Μπολόνια 2002: Το “σας το ‘χα πει” του Ζοτς

Του Νίκου Μπουρλάκη

Ήταν ένα φάιναλ φορ γεμάτο έντονα συναισθήματα αλλά και πολλά γεγονότα τα οποία είχες την ευχέρεια- δημοσιογραφικά- να αντιληφθείς ακριβώς επειδή δεν υπήρχε φόρτος εργασίας. Μεγάλη Παρασκευή (των Ορθοδόξων) ήταν ο ημιτελικός του Παναθηναϊκού με τη Μακάμπι οπότε οι εφημερίδες περίμεναν απλώς να βάλουν στα… γρήγορα τον αγώνα και τίποτε άλλο. Α ναι… Και «δηλώσεις τηλεφωνικά».

Ήμουν απεσταλμένος της ιστορικής «Αθλητικής Ηχούς» και τη Μεγάλη Πέμπτη στη συνέντευξη Τύπου στο Δημαρχείο της Μπολόνια έγινε το πρώτο μεγάλο… σκηνικό! Ένας Ομπράντοβιτς χαλαρός και χαμογελαστός κι ένας Μπλατ (μόλις είχε διαδεχθεί τον Γκέρσον στο «τιμόνι» της Μακάμπι κι ετοιμαζόταν για την πρώτη επικίνδυνη αποστολή της καριέρας του) σχεδόν… άσπρος δίπλα του.

Ο Ζοτς έκανε χιούμορ, του χτυπούσε την πλάτη, ο Μπλατ μετά βίας «έσπαγε» ένα χαμόγελο. Λίγο μετά τη συνέντευξη Τύπου ο τρόμος του Μπλατ ολοκληρώθηκε… Βγαίνοντας από το Δημαρχείο κι εν μέσω μικροφώνων και καμερών παραμέρισε τους (Ισραηλινούς) δημοσιογράφους και γούρλωσε τα μάτια του καθώς το θέαμα που έβλεπε στην απέναντι καφετέρια δεν του άρεσε καθόλου! Ο Ζοτς σταυροπόδι συνομιλούσε κι έπινε καφέ παρέα με τον κουμπάρο του, Ντούσαν Ίβκοβιτς.

Στο Holiday Inn όπου είχε στρατοπεδεύσει η αποστολή του Παναθηναϊκού η ατμόσφαιρα ήταν «χαλαρή». Πολλές φορές την παρομοίαζες με «πενταήμερη»… Το εορταστικό των ημερών είχε ως αποτέλεσμα να βρίσκονται μαζί με τους παίκτες οι σύζυγοι ή σύντροφοί τους. Γενικά ο Ομπράντοβιτς είχε επιβάλλει μια χαλαρή ατμόσφαιρα. Όσοι δεν γνώριζαν απλώς πίστευαν ότι ο Παναθηναϊκός είχε υποταχθεί στη μοίρα του, άλλωστε όλες οι «δημοσκοπήσεις» τον έδιναν 4ο φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου.

Το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής η Μακάμπι πήρε το πρώτο μάθημα στον ημιτελικό… Στο ζευγάρι των δύο τελευταίων τελικών (της FIBA) ο Παναθηναϊκός νίκησε και πήρε το εισιτήριο για τον τελικό. Ο Ομπράντοβιτς με τον Ιτούδη και τον Παπαδόπουλο έμειναν στο «Παλαμαλάγκουτι» για να δουν τον ημιτελικό της Κίντερ με την Μπένετον. Θυμάμαι τον Ζοτς (καθόταν δύο- τρία μέτρα πιο πέρα από εμένα) να κοιτάει προσεκτικά το πρώτο ημίχρονο… Κάποια στιγμή, ενώ το πρώτο 20λεπτο όδευε προς το τέλος, κάτι πήγε να του πει ο Ιτούδης… Ο Ζοτς τον κοιτάζει με νόημα και του λέει: «Άιντε Δημήτρης, πάμε…». Κι αποχώρησαν.

Το Μεγάλο Σάββατο ήταν ίσως η πιο σημαντική μέρα του φάιναλ φορ. Ο Παύλος και ο Θανάσης Γιαννακόπουλος, ιδιαίτερα εκνευρισμένοι από τα οικονομικά του Μπερτομέου αλλά κι από το γεγονός ότι είχαν απωλέσει ένα τεράστιο τηλεοπτικό συμβόλαιο άρχισαν να σκέπτονται σοβαρά το ενδεχόμενο αποχώρησης της ομάδας, παρά το γεγονός ότι είχε ήδη προκριθεί στον τελικό…

Το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου, ένα μεγάλος μέρος της ομάδας (οι Έλληνες και οι Ορθόδοξοι ξένοι) βρέθηκαν στην Ορθόδοξη εκκλησία της Μπολόνια για την Ανάσταση… Λίγο μετά αντιπροσωπεία της ομάδας ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση της φοιτητικής εστίας των Ελλήνων της Μπολόνια για Αναστάσιμο δείπνο.
Ο Θανάσης Γιαννακόπουλος τριγύριζε στο λόμπι του ξενοδοχείου χωρίς να έχει βάλει μπουκιά στο στόμα του… Κάποια στιγμή ξεφλούδισε ένα κόκκινο αυγό και φώναζε: «Τι να κάνω; Να φύγουμε; Να μείνουμε;»…

Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς (ήταν πιά 3-4 τα ξημερώματα) εμφανίστηκε από μια γωνιά… Βρισκόταν στο μπαρ του ξενοδοχείου με ένα φίλο του. Ο Γιαννακόπουλος τον πλησίασε. Κάτι είπαν… «Μου είπε να σκεφτούμε τον κόσμο του Παναθηναϊκού στην απόφασή μας» είπε ο Θανάσης Γιαννακόπουλος.

