ANALYSIS

Προβλήματα του παρόντος, λύσεις του μέλλοντος

Προβλήματα του παρόντος, λύσεις του μέλλοντος

To Hoop Fiction και το Sport24.gr αναλύουν τη νίκη του Ολυμπιακού επί της ΤΣΣΚΑ. Το χαμηλό σχήμα που ήρθε από ανάγκη και θύμισε Houston Rockets, ο ρόλος των δύο "Παπ", ο ΜαΚλίν και ο ανεβασμένος Σπανούλης.

Καμιά φορά το μέλλον ξεπηδά μέσα από την απαίτηση προσαρμογής σε μια κατάσταση που, εκ των προτέρων τουλάχιστον, μοιάζει αδύνατον να αντιμετωπιστεί. Χθες ο Ολυμπιακός είχε να αντιμετωπίσει μια τέτοια κατάσταση: οι συσσωρευμένες απουσίες στην front-line τον έφεραν μπροστά σ’ ένα δίλημμα που σπάνια μια ομάδα καλείται να αντιμετωπίσει: τι κάνω όταν λείπουν όλοι οι PF με τους οποίους ξεκίνησα τη χρονιά και ταυτόχρονα απουσιάζει ο βασικός μου σέντερ;

Ήταν ένα δραστικό πρόβλημα για το οποίο ο Σφαιρόπουλος, μεταξύ άλλων συμβατικών επιλογών, είχε στη διάθεσή του και μία δραστική λύση. Η τελική του κίνηση ήταν η επιλογή αυτής ακριβώς της λύσης, η οποία κλείδωσε τη χθεσινή νίκη και ταυτόχρονα έφερε στο ΣΕΦ μια σκιά του αέρα μπασκετικής αλλαγής που πνέει στο ΝΒΑ.

Η ΠΕΝΤΑΔΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ

Ο Σφαιρόπουλος ξεκίνησε την τελευταία περίοδο με Strelnieks, Σπανούλη, Thompson, Παπανικολάου στο 4, και Παπαπέτρου στο 5. Πρόκειται για την πιο πειραματική και πρωτοποριακή πεντάδα που έχει εμφανιστεί φέτος σε Ευρωπαϊκό γήπεδο, και μάλλον με διαφορά από την επόμενη.

Απέναντί τους ο Ιτούδης επέλεξε τους Rodriguez, De Colo, Higgins, Clyburn, και Korobkov. Αργότερα πέρασε στον αγώνα και τους Kourbnov-Hines, χωρίς επί τοις ουσίας να αλλάξει κάτι.

Μετά από δυο αναγνωριστικές κατοχές, ο Ολυμπιακός έμοιαζε, ξαφνικά, να’ χει αλλάξει πλήρως δέρμα, μεταμορφώνοντας την αγωνιστική το φυσιογνωμία κι ενσαρκώνοντας ταυτόχρονα κάτι από το μέλλον του αθλήματος. Στην άμυνα, ξεκίνησε να πιέζει (μερικές φορές σ’ όλο το γήπεδο) και ν’ αλλάζει σε κάθε υποψία σκριν, με παραδειγματική επικοινωνία και συγχρονισμό μεταξύ των παικτών του. Στις ελάχιστες περιπτώσεις που η CSKA βρήκε κάποιο mismatch στον Σπανούλη ή τον Strelnieks οι υπόλοιποι λειτούργησαν υποδειγματικά, πάντα έτοιμοι για τη βοήθεια αλλά ποτέ πολύ μακρυά από τον προσωπικό τους αντίπαλο.

 

Οι παίκτες του Ιτούδη, συνηθισμένοι ίσως στην παραγωγή mismatch που πλέον δεν υπήρχαν, ήρθαν γρήγορα σε αμηχανία, αντιμέτωποι όχι μόνο με τον ταχυδυναμικό τέρας του Σφαιρόπουλου, αλλά κυρίως με την αμφιβολία που αυτό έσπειρε στο μυαλό τους, δείχνοντάς τους πως, όποια επιθετική δράση κι αν ακολουθήσουν, η άμυνα θα είναι πάντα ένα βήμα μπροστά. Ο τρόπος που ο Ολυμπιακός απορρόφησε και ακύρωσε κάθε φιλοδοξία των Ρώσων ήταν το τελικό χτύπημα σε μια επίθεση η οποία υπολειτουργούσε καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα.

