Σταγόνα στον ωκεανό ο Κασαμπαλής

Ο Εθνικός Αλεξανδρούπολης το απόγευμα του Σαββάτου θα αντιμετωπίσει τον Φοίνικα στη Σύρο χωρίς να έχει πασαδόρο με τον Σάκη Μουστακίδη να κάνει λόγο, έχοντας όλο το δίκιο με το μέρος του, για αλλοίωση του πρωταθλήματος.

Πραγματικά, μακάρι όλα τα προβλήματα του ελληνικού βόλεϊ να άρχιζαν και να σταματούσαν στο εάν θα έπρεπε η όχι να αλλάξει ημερομηνία ο συγκεκριμένος αγώνας, να δοθεί άδεια στον Σταύρο Κασαμπαλή ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλο θα σκέφτονταν οι αρμόδιοι…

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια το ελληνικό βόλεϊ έχει στηθεί σε μια γωνία και έχει απέναντι του έναν μποξέρ που το κοπανάει μέρα νύχτα. Μόνο που σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις στο ρόλο του πυγμάχου είναι οι άνθρωποι που υποτίθεται το αγαπούν αλλά κάποιος πρέπει να τους πει πως “δεν είναι έτσι αγάπη” που τραγουδούν και οι “De Facto”.

Όταν αγαπάς κάτι προσπαθείς να το κάνεις καλύτερο και όχι χειρότερο. Το προϊόν, γιατί κακά τα ψέματα όταν μιλάμε για αθλητές που πληρώνονται (έστω και σε θεωρητικό επίπεδο οι περισσότεροι από αυτούς) μιλάμε για επαγγελματισμό, κάθε χρόνο είναι χειρότερο.

Αυτό συμβαίνει γιατί στη χώρα μας οι μόνοι που είναι επαγγελματίες και μάλιστα άριστοι, είναι οι παράγοντες που στρογγυλοκάθονται στις καρέκλες τους. Ας κάνουμε μόνο ένα μικρό flash back στο τι έχουμε δει μόνο τους τελευταίους μήνες….

Η ΕΣΑΠ και τα κουλουράκια

Επειδή από το κεφάλι βρωμάει το ψάρι θα πρέπει να γίνουν πολλά για να αλλάξει σελίδα στο βόλεϊ πρώτα απ’ όλα στην ΕΣΑΠ και γενικότερα στους παράγοντες που κάθονται στους προεδρικούς θώκους των ομάδων.

Για μία ακόμα φορά το πρωτάθλημα μέχρι να αρχίσει περάσαμε από σαράντα κύματα. Στην αρχή είχαμε το θέμα του αριθμού των ξένων. Θα είναι τρεις; Θα είναι τέσσερις; Αφού μαδίσαμε τη μαργαρίτα, τελικά πέρασε αυτό που ήθελαν οι ομάδες και η μπίλια έκατσε στον αριθμό τέσσερα.

Μετά προέκυψε θέμα με τις πληρωμές των διαιτητών. Το Λιγκ Καπ πήγε μια εβδομάδα μετά, το ίδιο και η έναρξη του πρωταθλήματος μέχρι να βρεθεί λύση. Φυσικά, το πρόβλημα δεν προέκυψε εκείνη τη στιγμή, αλλά ως συνήθως πρέπει όλα να γίνουν όταν φτάνουμε στο αμήν.

Την ίδια στιγμή δεν λείπουν και άλλα οργανωτικά προβλήματα. Οι συμφωνίες με ΟΠΑΠ και NOVA πέρασαν από 40 κύματα, τη στιγμή που τα χρήματα που μπαίνουν στα ταμεία των ομάδων ολοένα και λιγοστεύουν.

Για να φτάσουμε τώρα στο θέμα των τελευταίων ημερών με τον Κασαμπαλή, όπου λόγω του στενού χρονικού περιθωρίου έχουμε ένα μικρό πινγκ πονγκ. Φταις εσύ, φταίω εγώ, φταίει ο ανάδρομος Ερμής και λύση δεν δίνεται με αποτέλεσμα ο Εθνικός να αγωνιστεί ο Εθνικός κόντρα στον Φοίνικα χωρίς πασαδόρο.

Πάμε τώρα και στο επόμενο κομμάτι που αφορά τους προέδρους την ενότητα της ΕΣΑΠ και φυσικά στα προβλήματα που λύνονται με δουλειά και όχι με… κουλουράκια. Φέτος, ούτε μία ούτε δύο αλλά τρεις ομάδες αντιμετωπίζουν σοβαρότατα προβλήματα και άλλες μικρότερα….

Σε χειρότερη κατάσταση είναι ο Άρης και η ΑΕΚ. Δύο ιστορικές ομάδες όπου οι παίκτες έχουν ξεχάσει τι χρώμα έχουν τα ευρώ, τους κάνουν έξωση από τα ξενοδοχεία επειδή οι ομάδες τους δεν έχουν πληρώσει και φυσικά έχουμε και τα παραδείγματα των παικτών που φεύγουν μη αντέχοντας αυτή την κατάσταση.

Επτά παίκτες έφυγαν από την ΑΕΚ, από τον Άρη ο Νικηφορίδης έχει κουνήσει μαντήλι από την αρχή, ενώ Μπέλος και Ντόχερτι αναμένεται να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο. Όλα αυτά την ώρα που τα τελευταία χρόνια ζούμε με τον φόβο μην τυχόν προκύψει νέα Καλαμαριά.

