Παγκόσμιο U19: Ο έλεγχος των 12 παικτών της Ελλάδας

Το Παγκόσμιο U19 της Κρήτης ολοκληρώθηκε και το Sport24.gr κάνει τον απολογισμό της παρουσίας της Εθνικής Εφήβων, με το συμπέρασμα να είναι ένα: Τα κεφάλια μέσα.

Η Εθνική Εφήβων ολοκλήρωσε τις υποχρεώσεις της στο Παγκόσμιο U19 της Κρήτης καταλαμβάνοντας την 10η θέση. Αρκετοί απογοητεύτηκαν και άλλοι στάθηκαν στην εικόνα της ομάδα. Οι γνωρίζοντες ωστόσο δεν αισθάνθηκαν έκπληξη.

Είναι πιθανό κάποιοι να παραξενεύτηκαν από την θέση που κατέλαβε η Ελλάδα. Το γεγονός ότι αποφάσισε να διοργανώσει το Παγκόσμιο U19 έκανε πολλούς να πιστέψουν ότι η ομάδα του Γιάννη Καστρίτη είχε ελπίδες διάκρισης. Παραδοσιακά εξάλλου όταν η Ελλάδα αναλαμβάνει να υποδεχθεί μία διοργάνωση, συνήθως στοχεύει ψηλά. Αυτό ωστόσο δεν ίσχυε σε αυτή την περίπτωση.

Μπορεί να ακουστεί βαρύ, αλλά η αλήθεια είναι ότι η γενιά των γεννημένων το 2000 θεωρείται – επιεικώς – μέτρια σε σχέση με αυτές των υπόλοιπων χωρών. Δεν έχει αρκετό ταλέντο και, το κυριότερο, δεν έχει αρκετό βάθος, έχοντας γνωρίσει μάλιστα στο παρελθόν δύο υποβιβασμούς: Το 2016 στο Eurobasket U16 όταν κατέλαβε την τελευταία (16η) θέση και το 2018 στο Eurobasket U18, όταν κατέλαβε την 14η θέση ανάμεσα σε 16 ομάδες.

Για να γίνει ακόμα πιο σαφές: Ο μόνος λόγος που η Ελλάδα προκρίθηκε στο Παγκόσμιο U19, αλλά και στο Eurobasket U18 είναι επειδή κατά την διάρκεια του Eurobasket U18 του 2018 ανακοίνωσε ότι θα φιλοξενήσει τις δύο διοργανώσεις. Για όποιον δεν το ξέρει, το Eurobasket U18 θα διεξαχθεί στον Βόλο (27/7 – 4/8). Εκεί, πράγματι η Ελλάδα έχει πιθανότητες να καταλάβει. καταρχάς, μία θέση στην πρώτη 8αδα, αφού η γενιά των γεννημένων το 2001 (που είχε 5 παίκτες στο ρόστερ της Εθνικής U19) έχει περισσότερο βάθος (παρά τις σημαντικές απουσίες των Τσουμάνη και Καραϊσκου) και το 2017 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Eurobasket U16 της 2ης κατηγορίας.

Αφήνοντας λοιπόν όλα αυτά στην άκρη, το Sport24.gr δίνει τον έλεγχο προόδου στους 12 παίκτες που εκπροσώπησαν την Ελλάδα στο Παγκόσμιο U19 της Κρήτης.

Άρης Σωτηρίου (2001, 2.03 μέτρα, φόργουορντ)

Οι αριθμοί του: 9.1 πόντοι, 6.4 ριμπάουντ και 1.4 ασίστ μέσο όρο σε 30 λεπτά συμμετοχής

Με λίγα λόγια: Ο Σωτηρίου μπαίνει στους διακριθέντες αυτής της ομάδας. Παίζοντας κυρίως ως πάουερ φόργουορντ, ο πρώην παίκτης του Παναθηναϊκού είχε αρκετές καλές στιγμές. Ήταν ο πρώτος ριμπάουντερ της Εθνικής και από τους λίγους που είχαν το θάρρος – ή θράσος, ανάλογα πως το βλέπει κανείς – να πάει μέχρι μέσα στο καλάθι για να τελειώσει φάσεις. Το ενδιαφέρον είναι πως αν και είναι δεξιόχειρας συνήθως επιτίθεται από αριστερά.

