάς της κατάταξης.
Έξω από ‘δω, νεκροθάφτη
Βεβαίως, απομένουν άλλοι τέσσερις τελικοί και το διακύβευμα παραμένει ισχυρό, καθόσον από το 1986 και εντεύθεν, από την παρθενική εμφάνιση μας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και πέρα απουσιάσαμε μονάχα μια φορά (Ιντιανάπολις, 2002) και αυτή η ομάδα απέδειξε σήμερα ότι είναι σκληρή για να πεθάνει!
Απέπεμψε λοιπόν τον Ισπανό… νεκροθάφτη (SIC) και ούτως ειπείν, επιφυλάσσεται δια τα περαιτέρω, στα επόμενα (Νοέμβριος) και στα μεθεπόμενα (Φεβρουάριος) παράθυρα, στα οποία σημειωτέον ότι θα παρουσιασθούμε-όπως και άλλες ομάδες- με ελλιπέστερο ρόστερ.
Το δράμα που ανέβηκε στη σκηνή του Telekom Center Athens εκτόξευσε την αγωνία, τη θεαματικότητα, το δέσιμο και την αγάπη του κόσμου για την Εθνική, ουδεμία αντίρρησις…
Το γραμμάτιο του Χουάντσο και το “εντέλλεσθε” του Σπανούλη
Προφανώς θα ήταν προτιμότερη μια πιο ασφαλής λύση, αλλά ας όψεται ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ, που αγωνιζόμενος σε οικείο περιβάλλον φρόντισε να στείλει την καρδιά μας στην Κούλουρη με το τρίποντο με το οποίο ισοφάρισε σε 86-86 στα ύστερα της κανονικής διάρκειας (χωρίς να προλάβουμε να τον σταματήσουμε με φάουλ ή χωρίς να υπάρχει το σχετικό “εντέλλεσθε” από τον Βασίλη Σπανούλη) και παρέπεμψε το
ξεκαθάρισμα των λογαριασμών στην παράταση.
Για να είμαι δίκαιος, αυτό το big three τού το χρωστούσε εδώ και σχεδόν έναν χρόνο η μοίρα του που τον είχε μουντζώσει στον ίδιο αγώνα, στην Α’ φάση του EuroBasket στη Λεμεσό: εκεί δηλαδή, όπου ένιωσε να τού πειράζει το μυαλό ο συμπαίκτης του στον Παναθηναϊκό Παναγιώτης Καλαϊτζάκης σε ένα déjà vu της βγαλμένης από τα κιτάπια του ΝΒΑ παλαιικής προβοκάτσιας του Σκότι Πίπεν στον Καρλ Μαλόουν.
Ο οργασμός του Μήτογλου και η λίμπιντο του Ντόρσεϊ
Αλλά από την αρχή φαινόταν πως αυτή η ρουφιάνα η μοίρα είχε να εξοφλήσει ένα γραμμάτιο και προς τον ομόσταβλο και ομόλογο του Χουάντσο: τον Ντίνο Μήτογλου που βρέθηκε –με το συμπάθιο κιόλας- σε κατάσταση απόλυτου οργασμού για να μεταλαμπαδεύσει, προϊούσης της συναρπαστικής βραδιάς αυτή την ευεργετική λίμπιντο στον Τάιλερ Ντόρσεϊ.
Ευτυχώς τούτη τη φορά η Εθνική δεν εγκλημάτησε και δεν βάλθηκε να ξαναγίνει «ιδανικός αυτόχειρας» όπως στα προηγούμενα τρία ματς (Ρουμανία, Πορτογαλία, Ουκρανία), αλλά ακόμη κι όταν βρέθηκε στριμωγμένη στον τοίχο, μπόρεσε να απεγκλωβιστεί και να ξαναβρεί την περπατησιά της.
Ούτως ή άλλως αυτό το θρίλερ, με όλα όσα συνέβαιναν ανά πάσα στιγμή, εξελίχθηκε στην επιτομή της παράνοιας και της διαστροφής, πάλι καλά που διώξαμε από κοντά μας τον ανάδρομο Ερμή και τον… λούστηκαν οι Ισπανοί!
Τα τρίποντα και ο οδικός χάρτης
Τη βρήκαμε όντως την περπατησιά μας και όποτε τη χάναμε, την ξαναβρίσκαμε ακολουθώντας τον ασφαλή οδικό χάρτη που εδραζόταν σε ένα τρίπτυχο: πίεση στην άμυνα, αιφνιδιασμός και ευθυβολία στα τρίποντα.