Οι περισσότερες ομάδες έχουν μεγάλα χρέη, άλλες προσπαθούν να τα διακανονίσουν (μεγάλη προσπάθεια γίνεται στον Παναθηναϊκό) και άλλες σφυρίζουν αδιάφορα και περιμένουν απλά να έρθουν οι προσφυγές.

Η ευθύνη των αθλητών

Πάμε τώρα σε ένα άλλο κομμάτι το οποίο κατά την άποψή μου αποτελεί ευθύνη και των αθλητών.

Λόγω της κρίσης και της πτώσης των μπάτζετ βλέπουμε πολλούς καλούς αθλητές να μοιράζονται σε πολλές ομάδες. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να δημιουργούνται ομάδες με παίκτες οι οποίοι παίρνουν ελάχιστα χρήματα, αλλά παραμένουν απλήρωτοι.

Την ώρα λοιπόν που υπάρχουν ομάδες οι οποίες είναι γνωστές ότι η σχέση τους με τις πληρωμές είναι με αυτή που έχει ο μέσος άνθρωπος με την πυρηνική φυσική, δηλαδή καμία, γιατί συνεχίζουν και εμπιστεύονται τους ίδιους παράγοντες. Ειδικά την τελευταία τετραετία βλέπουμε αθλητές που έχουν αλλάξει ακόμα και τέσσερις ομάδες και έχουν φάει φέσι από όλες.

Το ακόμα πιο οξύμωρο είναι αυτό που γίνεται στις προσφυγές. Βλέπουμε τις περισσότερες από αυτές να είναι κατά μόνο των συλλόγων και όχι των εκάστοτε προέδρων. Αυτό σημαίνει ότι εάν ένας διοικητικός παράγοντας έχει φύγει από τον προεδρικό θώκο μιας ομάδας δεν θα ιδρώσει καν το αφτάκι του.

Για παράδειγμα οι περισσότερες προσφυγές που είχαν γίνει στον Παναθηναϊκό και αφορούσαν μεγάλα ποσά ελάχιστες από αυτές είχαν γίνει και κατά των προέδρων του ΤΑΑ που έβαλαν τις υπογραφές τους σε αυτά τα ποσά και δεν είχαν να τα πληρώσουν. Όσο λοιπόν κανένας πρόεδρος δεν θα έρθει αντιμέτωπος με τα χρέη που δημιούργησε τότε όλοι θα σφυρίζουν αδιάφορα.

Η εφαρμογή του μνημονίου

Πάμε στην επόμενη ημέρα την οποία και κρατούν αυτή την περίοδο στην τελική της μορφή οι άνθρωποι των ομάδων.

Το αύριο του ελληνικού βόλεϊ προβλέπει ένα μνημόνιο που θα βασίζεται σε τέσσερις άξονες και θα διασφαλίζει στο μέτρο του δυνατού την επόμενη ημέρα των ομάδων.

Στο κείμενο το νέου κανονισμού μεταξύ άλλων περιλαμβάνονται:

1. Ο διακανονισμός οφειλών παρελθόντων ετών σε αμειβόμενους πετοσφαιριστές.

2. Η θεσμική αναμόρφωση της διαδικασίας αδειοδότησης και εγγυοδοσίας των σωματείων, με την πρόβλεψη ότι

-η αρμόδια επιτροπή θα είναι τριμελής και θα αποτελείται από εκπρόσωπο της ΕΣΑΠ, του ΠΑΣΑΠ και της ΕΟΠΕ.

– η αδειοδότηση θα έχει ως προϋπόθεση τον έλεγχο της αποπληρωμής στο 100% της εκάστοτε απελθούσης αγωνιστικής περιόδου καθώς και την τήρηση του διακανονισμού οφειλών παρελθόντων ετών.

3. Η μετατροπή των ΤΑΑ-σωματείων σε καθεστώς αθλητικών ανωνύμων εταιριών στο υπό διαβούλευση νομοσχέδιο.

4. Η αναδιάρθρωση του πρωταθλήματος Α1 Εθνικής Κατηγορίας από την αγωνιστική περίοδο 2016-17 ως προς τον αριθμό των συμμετεχουσών ομάδων και των υποβιβαζόμενων – προβιβαζόμενων με όρους που θα συμφωνηθούν μεταξύ ΕΣΑΠ – ΕΟΠΕ.

Ειδικά αυτό το τελευταίο αποτελεί σημαντικό κομμάτι για όλες τις εξελίξεις. Ο πρόεδρος της ΕΣΑΠ σε πρόσφατες δηλώσεις του έχει αναφερθεί πολλές φορές στο ενδεχόμενο μείωσης των ομάδων στην Α1.

Φυσικά για να συμβεί αυτό πρέπει να βρεθεί ο τρόπος που θα γίνει ώστε να μην υπάρχουν αντιδράσεις. Ένα πρωτάθλημα οκτώ ή δέκα ομάδων το οποίο θα μπορούσε να διασφαλίσει ότι αυτές θα ήταν ανταγωνιστικές θα βελτίωνε την σημαντικά τα όσα βλέπουμε στη Volleyleague.

Ας κάτσουν επιτέλους όλοι μαζί σε ένα τραπέζι, τρώγοντας έστω και τα συνηθισμένα κουλουράκια, για να συζητήσουν για το πως θα βελτιωθεί το προϊόν που πουλάνε μπας και έρθει και κανένας χορηγός.