Η αλήθεια είναι ότι ο Σωτηρίου είναι από τους πλέον παραγωγικούς παίκτες της Εθνικής για έναν λόγο: Δεν φοβάται. Δεν έχει πρόβλημα να τσαλακωθεί και να τα βάλει με πιο δυνατούς αντιπάλους. Σε αυτό το επίπεδο αυτό τον βοηθάει να είναι αποδοτικός, ωστόσο σε επίπεδο ανδρών υπάρχουν πράγματα που πρέπει να δουλέψει, με πρώτο το σουτ του και δεύτερο τον χειρισμό της μπάλας. Στο ιδανικό σενάριο θα μπορέσει να γίνει σμολ φόργουορντ. Το θετικό για αυτόν είναι ότι από την σεζόν 2019/20 θα βρεθεί στις ΗΠΑ και το κολέγιο του Τέξας A&M, κάτι που θα του δώσει την ευκαιρία να δουλέψει στο παιχνίδι του.

Ζώης Καράμπελας (2001, 1.85 μέτρα, γκαρντ)

Οι αριθμοί του: 8.8 πόντοι, 2.8 ριμπάουντ, 3.7 ασίστ και 1.7 κλεψίματα μέσο όρο σε 25 λεπτά συμμετοχής

Με λίγα λόγια: Έχοντας εξαιρετική παρουσία στην Basket League με το Περιστέρι, ο Ζώης Καράμπελας είδε να υπάρχουν τεράστιες απαιτήσεις προς το πρόσωπό του. Η πίεση ήταν μεγάλη. Το ίδιο όμως ισχύει και για τον ανταγωνισμό που είχε, αφού η θέση του πόιντ γκαρντ είναι η πλέον ανταγωνιστική σε αυτές τις ηλικίες. Σε γενικές γραμμές ο Καράμπελας είχε συμπαθητική παρουσία, με ψεγάδι την αποβολή του στον αγώνα με την Γαλλία, σε ένα αποτέλεσμα της πίεσης που κλήθηκε να διαχειριστεί λόγω και της προβολής που είχε τους τελευταίους μήνες.

Ο Καράμπελας είχε έναν διαφορετικό ρόλο από αυτόν που τον είδε ο κόσμος στο Περιστέρι. Περισσότερο εκτελεστικό και λιγότερο οργανωτικό, κάτι που φαίνεται από τις 3.7 ασίστ που μοίραζε. Η αλήθεια είναι ότι σε έναν βαθμό υποχρεώθηκε κιόλας να σουτάρει περισσότερο λόγω της σύστασης του ρόστερ, αν και στην πραγματικότητα τα προηγούμενα χρόνια στο εφηβικό του Περιστερίου ήταν περισσότερο εκτελεστής και λιγότερο δημιουργός, κάτι που άλλαξε όταν βρέθηκε στην ανδρική ομάδα.

Ο Καράμπελας είναι πράγματι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πρόσπεκτ αυτή τη στιγμή. Το εκρηκτικό του πρώτο βήμα και η ικανότητά του να περνάει τον προσωπικό αντίπαλο – κάτι που δεν είναι πλέον δεδομένο για Έλληνα παίκτη – και να σουτάρει μετά από ντρίμπλα τον χαρακτηρίζουν. Το θέμα από εδώ και πέρα είναι να ωριμάσει περισσότερο μέσα από τις ευκαιρίες που θα πάρει και να μάθει να συνδυάζει καλύτερα τον ρόλο του εκτελεστή με αυτόν του δημιουργού.

Ιωσήφ Κολοβέρος (2002, 1.85 μέτρα, γκαρντ)

Οι αριθμοί του: 2.7 πόντοι, 1.7 ριμπάουντ και 1.8 ασίστ μέσο όρο σε 16 λεπτά συμμετοχής

Με λίγα λόγια: Ο βενιαμίν της ομάδας, αγωνίστηκε τραυματίας, αφού στην τελευταία προπόνηση πριν την έναρξη του τουρνουά υπέστη τράβηγμα στη γάμπα. Ο Κολοβέρος ήταν ο back up πόιντ γκαρντ της Εθνικής, αν και συχνά έπαιζε στο πλευρό του Καράμπελα, έχοντας έναν ρόλο που γενικά φαίνεται να είναι αυτός που θα τον ακολουθεί στην καριέρα του: Αυτόν του παίκτη που μπαίνει στο παιχνίδι για να ανακατέψει το παιχνίδι με την ενέργεια που βγάζει και στις δύο πλευρές του παρκέ, προσδίδοντας μία ηρεμία στην ομάδα.