Την άλλη μέρα το πρωί η διοικητική ηγεσία του Παναθηναϊκού εμφανίστηκε στο μέρος όπου η Ευρωλίγκα είχε οργανώσει συμπόσιο με την παρουσία εκπροσώπων της Formula 1, της Premiership, του ΝΒΑ… Το (γνωστό) χαμόγελο του Μπερτομέου κόπηκε όταν ο Παύλος Γιαννακόπουλος άρχισε την επίθεσή του σχετικά με τα χρήματα. Με τον Θανάση Γιαννακόπουλο να σιγοντάρει, ο Μπερτομέου έχασε το χρώμα του.

Κατάλαβε ότι το αφεντικό του Παναθηναϊκού δεν έκανε πλάκα στα περί αποχώρησης. Ζήτησε από τη Μακάμπι να μην αναχωρήσει από τη Μπολόνια (ήταν η μόνη σεζόν που δεν έγινε μικρός τελικός) και άσκησε έντονες πιέσεις (παρακάλια…) να μην αποχωρήσει ο Παναθηναϊκός.

Μέχρι και ο Ηλίας Ζούρος, που είχε απολυθεί λίγους μήνες πριν από τον Ολυμπιακό, έμενε στο ξενοδοχείο του Παναθηναϊκού κι έλεγε στον Γιαννακόπουλο: “Πρόεδρε, θα το πάρουμε…”!!!

Τα υπόλοιπα είναι γνωστά.. Ο Ομπράντοβιτς είπε στον Λάζαρο Παπαδόπουλο το… αμίμητο («έχουν μαζευτεί αυτές τις μέρες όλοι από το ΝΒΑ για να δουν τον Άντερσεν, τον Γκρίφιθ, τον Μπεσόκ, τον Χάφμαν. Μπες μεσα και δείξε τους ποιος είναι ο καλύτερος σέντερ στην Ευρώπη») κι άρχισε τα… κόλπα (σε βαθμό διαστροφής) με τον Μποντιρόγκα να παίζει 14’’ πλέι μέικερ και 10’’΄τεσσάρι!

Με την εντολή άλλης μιας περιστροφής στην άμυνα, περιόρισε τα σουτ του Σμόντις και ροκάνισε τη διαφορά που είχε φτάσει στο+17 για τη γηπεδούχο Βίρτους. Κι όλα αυτά ενώ είδε- πριν αρχίσει το δεύτερο μέρος- έναν οπαδό της Βίρτους να του πετάει αλάτι. «Γιατί μου πετάς αλάτι άνθρωπέ μου;» τον ρώτησε… «Για να σου φερω γρουσουζιά» ήταν η απάντηση που έκανε τον Ζοτς να σταυροκοπιέται.

Οι πανηγυρισμοί για την κατάκτηση του τρίτου ευρωπαϊκού (στους οποιους συμμετείχε και ο Νάντο Τζεντίλε φωνάζοντας «βέκια» δηλαδή «γριά» τον Ρότζερς) έγιναν μπροστά σε 8 χιλιάδες παγωμένους οπαδούς της Βίρτους που εβλεπαν τον Παναθηναϊκό τροπαιούχο στο σπίτι τους. Οι «πράσινοι» αρνήθηκαν να φορέσουν τις μπλούζες που είχε ετοιμάσει η Ευρωλίγκα για τον νικητή, επειδή ήταν κόκκινες, σήκωσαν το τρόπαιο στον ουρανό της Μπολόνια κι επέστρεψαν στο ξενοδοχείο…

Η ώρα είχε περάσει. Μεσάνυχτα στη Μπολόνια δεν βρίσκεις ούτε… άνθρωπο, όχι ρεστοράν για να φας. Μέχρι που έδωσε τη λύση ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος ο οποίος εμφανίστηκε από μια γωνία κουβαλώντας καμιά πενηνταριά κουτιά με… γιγαντιαίες πίτσες!!!

Ο Ομπράντοβιτς έπινε το ποτό του και με το δάχτυλό του έδειχνε το κεφάλι του λέγοντας: «Σας τα είχα πει για τον Λάζαρο»! Ο Μεσίνα χαρακτήριζε τον Ομπράντοβιτς «κόμπρα» και η οικογένεια Γιαννακόπουλου καμάρωνε το τρίτο ευρωπαϊκό στην ιστορία της ομάδας.