Όντως, σε πείσμα της ατζαμοσύνης της σε προηγούμενα ματς, αυτή τη φορά η Εθνική έβαλε 15/32 τρίποντα, πίεσε την μπάλα και βρήκε επί πλέον κατοχές και δη στον αιφνιδιασμό, που ήταν χρειαζούμενος και μια εκ των ων ουκ και προαπαιτούμενη συνθήκη για να μη βουρλιζόμαστε στο σετ παιχνίδι.
Τα ριμπάουντ, τα λάθη και οι… ταχυπαλμίες
Στον αντίποδα η “Roja” μας τσάκισε στα ριμπάουντ (46 έναντι31 με 17 επιθετικά), αλλά κάθε νόμισμα έχει δυο όψεις: ό,τι χάσαμε από αυτό το έλλειμμα, το ρεφάραμε με τη διαφορά στα λάθη (13 έναντι 22), οπότε ούτε γάτα, ούτε ζημιά.
Η καρδούλα μας το ξέρει αυτό: η καρδούλα μας που παλλόταν σε τρελούς ρυθμούς όταν από το +12 βρεθήκαμε στο +2 (75-73), όταν ο Χουάντσο ισοφάρισε, όταν ο Ντόρσεϊ παγιδεύθηκε σε ένα triple team (Πάρα, Κάρντενας, Ντίαθ), όταν ο σεσημασμένος ως instant scorer Μπριθουέλα μας βομβάρδιζε ανελέητα, επιχειρώντας να πετύχει το μεγάλο ριφιφί και πάει λέγοντας, αλλά τέλος καλό, όλα καλά…
Οι άμυνες της… σαβούρας
Ο Τσους Ματέο βάδισε στα χνάρια του προκατόχου του, Σέρτζιο Σκαριόλο και χρησιμοποίησε τις λεγόμενες “άμυνες της σαβούρας” (όπως το box-and-one για να αναχαιτίσει τον Ντόρσεϊ), αλλά και ο Σπανούλης είχε τον τρόπο του, τις ιδέες του, τις καλές πρακτικές του και κυρίως τα απαιτούμενα εργαλεία: σε αυτή την επικίνδυνη αποστολή δεν περίσσευε κανείς και όλοι, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο έβαλαν
ένα πετραδάκι ή μια θεόρατη κοτρόνα στον θρίαμβο.
Δεν υπερβάλλω: πρόκειται όντως για έναν θρίαμβο, για μια από τις πιο εμβληματικές νίκες στα χρονικά της Εθνικής, τηρουμένων των αντιπάλων, των συνθηκών και των αναγκών.
Η υπερηφάνεια, ο Καραλής και η αχλάδα της Σαϊτάμα
Αποτελεί ένα βάλσαμο που επουλώνει τις ανοικτές πληγές, κρατά ζωντανές τις ελπίδες, αποδεικνύει πως αυτή η ομάδα δεν απώλεσε τον εγωισμό και την υπερηφάνεια της και μπορεί να εξορύσσει το όποιο μέταλλο της και κυρίως το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.
Ήταν κιόλας παρών στις εξέδρες ο Εμμανουήλ Καραλής ο οποίος προσπόρισε στην Εθνική την αύρα του και της δάνεισε το… κοντάρι του για να πηδήσει πιο ψηλά…
“Fly Manolo”, πέτα κι εσύ Εθνική!
Αμ το άλλο;
Την περασμένη Παρασκευή μαγαρίσαμε την επιστροφή στη Ρίγα, όπου πέρυσι ξορκίσαμε τους δαίμονες που μας
κατέτρυχαν επί 16 χρόνια, αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά…
Την αχλάδα που φύεται στη Σαϊτάμα, εννοώ διότι πριν από είκοσι χρόνια τέτοιες ώρες ρίχναμε στο καναβάτσο τους Αμερικανούς και μάλιστα το σκορ εκείνου του ημιτελικού , το 1-01-95, προέκυψε κάποια στιγμή στον αποψινό αγώνα και –για την ακρίβεια-90 δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη της παράτασης με καλάθι του (για άλλη μια φορά) έξοχου Καλάθη!
Άρα, η νίκη εκτός από εμβληματική καταγράφεται και ως επετειακή!