Στο εφηβικό του Ολυμπιακού ο Κολοβέρος ήταν αυτός που έβαζε σε μία σειρά την τριάδα των Ποκουσέβσκι, Ζευγάρα και Τσουμάνη, έχοντας αυξημένες αρμοδιότητες στο σκοράρισμα. Στην Εθνική Εφήβων το σκοράρισμα δεν ήταν μέσα στις αρμοδιότητές του, αν και η αλήθεια είναι ότι παίζοντας με παίκτες που είναι δύο χρόνια μεγαλύτεροί του ίσως να μην είχε και την ευκαιρία να το κάνει. Ο Κολοβέρος οφείλει να δυναμώσει τον κορμό του για να αντέξει το ξύλο και την πίεση. Αυτό που θα τον βοηθήσει πάντως να καθιερωθεί, είναι να βελτιώσει το μακρινό του σουτ. Αν το κάνει αυτό, τότε τα πράγματα θα γίνουν πιο εύκολα για αυτόν.

Νίκος Χουγκάζ (2000, 2.07 μέτρα, γκαρντ/φόργουορντ)

Οι αριθμοί του: 5.7 πόντοι και 2.9 ριμπάουντ μέσο όρο σε 16 λεπτά συμμετοχής

Με λίγα λόγια: Ο Χουγκάζ βρέθηκε σε μία περίεργη κατάσταση σε αυτό το τουρνουά, με τον ρόλο του να αλλάζει σχεδόν σε κάθε παιχνίδι. Ενίοτε βρισκόταν εντός ροτέισον και ενίοτε εκτός, κάτι που δεν τον βοήθησε να βρει ρυθμό. Έχει ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κορμιά αυτής της γενιάς, κυρίως επειδή με ύψος 2.07 μέτρα μπορεί θεωρητικά να αγωνιστεί από σούτινγκ γκαρντ έως και πάουερ φόργουορντ. Αυτή τη στιγμή ωστόσο είναι ξεκάθαρο πως μπορεί να αγωνιστεί μόνο στην περιφέρεια, αφού πρέπει να προσθέσει κιλά στο κορμί του.

Ο Χουγκάζ έχει την δυνατότητα να εξελιχθεί σε αμυντικό πολυεργαλείο, δίνοντας παράλληλα λύσεις στην επίθεση σε spot up καταστάσεις. Προς το παρόν ωστόσο του λείπει η σταθερότητα στο σουτ και δεν μπορεί να βάλει την μπάλα στο παρκέ με συνέπεια, κάτι απαραίτητο για περιφερειακό, με αποτέλεσμα να είναι περιορισμένος. Το γεγονός, δε, ότι μοίρασε μόλις 1 ασίστ σε 7 αγώνες καταδεικνύει την αδυναμία του στην δημιουργία.

Φώτης Γεωργαλάς (2001, 2.03 μέτρα, πάουερ φόργουορντ)

Οι αριθμοί του: 0 πόντοι και 0.4 ριμπάουντ μέσο όρο σε 7 λεπτά συμμετοχής

Με λίγα λόγια: Η παρουσία του Γεωργαλά στην 12αδα ήταν μία από τις εκπλήξεις της αποστολής. Ο πάουερ φόργουορντ του Ηρακλή κέρδισε την θέση του μέσα από την προετοιμασία, αφήνοντας εκτός τον Βασίλη Γάργαλη. Η αλήθεια είναι ότι σε γενικές γραμμές δεν μπορεί να κριθεί, αφού είχε τον μικρότερο χρόνο συμμετοχής από όλους, ενώ δεν κατάφερε να σκοράρει.

Ο Γεωργαλάς ήταν εμφανώς ψαρωμένος σε αυτό το τουρνουά και δεν μπόρεσε να δείξει αυτά που ήθελε και πιθανόν να μπορούσε. Αν υπάρχει ωστόσο κάτι στο οποίο σίγουρα οφείλει να δουλέψει είναι το σώμα του, ειδικά αν γίνει παίκτης ρακέτας.

