50 χρόνια VW Golf GTI: Γνωρίστε τα πρωτότυπα με τα οποία η VW τόλμησε να δείξει τι μπορεί να κάνει

Η Volkswagen, πέρα από τα Golf GTI και την ιστορία της μαζικής επιτυχίας, είχε φέρει μαζί της κάτι άλλο στη Βαρκελώνη για την εκδήλωση της παρουσίασης του νέου Edition 50 Golf GTI. Εκτός από όλες τις 8 γενιές του Golf GTI από το 1976 έχω σήμερα, είχε και τρία πρωτότυπα που αποδείκνυαν με “σαρκα και οστά”, με μοτέρ, μίζες και λειτουργικά εσωτερικά, την ωμή της τόλμη.

Γιατί αυτά τα αυτοκίνητα δεν υπήρξαν ποτέ για τις πωλήσεις. Δεν μπήκαν σε γραμμές παραγωγής. Δεν πέρασαν από focus groups. Υπήρξαν για έναν λόγο και μόνο: για να δείξουν τι συμβαίνει όταν μια εταιρεία με τεράστια τεχνογνωσία αποφασίζει να βάλει το χέρι βαθιά στα “ράφια” του Ομίλου VW και να πει: πάμε να δούμε μέχρι πού φτάνουμε.

Επίδειξη; Ναι, προφανώς αλλά και με ουσία. Σε έναν κόσμο όπου οι περισσότερες αυτοκινητοβιομηχανίες παίζουν εκ του ασφαλούς, τα πρωτότυπα αυτά είναι δηλώσεις. Όχι εμπορικές. Τεχνικές. Πολιτισμικές σχεδόν. Η VW δεν χρειάζεται ένα W12 για να πουλήσει Polo. Ούτε ένα πρωτότυπο hypercar για να στηρίξει τις πωλήσεις του Golf. Και όμως, το κάνει. Γιατί μπορεί και γιατί θέλει.

Θέλει να δείξει ότι κάτω από το “λαϊκό” της πρόσωπο, υπάρχει πρόσβαση σε κινητήρες Bentley, φιλοσοφία Audi, μηχανολογία Porsche. Ότι ο Όμιλος δεν είναι απλώς shared πλατφόρμες και οικονομίες κλίμακας, αλλά ένα τεράστιο εργαστήριο ιδεών. Και τα πρωτότυπα αυτά είναι το αποτέλεσμα όταν τα όρια χαλαρώνουν.

Από τα τρία, εκείνο που με έκανε πραγματικά να σταθώ για λίγο πριν μπω μέσα, ήταν το W12 των 650 ίππων. Όχι γιατί θα το οδηγούσα, μια και αυτό περιορίστηκε σε μερικά μέτρα μέσα στο πάρκινγκ. Αλλά γιατί ήξερα τι είναι. Το να κάθεσαι πίσω από το τιμόνι ενός VW με W12 κινητήρα τοποθετημένο πίσω σου δεν είναι απλώς παράδοξο. Είναι σχεδόν σουρεαλιστικό. Το εσωτερικό, λιτό αλλά λειτουργικό με στοιχεία που έχεις δει και αλλού. Η θέση οδήγησης χαμηλή, το καπό μακρύ, η αίσθηση ότι κάθεσαι μπροστά από κάτι που κανονικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει με σήμα VW.

Γυρίζεις το κλειδί και δεν υπάρχει υστερία. Υπάρχει βάθος. Η συριστική μίζα, έτσι ακριβώς όπως ακούγεται στα hypercars της Lamborghini, έρχεται να γεμίσει την καμπίνα και να προλογίσει το μπάσο του W12 που έρχεται στη ζωή με ένα στακάτο βρυχηθμό. Από εκεί και πέρα, μια μηχανολογική ηρεμία που υπονοεί δύναμη χωρίς να την κραυγάζει. Ακόμα και σε χαμηλές ταχύτητες, ακόμα και σε έναν απλό ελιγμό μέσα σε χώρο στάθμευσης, νιώθεις δέος και τιμή.

Μη με παρεξηγήσετε αλλά για το σινάφι μας, αυτό των δημοσιογράφων αυτοκινήτου, το να βρεθεί κανείς πίσω από το τιμόνι ενός πρωτοτύπου, είναι αρκετά βαρύ παράσημο. Δεν είναι μόνο ότι η εταιρεία θα σου εμπιστευτεί κάτι πολύ σημαντικό (έστω και για μερικές χαμηλής ταχύτητας βόλτες σε ένα υπαίθριο parking) αλλά είναι πως αυτά που έβλεπες στα νιάτα σου στις σελίδες των περιοδικών και βούταγες όλο και πιο βαθιά στην έξη της αυτοκίνησης, έρχεται τώρα να γίνει εμπειρία χειροπιαστή.