Επιθετικά, σε σετ καταστάσεις, ο Ολυμπιακός διατήρησε μια κάποια συμβατικότητα στη λειτουργία του, δίνοντας στον Παπαπέτρου, τηρουμένων των αναλογιών, ρόλο center. Ο forward του Ολυμπιακού είτε βρισκόταν στο χαμηλό ποστ, είτε ήταν ο screener στο pick-n-roll με τον Σπανούλη. Αλλά αυτό ακριβώς ήταν το πλεονέκτημα αυτής της πεντάδας: δεν χρειάστηκε να παίξει πολλές κατοχές σε σετ καταστάσεις. Κυνηγούσε διαρκώς τον αιφνιδιασμό, είτε πρωτεύοντα είτε δευτερεύοντα, τρέχοντας εντυπωσιακά το γήπεδο και βγάζοντας ενέργεια που σε καμιά στιγμή η CSKA δεν έδειξε ικανή να ματσάρει. Χαρακτηριστικό είναι εδώ ότι από καταστάσεις αιφνιδιασμού ο Ολυμπιακός πήρε δύο τρίποντα με ελάχιστη μεταξύ τους χρονική απόσταση, ένας του Strelnieks κι ένα του Παπανικολάου, τα οποία του έδωσαν οριστικά το momentum του αγώνα.

Ο Σφαιρόπουλος κράτησε αυτήν την πεντάδα στο γήπεδο για 6 λεπτά, και την άλλαξε μόνο μετά την αποβολή του Παπανικολάου. Όταν η περίοδος ξεκίνησε, η CSKA προηγούνταν 64-68. Όταν ο Παπανικολάου πήγε στον πάγκο, στο 3.58 για τη λήξη, το σκορ ήταν 81-74. Σύμφωνα με το Overbasket.com, αυτή η πεντάδα, την οποία ο Σφαιρόπουλος είχε δοκιμάσει νωρίτερα για 50 δευτερόλεπτα, έμεινε στο παρκέ περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο συνδυασμό παικτών (6.55), έδωσε τους περισσότερους πόντους (21 συνολικά, 17 στην τελευταία περίοδο) και δέχθηκε μόλις 6, ενώ είχε και το μεγαλύτερο plus-minus (+15, εντυπωσιακό για κλειστό ματς).

ΜΕ ΣΧΗΜΑ ΠΟΥ ΘΥΜΙΣΕ HOUSTON ROCKETS

Πριν περάσουμε στις προϋποθέσεις που κατέστησαν την επιτυχία αυτής της πεντάδας δυνατή, οφείλουμε μια αναφορά σ’ ένα αντίστοιχο σχήμα που συναντάμε στο ΝΒΑ, και πιο συγκεκριμένα στους Houston Rockets. Πρόκειται για την πεντάδα των Paul, Harden, Ariza, Tucker, και Luc Mbah a Moute. Ο D’ Antoni μέχρι τώρα έχει χρησιμοποιήσει μόνο μια παραλλαγή της, με τον Gordon στη θέση του Paul, στο εναρκτήριο παιχνίδι της σεζόν, απέναντι στους Warriors. Αλλά ήδη θεωρείται εξαιρετικά πιθανό αυτή η πεντάδα να σταθεί κάποια στιγμή μες τη σεζόν απέναντι στους πρωταθλητές, οι οποίοι βέβαια είναι η ομάδα που ανέδειξε την ανάγκη ενός τέτοιου σχήματος.

