Π. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ

Τρικυμία...

Τρικυμία...

Ο Παντελής Διαμαντόπουλος γράφει για τον άφαντο επιθετικά Ολυμπιακό, επιμένει ότι η σειρά είναι ανοιχτή και αποχαιρετά τον Παύλο Γιαννακόπουλο

Η απώλεια του Παύλου Γιαννακόπουλου, επισκίασε τα πάντα στο ελληνικό μπάσκετ. Θα μπορούσε κάλλιστα να μη γίνει ο τρίτος τελικός ως ελάχιστο δείγμα σεβασμού. Θεωρώ επίσης ότι άπαντες, θα πρέπει να μη μιλήσουμε και πολύ για μπάσκετ. Προσωπικά θα το ακολουθήσω. Λίγα λόγια λοιπόν (αναγκαστικά) για το ματς που παρακολουθήσαμε.

Ο Παναθηναϊκός έχασε ένα κάρο βολές, κέρδισε δίκαια όμως, μια ομάδα που μπήκε στο ΟΑΚΑ για να κάνει επίδειξη λαθών. Ο Ολυμπιακός δεν είχε μυαλό, το έριξε σε σωρεία κακών επιλογών και το πλήρωσε. Τόσο απλά. Το 2- 1 στη σειρά δε μου προκαλεί περιέργεια. Από την αρχή και αδιαφορώντας για τα μπρέικ, έχω ξεκαθαρίσει ότι ο ΠΑΟ είναι το φαβορί, ο Ολυμπιακός δεν είναι ξεγραμμένος. Και με πολλούς συναδέλφους (και όχι μόνο μάρτυρες), έχω ξεκαθαρίσει, ότι η ομάδα του Πειραιά αληθινές ελπίδες θα ‘χει μόνο σε περίπτωση πέμπτου αγώνα.

Από εκεί και πέρα, έγινε ένα 40λεπτο κακό με δυο ομάδες που δεν είναι καλά.  Με δέκα πόντους μπροστά, απλά και εύκολα ήταν στο ημίχρονο ο Παναθηναϊκός. Δίχως υψηλή μπασκετική επιστήμη, δίχως βαθυστόχαστες τακτικές αναλύσεις. Ο Ολυμπιακός «έφαγε» ένα 20λεπτο δίχως συγκέντρωση στα μυαλά των παικτών του. Όχι και στα 20 λεπτά, αλλά σίγουρα στα περισσότερα. Παίκτες που «σέρνονταν» στα προηγούμενα ματς, αυτή τη φορά δεν ήταν αρνητικοί, όπως για παράδειγμα ο Μακλίν. Άλλοι όμως από τους οποίους περιμένεις κάποια πράγματα, ανεβοκατέβαιναν το παρκέ.

Ένταση δεν υπήρχε και καμία απλότητα στον τρόπο παιχνιδιού. Πολύ σκέψη που βαραίνει τον προπονητή κακά τα ψέματα. Μηδενική πίεση στην άμυνα από ένα σημείο και μετά. Σε πολλά καλάθια του Παναθηναϊκού έγιναν λάθος αλλαγές στην άμυνα. Τέσσερα λάθη στην πρώτη περίοδο, είχαν ως αποτέλεσμα να προκύψουν αιφνιδιασμοί από τους γηπεδούχους. Το μόνο που έκανε καλά ο Ολυμπιακός ήταν να «σημαδέψει» τον Βουγιούκα, όταν ο Ίαν ήταν στην «πράσινη» πεντάδα. Πήγαν στο «ένας με έναν» , μόλις πήραν κάποια πράγματα από αυτό, ο ΠΑΟ έκλεισε την άμυνά του και εκεί σταμάτησε η… πηγή σκοραρίσματος (αφού τα σουτ ήταν τούβλα). Τίποτ’ άλλο. Το αποκορύφωμα; Έβγαζαν ελεύθερο τρίποντο και έτρωγαν αιφνιδιασμό. Σούταραν άνετοι και τα έχαναν. Αφήστε που με διπλάσια λάθη από τον αντίπαλο, υπήρχαν φάσεις που ούτε πρώτη πάσα δε μπορούσαν να κάνουν. Ε τι άλλο θέλετε; Δεν είναι και εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς το μπάσκετ. Σας είπαμε και πιο πάνω. Όσοι το πιστεύουν το δείχνουν με πράξεις στο γήπεδο. Δώρα να πάρουν, δεν υπάρχει περίπτωση. Από κανέναν.