Νίκος Ρογκαβόπουλος (2001, 2.03 μέτρα, γκαρντ/φόργουορντ)

Οι αριθμοί του: 13.7 πόντοι, 4.6 ριμπάουντ και 2.4 ασίστ μέσο όρο σε 25 λεπτά συμμετοχής

Με λίγα λόγια: Ο Νίκος Ρογκαβόπουλος ήταν με διαφορά ο πιο ποιοτικός παίκτης της ομάδας και ίσως ο μόνος που φαίνεται ξεκάθαρα από τώρα ότι μπορεί να ακολουθήσει τους ρυθμούς του σύγχρονου μπάσκετ. Ο γκαρντ/φόργουορντ της ΑΕΚ ερχόταν κυρίως από τον πάγκο, ωστόσο αυτό δεν τον εμπόδισε να είναι ο δεύτερος σκόρερ της ομάδας, δείχνοντας ψήγματα του αναμφισβήτητου, μεν, ακόμα άγουρου, δε, ταλέντου του.

Είναι ξεκάθαρο ότι ο Ρογκαβόπουλος ξεχειλίζει από ταλέντο. Η επαφή του με το καλάθι είναι σπάνια για Έλληνα παίκτη, μπορεί να βρει με ευκολία το δικό του σουτ και – όταν έχει την διάθεση – να δημιουργήσει καταστάσεις και για τους συμπαίκτες του. Είναι όμως εξίσου ξεκάθαρο ότι υστερεί αθλητικά και σωματικά σε σχέση με παίκτες των πιο προηγμένων μπασκετικών σχολών – ΗΠΑ, Καναδάς, Γαλλία, ακόμα και Αργεντινή – κάτι που φάνηκε σε κάποια παιχνίδια. Πάνω από όλα ωστόσο αυτό που λείπει από τον Ρογκαβόπουλο είναι παραστάσεις.

Έχοντας κλείσει τα 18 του χρόνια, ο νεαρός γκαρντ/φόργουορντ επιβάλλεται να πάρει χρόνο συμμετοχής σε κάποιο επίπεδο, έστω στην Α2. Πρέπει να δουλέψει στο παιχνίδι του, να φάει “σφαλιάρες”, να μάθει από τα λάθη του. Καλές είναι οι προπονήσεις με την ανδρική ομάδα της ΑΕΚ, αλλά ακόμα πιο σημαντικό είναι να παίξει αγώνες κόντρα σε άνδρες ώστε να εξελίξει το παιχνίδι του. Αν δεν συμβεί αυτό άμεσα, τότε υπάρχει κίνδυνος να χαθεί και αυτό θα είναι κρίμα.

Μανώλης Χατζηδάκης (2000, 2.08 μέτρα, φόργουορντ/σέντερ)

Οι αριθμοί του: 3.6 πόντοι και 2.9 ριμπάουντ μέσο όρο σε 12 λεπτά συμμετοχής

Με λίγα λόγια: Όντας ένας εκ των μεγαλύτερων σε ηλικία της ομάδας, η αλήθεια είναι ότι υπήρχαν περισσότερες απαιτήσεις από τον φόργουορντ/σέντερ της ΑΕΚ. Αντί ωστόσο να είναι ένας εκ των ηγετών της ομάδας, ο Χατζηδάκης είχε έναν αρκετά περιορισμένο ρόλο. Με εξαίρεση τον αγώνα της πρεμιέρας κόντρα στις Φιλιππίνες (όπου είχε 10 πόντους και 8 ριμπάουντ), σε κανένα άλλο παιχνίδι δεν πλησίασε τα 20 λεπτά συμμετοχής, αρκούμενος στο να κάνει συγκεκριμένα πράγματα στο γήπεδο.

Έπειτα από μία γεμάτη σεζόν στην Α2 με την φανέλα του Αμαρουσίου – όπου αγωνίστηκε ως δανεικός από την ΑΕΚ – ο Χατζηδάκης έδειξε να έχει κάνει ένα βήμα στην εξέλιξή του. Πλέον δεν παίζει σχεδόν καθόλου με πρόσωπο στο καλάθι, ενώ και το ρεπερτόριό του με πλάτη στο καλάθι δείχνει περιορισμένο. Ο 19χρονος φόργουορντ/σέντερ είναι ακόμα μικρός και έχει χρόνο μπροστά του να βελτιωθεί, ωστόσο οφείλει σιγά-σιγά να προσθέσει πράγματα στο παιχνίδι του.