Συχνά με ρωτούν φίλοι και γνωστοί για το πιο ακραίο αυτοκίνητο που έχω οδηγήσει, περιμένοντας η απάντηση να έχει πολλά άλογα και ανήκουστα υψηλή τιμή για να εντυπωσιαστούν. Όχι. Τα πιο εντυπωσιακά αυτοκίνητα που έχω οδηγήσει, είναι αυτά που δύσκολα θα βρεθεί άλλος να τα έχει βάλεις το χέρι έστω και στατικά. Αυτά θεωρώ πως είναι η πεμπτουσία της δουλειάς και τα έχω συγκρατήσει ως ζωντανές και σπουδέες αναμνήσεις, μιας επαγγελματικής πορείας γεμάτης με όμορφες στιγμές και εμπειρίες.

Σταχυολογώ την Corvette Moray με τον 6λιτρο V8 της Chevrolet δια χειρός Giugiaro, ένα diesel αγωνιστικό πρωτότυπο της Opel, το Eco Speedster, το αμφίβιο Renault Racoon από τη δεκαετία του ‘90 και το Italdesign Aztec που αντικρίζοντας το, βίωσα ένα από τα πιο δυνατά σοκ της ζωής μου μια και το είχα πρωτοδεί ως μαθητής λυκείου και το είχα με κάποιο τρόπο ανεξήγητο, συνδέσει με την απόφασή μου να ασχοληθώ με το συγκεκριμένο επάγγελμα.

Με ένα τρόπο σχεδόν μεταφυσικό λοιπόν, τα πρωτότυπα έχουν ιδιαίτερη σημασία για όσους κάνουν αυτό το επάγγελμα, όχι μόνο για βιοπορισμό αλλά γιατί κουβαλάει και πολλή από την ψυχή τους. Οπότε, αντιλαμβάνεστε πως, όσο και αν αναγνωρίζω τη σημασία του νέου VW Golf GTI, ειδικά στη συγκλονιστική έκδοση Edition 50, τα πρωτότυπα (όπως και τα ιστορικά αυτοκίνητα κάθε κατασκευαστή) έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά.

Τόσο το λευκό Volkswagen Design Vision GTI με τη χαμηλωμένη οροφή του 2013 με 3λιτρο turbo V6 κινητήρα απόδοσης 500 ίππων που ήταν στο χώρο, όσο και το φουτουριστικό χωρίς οροφή Volkswagen GTI Roadster, Vision Gran Turismo που η VW δημιούργησε από κοινού με τη Sony για τα 15 χρόνια του πολύ πετυχημένου παιχνιδιού οδήγησης, Gran Turismo, στο ψηφιακό περιβάλλον του οποίου υπάρχει, είναι δημιουργίες που σε καλούν να θαυμάσεις την τόλμη αλλά και την ποιότητα στην πραγματοποίηση ενός ονείρου.

Κάποιου από το σχεδιαστικό τμήμα, που “πάντρεψε” την τρέλα του με κάποιον από το τεχνικό τμήμα και συνεργάστηκαν, πιθανότατα στα διαλείμματα της καθημερινής ρουτίνας τους, για να προκύψει ένα τόσο δυνατό αποτέλεσμα. Που όμως, ακόμα και έτσι να μην είναι, δεν έχει καμία σημασία, γιατί εδώ μιλάμε για ένα μηχανολογικό θαύμα. Ένα χειροπιαστό “ροζ ελέφαντα” που κάποια ανάγκη, όχι απαραίτητα συνδεδεμένη με κάποια πρακτική προέκταση, έχει καταστήσει ικανή συνθήκη για τη δημιουργία του.

Φεύγοντας, σκέφτηκα ότι αυτά τα πρωτότυπα είναι η πιο καθαρή απόδειξη πως η Volkswagen δεν ορίζεται μόνο από τις πωλήσεις της. Ορίζεται από το θάρρος να πειραματιστεί. Να εκτεθεί. Να δείξει ότι πίσω από την εικόνα του “αυτοκινήτου για όλους”, υπάρχει η ικανότητα να φτιάξει αυτοκίνητα για λίγους ή και για κανέναν. Και προφανώς τελικά αυτός είναι ο σπουδαιότερος λόγος ύπαρξής των πρωτοτύπων. Όχι για να τα οδηγήσεις. Αλλά για να θυμηθείς τι μπορεί να σου προσφέρει η αυτοκίνηση όταν δεν προσδιορίζεται από περιορισμούς.