Στο δεύτερο μέρος, οι «πράσινοι» πήραν ένα μομέντουμ απλό που τους ευνόησε. Ο Ολυμπιακός είχε μικρό αριθμό εκτελεσμένων προσπαθειών. Είχε χάλια ποσοστά , έκανε λάθη, δε μπορούσαν να κάνουν μια πάσα της προκοπής, ε τι να κερδίσουν ρε παιδιά; Πώς να το κάνουν; Κι αν διαμαρτύρονταν κάποια στιγμή για «αστεία διαιτησία» συγγνώμη, αλλά τούτη τη φορά οι επιθέσεις τους, ήταν πιο αστείες από τα σφυρίγματα. Και όταν οι «πράσινοι» έχασαν ρυθμό στις οργανωμένες επιθέσεις τους, εκεί ήρθε ο Μάικ Τζέιμς να αναλάβει δράση. Πήρε τις προσωπικές μπάλες και τις τελείωσε. Ο Ολυμπιακός μόλις έχασε το «ένας με έναν» και δε μπορούσε να βρει και σωστό τρανζίσιον μπροστά, έχασε τα πάντα. Βγήκαν όλα αυτά που «χρεώνονται» στις κακές καλοκαιρινές επιλογές.

Ο Πασκουάλ εμφάνισε τον Όγκαστ και πήρε τον αγώνα. Ο Ολυμπιακός εμφάνισε τα χάλια του. Κανείς παίκτης δεν άλλαξε ρυθμό, κανείς δεν είχε ύφος «επαναστάτη», κανείς δε μπορούσε να «ανάψει τη μηχανή». Ο Μιλουτίνοβ και ο Μακλίν έκαναν περισσότερο θόρυβο αυτή τη φορά, αλλά με τους δυο σέντερ δεν κερδίζεις. Όταν οι αρχηγοί σου τελειώνουν πρώτοι σκόρερ και είναι χάλια και οι δυο, δεν έχεις ελπίδες. Η διαφορά δε μαζευόταν, γιατί πολύ απλά όσο και να θες να παίξεις άμυνα και να τα καταφέρεις, αν δεν βάζεις, δεν έχεις τύχη. Και όταν μπαίνουν ο Σπανούλης με τον Πρίντεζη που μέχρι τώρα δε κάνουν καλά ματς, για να σου αλλάξουν την εικόνα, ε καταλαβαίνεις ότι δεν έχει πιθανότητες να κερδίσεις. Και μη το κουράζουμε. Με 19/54 σουτ, πιες τη θάλασσα, χώνεψέ τη και κοίτα μπροστά.

Τέλος πάντων, ο Ολυμπιακός το καλύτερο που ‘χει να κάνει, είναι να βρει έναν τρόπο να κερδίσει στο ΣΕΦ (έχει σερί τέσσερις ήττες). Αν ισοφαρίσει τη σειρά, τότε –ίσως- πάει με άλλη ψυχολογία σε πέμπτο παιχνίδι, που θα μοιάζει με διαδικασία πέναλτι. Μέχρι τότε ας αναρωτηθεί ο καθένας τι γυρεύει στο παρκέ γιατί –επιμένω- ξεγραμμένοι δεν είναι, αλλά παίζουν και με έναν αντίπαλο που τους κερδίζει χάνοντας τη μια βολή μετά την άλλη. Αυτά και πολλά είναι. Τα λέμε μετά το ματς του ΣΕΦ…

Θα τελειώσω όπως ξεκίνησα. «Έφυγε» ένας άνθρωπος που λάτρευε το άθλημα, σεβόταν τον αντίπαλο και η προσφορά του θα μείνει στην ιστορία. Μόχθησε πάρα πολλά χρόνια για να φτιάξει την αγαπημένη του ομάδα, όπως ο ίδιος την ονειρευόταν. Και την οδήγησε σε μεγάλες επιτυχίες. Με επιμονή και ηρεμία και πολλές φορές αναγκαζόμενος να συγκρατεί ταυτόχρονα και τον πολύ πιο εκρηκτικό αδερφό του, Θανάση. Και πάνω απ’ όλα ξηγημένος αντίπαλος. Κουράγιο στην οικογένεια του Παύλου Γιαννακόπουλου…

 
SHARE

Εδώ η επιστήμη έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά, εδώ και πολλά χρόνια! Στον ελεύθερο χρόνο του, είναι ρεπόρτερ μπάσκετ! Η «τρέλα» της ζωής του όμως, είναι συνδεδεμένη με την ασπρόμαυρη μπάλα. Είτε θα προσπαθεί να την κλωτσάει στα γήπεδα του Πειραιά(κάτι που κάνει από παιδάκι και δε λέει να το κόψει μπας κι ησυχάσουν και οι διαιτητές),είτε θα τσακώνεται με τον Φιλέρη για τον εκάστοτε προπονητή του Ολυμπιακού, είτε θα αναλύει το γιατί η εθνική Ιταλίας, έπρεπε να έχει επτά και όχι τέσσερα παγκόσμια κύπελλα. Από την πρώτη μέρα του Sport24, είναι στην ομάδα και όπως έχει πει και ο ίδιος «το sport24 είναι η Ρόμα και αυτός αισθάνεται Τότι», οπότε δεν το αφήνει.

24MEDIA NETWORK

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

 

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΤΟ SPORT24