Νίκος Αρσενόπουλος (2000, 1.96 μέτρα, γκαρντ)

Οι αριθμοί του: 15 πόντοι, 3.1 ριμπάουντ και 3.3 ασίστ μέσο όρο σε 27 λεπτά συμμετοχής

Με λίγα λόγια: Ηταν το πρώτο βιολί της ομάδας, αυτός που επωμίστηκε το βάρος του σκοραρίσματος. Η επιλογή ήταν λογική, αφού ο Αρσενόπουλος ήταν ένας από τους καλύτερους δημιουργούς της ομάδας και ο πλέον μπαρουτοκαπνισμένος, αφού είχε σημαντικό χρόνο συμμετοχής και μεγάλο ρόλο στην Α2 με το Ψυχικό, όπου αγωνίστηκε ως δανεικός από τον Ολυμπιακό. Η αλήθεια πάντως είναι ότι πρακτικά σε αυτό το τουρνουά αποτέλεσε μία μικρογραφία των θετικών και των αρνητικών στοιχείων του.

Ο Αρσενόπουλος είχε πολλές καλές και αρκετές κακές στιγμές. Έχει καλή επαφή με το καλάθι, μπορεί να σουτάρει μετά από ντρίμπλα και να παίξει το Πικ εν Ρολ. Παράλληλα όμως έχει πρόβλημα κόντρα σε αθλητικούς αντιπάλους, αφού το κορμί του δεν τον βοηθάει. Αυτό έγινε σαφές στα παιχνίδια που κλήθηκε να αντιμετωπίσει αθλητικά κορμιά (Ρωσία, Γαλλία, Αυστραλία), όπου δε μπορούσε να δημιουργήσει το δικό του σουτ αν δεν δεχόταν πρώτα σκριν, αφού δεν έχει καλό πρώτο βήμα για να δημιουργήσει αρκετή απόσταση από τον αντίπαλό του.

Ο Αρσενόπουλος βρήκε αρκετές φορές τον τρόπο να είναι αποδοτικός ακόμα και στην κακή του βραδιά. Στο τέλος της ημέρας όμως ολοκλήρωσε το τουρνουά σουτάροντας με το απαγορευτικό 38% στα δίποντα και το συμπαθητικό 36.4% στα τρίποντα. Είναι πιθανό σε μία ισορροπημένη ομάδα με περισσότερους σκόρερ στο πλευρό του να ήταν πιο αποδοτικός ως δεύτερος δημιουργός και ίσως να κρίνεται αυστηρά. Είναι όμως και ένας από τους λίγους παίκτες αυτής της γενιάς που έχει δημιουργήσει υψηλές απαιτήσει, οπότε μοιραία κρίνεται αντίστοιχα.

Στράτος Βουλγαρόπουλος (2000, 2.17 μέτρα, σέντερ)

Οι αριθμοί του: 3.3 πόντοι και 2.2 ριμπάουντ μέσο όρο σε 9 λεπτά συμμετοχής

Με λίγα λόγια: Προερχόμενος από μία σεζόν όπου αγωνίστηκε ελάχιστα, ο Βουλγαρόπουλος είχε σταθερά μικρό ρόλο στην Εθνική, μένοντας πίσω από τους Χατζηδάκη και Αρνόκουρο στο ροτέισον στην θέση του σέντερ. Κι αν σε κάποια παιχνίδια μπορεί να μην ταίριαζε στην φιλοσοφία του αγώνα, το γεγονός ότι αγωνίστηκε ελάχιστα ακόμα και στα παιχνίδια κόντρα σε Φιλιπππίνες, Ρωσία και Αργεντινή – ομάδες δηλαδή που παρατάχθηκαν με ψηλούς σέντερ – δείχνουν ότι ο Γιάννης Καστρίτης δεν τον εμπιστευόταν αρκετά κι ας τον είχε παίκτη στον Άρη στο φινάλε της σεζόν.