Η κύρια ιδέα πίσω από αυτά τα σχήματα είναι κοινή: δυο αθλητικοί και ογκώδεις forward στο 4 και το 5, ικανοί να κρατήσουν στις διάφορες διεκδικήσεις τους αντίπαλους ψηλούς, ή τουλάχιστον να τους δυσκολέψουν σε κάποιο βαθμό, και έτοιμοι ν’ αλλάξουν πάνω σε οποιοδήποτε άλλο παίκτη, προλαβαίνοντας να καλύψουν αποστάσεις με ένταση και σε βαθμό που καμιά επίθεση δεν μπορεί να συνηθίσει. To switch-all που κηρύττουν αυτές οι άμυνες, ακολουθώντας διαρκώς την επίθεση δίχως (όπως φιλοδοξούν) να παραχωρούν το παραμικρό πλεονέκτημα σ’ αυτήν, αν γίνει με τον σωστό τρόπο και στον σωστό χρόνο, προσφέρει ένα είδος αμυντικής χορογραφίας το οποίο κατά καιρούς πολλοί έχουν προφητέψει, αλλά κανείς μέχρι σήμερα δεν έχει δει.

Επιθετικά τα πάντα εξαρτώνται από το πόσο καλά σουτάρουν από το τρίποντο οι δύο forward που αγωνίζονται στο 4 και το 5. Το δύσκολο είναι να συνδυαστεί η αμυντική τους επάρκεια (στο συγκεκριμένο καθήκον) μαζί με την ικανότητα στο σουτ. Οι Tucker και a Moute φέτος σουτάρουν καλύτερα του αναμένομένου, κάτι που έχει διατηρήσει τη συγκεκριμένη πεντάδα στην επικαιρότητα (ακόμα κι αν ο D’ Antoni, μέχρι τώρα, δεν τη χρησιμοποιεί). Οι δυο παίκτες του Ολυμπιακού είναι δεδομένο ότι μπορούν να κάνουν το ίδιο, ειδικά από τη στιγμή που ο Παπαπέτρου μετατρέπεται εδώ σε screener. Αν αυτό συμβεί, το πλεονέκτημα που αποκτά μια ομάδα σε spacing, χρόνους ανάπτυξης και αντίδρασης, χτύπημα στα close-out, πρωτεύοντα και δευτερεύοντα αιφνιδιασμό, κι άλλα, γίνεται τρομακτικό.

Όταν το δοκίμασε το Houston, το γήπεδο έμοιαζε κάπως έτσι:

 

Όταν το δοκίμασε χθες ο Ολυμπιακός, τα κενά δεν έμοιαζαν τόσο μεγάλα, λόγω των μικρότερων διαστάσεων του γηπέδου και πιο συντηρητικής αμυντικής αντιμετώπισης, αλλά ακόμα κι έτσι είναι εύκολο να φανταστεί κανείς το πλεονέκτημα που είχαν ερυθρόλευκοι μ’ αυτό το σχήμα, μεταξύ άλλων, σε κάθε κατάσταση 5vs4:

 

Παρόλα τα κοινά σημεία των δύο, ωστόσο, πάνω απ’ όλα στέκεται η αγεφύρωτη διαφορά τους: το σχήμα του Houston είναι αποτέλεσμα μιας ευρείας τάσης προς την οποία κατευθύνεται το ΝΒΑ. Το σχήμα του Ολυμπιακού είναι αποτέλεσμα ελλείψεων κι ειδικών συνθηκών, κι ίσως να μην το ξαναδούμε για την υπόλοιπη χρονιά. Η πιο κοντινή σ’ αυτό εκδοχή, πιθανότατα, θα είναι μια πεντάδα με Σπανούλη, Μιλουτίνοφ, και τους τρεις forward.

Η ΤΡΙΑΔΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ

Για χθες, ο παίκτης που συνήθως έρχεται πίσω από τον Μιλουτίνοφ ήταν αυτός που επέτρεψε στον Ολυμπιακό να φτάσει στην τελευταία περίοδο τόσο κοντά στο σκορ. Ο McLean έκανε βραδιά καριέρας, κυριαρχώντας σε κάθε σημείο του παιχνιδιού, βάζοντας στα καλάθια τους αντίπαλους αμυντικούς, πότε με τη δύναμη και πότε με την τεχνική του, και μοιράζοντας στον Hines τόσες ήττες σε προσωπικές μονομαχίες όσες, πιθανόν, είχε να βιώσει από τις μάχες του απέναντι στον Lasme (όχι τυχαίο ότι και οι δύο είναι εξίσου αθλητικοί και δυνατοί με τον Hines, αλλά και ελαφρώς ψηλότεροι).