Ο Βουλγαρόπουλος έχει ένα πραγματικά τεράστιο κορμί και είναι πιο αθλητικός από ότι θα περίμενε κάποιος, ενώ είναι θετικός στο Πικ εν Ρολ. Είναι σαφές πάντως ότι έχει μείνει λίγο πίσω στην ανάπτυξή του, γεγονός που είναι απόρροια και του ελάχιστου χρόνου συμμετοχής του, με αποτέλεσμα να μοιάζει ένα βήμα πιο αργός σε άμυνα (ειδικά σε καταστάσεις Πικ εν Ρολ) και επίθεση. Είναι σύνηθες οι ψηλοί να ωριμάζουν πιο αργά από τους περιφερειακούς, παρόλα αυτά είναι ξεκάθαρο πως ο Βουλγαρόπουλος οφείλει να δουλέψει σε πολλά πράγματα στο παιχνίδι του προκειμένου να εμφανιστεί καλύτερος στο μέλλον.

Γιώργος Αρνόκουρος (2000, 2.01 μέτρα, πάουερ φόργουορντ)

Οι αριθμοί του: 5.7 πόντοι, 3.7 ριμπάουντ και 1 ασίστ μέσο όρο σε 18 λεπτά συμμετοχής

Με λίγα λόγια: Ένα πράγμα κατάλαβαν όλοι βλέποντας τον Αρνόκουρο στο Παγκόσμιο U19 της Κρήτης: Κέρδισε κάθε λεπτό συμμετοχής με το σπαθί του. Ο φόργουορντ του Περιστερίου – ο οποίος την σεζόν 2018/19 αγωνίστηκε στην Δάφνη Δαφνίου ως δανεικός – πάλευε σαν αγρίμι σε κάθε φάση, κερδίζοντας και χάνοντας πολλές μάχες. Το γεγονός ωστόσο ότι με ύψος 2.01 μέτρα αγωνίστηκε ως σέντερ κόντρα σε... θηρία, δείχνει ότι σταδιακά πρέπει να αλλάξουν κάποια πράγματα.

Ο Αρνόκουρος είναι ένας εξαιρετικός αθλητής, όντας με διαφορά ο καλύτερος αθλητής αυτής της ομάδας. Έχει έναν δυνατό κορμί, έχει καλό άλμα και διαθέτει ένα βασικό ρεπερτόριο κινήσεων με πλάτη στο καλάθι. Για να αγωνιστεί στο υψηλότερο επίπεδο όμως πρέπει να καθιερωθεί στις θέσεις των φόργουορντ, να βελτιώσει το σουτ του και να μάθει να διαβάζει καλύτερα το παιχνίδι. Την θέληση για δουλειά πάντως την έχει.

Χρυσόστομος Σανδραμάνης (2000, 1.95 μέτρα, γκαρντ/φόργουορντ)

Οι αριθμοί του: 3.6 πόντοι, 2.4 ριμπάουντ και 1.6 ασίστ μέσο όρο σε 21 λεπτά συμμετοχής

Με λίγα λόγια: Πριν από ένα χρόνο, στο Eurobasket U18 της Λετονίας, ο Σανδραμάνης ήταν ο δεύτερος σκόρερ της ομάδας με 14.1 πόντους μέσο όρο. Στο Παγκόσμιο U19 ωστόσο τα δεδομένα ήταν εντελώς διαφορετικά. Ο γκαρντ/φόργουορντ του Προμηθέα είχε λιγότερη ώρα τη μπάλα στα χέρια του, έχοντας περισσότερο συμπληρωματικό ρόλο, ερχόμενος συχνά από τον πάγκο, κάτι που προκάλεσε εντύπωση.

Ίσως είναι άδικο να κριθεί αυστηρά ο Σανδραμάνης. Όταν ωστόσο από βασικός δημιουργός της ομάδας – που σε γενικές γραμμές ήταν ίδια με πέρυσι – γίνεται συμπληρωματικός, όντας μάλιστα ο μεγαλύτερος σε ηλικία παίκτης της Εθνικής, δεν γίνεται να μην αναφερθεί ότι έκανε ένα βήμα πίσω. Ο γκαρντ/φόργουορντ του Προμηθέα έχει καλά στοιχεία στο παιχνίδι του, με την καλή επαφή του με το καλάθι να είναι το κυριότερο προσόν του. Πρέπει όμως να αρχίσει πλέον να δουλέψει περισσότερο το σώμα του και να φροντίσει να κάνει κι άλλες δουλειές στο παρκέ εκτός από το να σκοράρει.

Περικλής Μπαζίνας (2000, 1.97 μέτρα, γκαρντ/φόργουορντ)

Οι αριθμοί του: 2.8 πόντοι και 2.3 ριμπάουντ μέσο όρο σε 15 λεπτά συμμετοχής

Με λίγα λόγια: Ήταν ο άτυχος της ομάδας, αφού ένας τραυματισμός του στέρησε τη συμμετοχή στους τρεις τελευταίους αγώνες. Μέχρι να συμβεί αυτό είχε ενεργό ρόλο στο ροτέισον, αγωνιζόμενος και στις δύο θέσεις των φόργουορντ, προσπαθώντας να δώσει λύσεις κυρίως στην επίθεση, αν και προσπαθούσε και στην άμυνα.

Ο Μπαζίνας έχει εξαιρετικό μέγεθος για την θέση του σούτινγκ γκαρντ και είναι οριακά καλός (αλλά όχι εξαιρετικός) αθλητής. Έχοντας ήδη μία γεμάτη σεζόν στο βιογραφικό του με τον Απόλλωνα Πάτρας στην Α2, πρέπει σιγά-σιγά να αρχίσει να βάσει πράγματα στο παιχνίδι του: Να σταθεροποιήσει το σουτ του και να προσπαθήσει να βελτιωθεί με τη μπάλα στα χέρια, ώστε να έχει πιο δημιουργικό ρόλο. Πάνω από όλα πάντως οφείλει να έχει αυτό που οι Αμερικανοί λένε “μικρη μνήμη”. Να μην αφήνει δηλαδή να επηρεάσουν την ψυχολογία του δύο-τρία άστοχα σουτ και να συνεχίσει να παίζει με την ίδια ενέργεια, προσφέροντας σε άλλους τομείς.

ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ

Είναι εύκολο να υπάρξει ισοπέδωση. Παράλληλα είναι και άδικο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η συγκεκριμένη φουρνιά υστερεί σε σχέση με αυτές των προηγμένων χωρών σε αθλητικότητα, παραστάσεις και... εκπαίδευση. Το λεγόμενο “σκεπτόμενο” μπάσκετ που έχει γίνει... πιπίλα για πολλούς από το 2005 κι έπειτα στο ελληνικό μπάσκετ έχει επηρεάσει το μυαλό πολύ κόσμου.

Περισσότερο όλων έχει επηρεάσει το μυαλό των προπονητών των ακαδημιών – που δείχνουν να ξεχνούν ότι η Ελλάδα εκείνης της εποχής έπαιζε μεν σκεπτόμενο μπάσκετ, αλλά είχε την ευλογία να διαθέτει και μπασκετικές ιδιοφυΐες στο παρκέ στα πρόσωπα των Διαμαντίδη, Παπαλουκά, Σπανούλη και Ζήση στις θέσεις των γκαρντ. Η Εθνική εκείνης της περιόδου έπαιζε το λεγόμενο “σκεπτόμενο μπάσκετ” από επιλογή και όχι από ανάγκη. Αυτή είναι μία σημαντική λεπτομέρεια που πολλοί έχουν ξεχάσει.

Ο κόσμος οφείλει να καταλάβει το εξής: Ο στόχος των μικρών εθνικών ομάδων δεν είναι οι επιτυχίες με κάθε κόστος. Ο στόχος των μικρών εθνικών ομάδων είναι να προετοιμάσουν παίκτες που σταδιακά θα ενσωματωθούν στην εθνική ανδρών. Αν κάθε γενιά καταφέρει να παράξει 3-4 παίκτες υψηλού επιπέδου μπορεί να θεωρηθεί πετυχημένη. Για να συμβεί όμως αυτό, οφείλουν όλοι να βοηθήσουν αυτούς τους νεαρούς παίκτες να εξελιχθούν, την ίδια στιγμή που οι νεαροί παίκτες οφείλουν από την πλευρά τους να δουλεύουν κάθε μέρα για να βελτιωθούν στις αδυναμίες τους.

 
SHARE

24MEDIA NETWORK

5 σκέψεις μετά το συνταρακτικό 'Irishman'

Είδαμε το πολυαναμενόμενο έπος του Μάρτιν Σκορσέζε με τους Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Αλ Πατσίνο και Τζο Πέσι και σχηματίζουμε κάποιες πρώτες σκέψεις.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

 

HIGHLIGHTS