Παράλληλα, για μία ακόμη φορά τη φετινή σεζόν, ο Παπανικολάου κινήθηκε σε πολύ υψηλά επίπεδα. Τελείωσε με 15 πόντους, 5/9 σουτ, 6 ριμπάουντ, 3 ασίστ, και +23 στο plus-minus (τόσο μεγάλο που μοιάζει σχεδόν ύποπτο, για τόσο κλειστό παιχνίδι). Αν καταφέρει να διατηρηθεί σ’ αυτά τα επίπεδα απόδοσης, μέχρι το τέλος της χρονιάς θα έχει αλλάξει αγωνιστικό status. Ακόμα κι ο τρόπος που πανηγύριζε, συνήθως χαρακτηριστικός της αδυναμίας του να ελέγξει τον εαυτό του συναισθηματικά, χθες παρήγαγε μια ιδιότυπη αρχηγική αύρα και ταυτόχρονα έμοιαζε να δημιουργεί το ιδανικό υπόβαθρο για χτίσιμο momentum, όπως κάποτε έκαναν οι παρατατεμένες κραυγές του Mike Batiste για τον Παναθηναϊκό μετά από κάθε πετυχημένο του κάρφωμα.

Η εμφάνιση του Σπανούλη ήταν όπως είναι πάντα απέναντι στην CSKA: καθοριστική. Το πιο σημαντικό της στοιχείο ήταν η συχνότητα και η ένταση με την οποία κινούνταν προς το καλάθι των Ρώσων, τελειώνοντας πολλές φάσεις κοντά στο καλάθι και δείχνοντας απόλυτη εμπιστοσύνη στα πατήματά του. Τελείωσε με 16 πόντους, 6/13 σουτ, 4 ριμπάουντ, 8 ασίστ (όλη η CSKA είχε 10), και 3 λάθη. Μετά τον Παπανικολάου, είχε το μεγαλύτερο δείκτη στο plus-minus (+9).

 

Ο Ολυμπιακός πήρε μια πολύ μεγάλη νίκη, αγγίζοντας την εκσταστική συνειδητοποίηση του ότι,, όπως είναι χρήσιμο να υπενθυμίζει συχνά στον εαυτό του, μπορεί να κάνει τα πάντα, να κατακτήσει τα πάντα, να νικήσει κάθε αντίπαλο, οποιουδήποτε μεγέθους, όσες απουσίες κι αν έχει. Είναι μια νίκη που θ’ αποτελέσει ψυχολογικό φάρο για όλη την υπόλοιπη χρονιά.

Αν, κατά τη διάρκεια μιας σεζόν, υπάρχουν βραδιές που στο τέλος αποδεικνύεται πως παρείχαν πολλά περισσότερα από μια απλή νίκη, είναι βραδιές σαν τη χθεσινή.

Επιμέλεια: Βασίλης Καγιάς

 
SHARE

24MEDIA NETWORK

Γιατί το να μένεις σε σχέση παχαίνει

Εργένηδες όλου του κόσμου, μπορείτε να αρχίσετε τα πανηγύρια.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

 

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

ΦΙΛΕΡΗΣ

Στην υπηρεσία της Αυτής Μεγαλειότητος

Ο Γιάννης Φιλέρης βγάζει το καπέλο στη νέα Πρωταθλήτρια Ευρώπης, τον προπονητή Πάμπλο Λάσο και μια ομάδα 12 σπουδαίων παικτών.

ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ρε τον μάγειρα...

Ο Παντελής Διαμαντόπουλος γράφει για την πανάξια Πρωταθλήτρια Ευρώπης, τον αδικημένο Πάμπλο Λάσο και δείχνει τον δρόμο προς την Βιτόρια

ΚΑΒΑΛΙΕΡΑΤΟΣ

Ο τελικός του Σλούκα και του Γιουλ

Η Ευρώπη παραμιλάει για τον MVP Λούκα Ντόντσιτς, αλλά ο τελικός είναι διαφορετική ιστορία. Και αυτός ο τελικός είναι ξεχωριστός και για τον Σέρχιο Γιουλ και για τον Κώστα Σλούκα. Γράφει ο Σπύρος Καβαλιεράτος.

ANALYSIS

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΤΟ SPORT24